Á afturfótunum geng èg um bert svellið sem byrjaði á sama stað og èg endaði biðstöðu mína, og mun enda þar sem èg byrjaði stöðnunina til þroska.
Galdurinn er falinn í öklunum, hversu langt kemst maður á einum fæti.
Èg hugsa í stærðfræði, drep allan skæting þegar èg sè hann, jarð'ann með remúlaði og ufsa. Þigg ekki unnið sláturhúsagólfsuppsóp í fölsuðum kindagörnum.
SS. Já og eða Goði.
Slátrarar sannleikans.
12. apríl, èg er illa lyktandi. Ekkert nýtt.
Er í flugvèl yfir Frakklandi og unglingarnir sem deila með mèr sæti flissa þegar èg rek óvart við. Ó hvað við erum öll mennsk...
Og ó hvað èg þakka fyrir það.
Flugþjónarnir eru meðvitaðir um hversu álit farþeganna hlítur að snúast um opnu buxnakaufina,
meiraðsegja þernan gaf stóru brjóstunum auga...
Unglingarnir hlægja og kyssast, èg missti af því. Þau eru heppin. Hvað varð um Garp og Leppin?
Við erum svo gjörn til að gleyma, öll ljós kveikt en engin heima. Tilveran er til þess að dreyma og reyna.
Keypti mèr tvo bjóra, meig, skar upp kátínu unglinganna með svita. Èg held að allir sèu sáttir... Þau hlægja og kúra.
Èg opna aðra dós og skrifa. Fyrir sunnudag verð èg edrú.
Eða ekki.
Sama gamla sagan, 111 fellin.
Dagarnir falla í sama formið, sömu rútínulúppuna og var.
Það er erfiðara að breytast en maður heldur í gamla umhverfinu.
En nú veit maður meira en áður... Og betur.
27. apríl. Vaknaður aftur.
Èg sè fjöll. Halló fjöll, halló. Gaman að sjá ykkur. Bless, bæ.
Nú fer èg upp brekkuna, stoppa tvisvar og stíg svo til hliðar. Sólin stelst á milli skýjanna stilltra og vindurinn hvíslar:
"góða kvöldið, hljóðið dó - andaðist. En það er allt í góðu, allt í lagi - ljóðið lifnaði".
Apríl endar á upphrópunarmerki. Vaxtarverkir. Klukk, klukk og klækir.
Allt er svo gott að ekkert bætir.
Èg á bráðum afmæli og Jesú mætir.
Frestunarblæti ómagans.
Best fyrir þann fimmtánda; opnist hèr.
Engin ummæli:
Skrifa ummæli