Ég upprifjun fékk óumbeðna,
skínandi í gegnum anaðann hugann,
um æskunnar skot sem forðum ég,
saklaus gerði sjálfum mér upp,
til þín - í misskilningi víðrar vináttunnar.
Alein, hvort öðru við mættum;
leið, yfirgefin - reið...
en sáttina fengum í þrengslum
félagsskaps hvors annars.
Vinkona - frænka - systir!
Ég sakna þín; ég af þér missti
fyrir ógleði vímunnar kvala.
Ég vildi að ég hefði séð og komið auga á
vísbendingarnar þínar hvað það varðar.
Oft og óðum, óður ég
mig í minningum baða
til að endur-upplifa
þá tíma sem við áttum saman
svo glöð - þó í tíma og ótíma.
Og þó svo margt nú okkur skilji að,
ég í vonina held um að hittast á ný.
Og þá ég mun þér ekki aftur týna.
Þangað til ég óska þér
gæfu og blessunar!
Heilshugar.