Allra eina

Dagur sem dofnar í hringhlaupi tímans
er dagur sem gleymist í mínútusjó.
Og augnablik grafin í ómerktar grafir,
geymd en týnd einsog saumnál í mó.

Fljótandi áfram í elfi hringrásar
uppsprettu streitu og geðveiklunar.
Vindar samtímans strítt á mig blása
og sárt þeir draga til bæklunar.

Á biðinni er ég að bilast
og brjálæði er ekki að leyna.
Ég er bara að reyna'ð finna frið
mín fagra - mín allra eina.

Óskhyggja

Ósköp væri ég mikið til
að áskotnast þeim rétti,
sameinast fyrir Guði vil.
Já, sannlega yrði það léttir.

Hef ég ei í hug að dreyma
um hvaða konu sem er.
Heldur vil ég aðeins eina
er alla tíma í hjarta ber.

Mig dreymir þessa eina drós,
svo dásamlega að líta.
Þessa roðafullu blómarós,
rós sem ei má slíta.

Fegurri augu ei fást séð
fjöll öll yfirgengin.
Af börmum bestan er hún með
sem bæra gleðistreng minn.

Blámi

Lengi hef ég hugsað til
að hefjast á því handa,
sækja heim minn svanna vil;
stíga til annarra landa.
En ekkert veit, né ekkert skil
né einhverju við það að blanda.

Nú sál mín og hjarta napurt er,
til Nancy vil ég halda!
Skipta á einsemd sem situr í mér
og sælu hlotnast margfalda.
Kenni nú hver um sjálfum sér,
sem sálarangri sér valda.

Þá sit ég í sorg og aumingjaskap
við skriftir undir steypu og grasi,
geðheilsan einsog Ginnungagap
og greini ekki móðurmálið frá þrasi.
Ekkert ég græði utan fyrir tap,
á ekkert til að fylla í glasið.

Kveðið í strandi

Einn um dauða og dofna jörð
dansa ég í leyni.
Langt er heim í Húnafjörð
helst mig þangað dreymir.

Einn ég húmi í harðræði
við hvatir ástarinnar.
Endurómar fáfræði
ímyndunar minnar.

Nú er svart allt sem ég sé,
skuggi yfir liggur.
Á enga von og ekkert fé,
svo einmana og hryggur.

Minning og Kveðja

Minning var mér að upprifjast,
frá miðskólaárum mínum.
Þá vit mitt þjála var ennþá hart,
og ég þeyttist óprúður í tímum.

Rauðhærður djöfull sem reiddist of fljótt,
ruddist á aðra eins og mér sýndist.
Um samnemendur sagði misjafnt ljótt
svo við kennara af hörku glímdi.

Ein var þó sem aldrei ég hæddi,
af aulaskap fylltist er var henni með.
Um vináttu' og frið hún kauplaust mig fræddi,
fyllti hjarta mitt glatt og stillti mitt geð.

---

Við fyrstu kynni ég kunni þig við,
þú komst mér ósjaldan frá falli.
Vænni vinkona fæst ei fundið
í veröld okkar gjörvallri.

Þó tíð sé nú runnin og tímarnir aðrir,
þá títt ég velti mér uppúr því;
af hverju samband svona lítið ég hafði
eftir að sitthvora áttina fórum við í.

Víst hef ég villt mína eigin lífssýn;
vaðið út í dýpsta syndafljótið.
Ég vil bara að þú vitir, kæra vinkona mín,
að ég vona' að þú alls besta njótir.

Vitað mál?

Ég veit það, þú veist það,
við elskum hvort heitt svo annað.
Og ég veit það og þú veist það,
að elska okkur er bannað.

Ég sé það, þú sérð það,
ást okkar aldrei fæst slokknað.
Ég sé það að þú sérð það
að ást okkar engin fær botnað.

En ég veit það og þú veist það,
að ástina er ekki að skilgreina
Og ég vona að þú kona
skiljir hvað ég reyni að meina.

Ég finn það, þú finnur það,
að ekkert okkur fær sundrað.
Ég veit það og þú veist það
að tengsl okkar aldrei fást splundrað.

Bárujárn (ég er á AIGO)

Éljagangur, rok og skíta kuldi,
geispandi vindur og stökustaðsól.
Efli sjálfsdáð með hugsunarleysi;
legg mig til hvílu í bjarnarból.

Sköpunargleði sem of seint fæðist,
kemur út í þessum ónýtu orðum.
Allan ég gef mig til ætlunarverka
þó ekki teljist til áfanga merkra.
Illt er að vera úr öllum skorðum.
Gæfulegt væri ef endurnýjun næði.

Á mörkum þess að vera heill á geði
stari ég blindur með tóma hugsun.
Tilfinning sem ég hef aldrei fundið -
af' hverju er ég ekki' í neinum buxum?

Ó Halla

Ó Halla, ó Halla,
ég á þig nú kalla!
Er ég kem að því að falla,
viltu hass mitt þá malla
og gefa mér í feitan skalla?
Ó Halla...

Ekki fara

Stóð ég einn og starði út' í tómið,
sveittur reyndi ég á þig að kalla.
Ég vildi vara þig við - ekki borða blómið -
en þú heyrðir ekki í mér, Halla...

Á auðri götu

Ég geng um auða götu, einn,
í gaddfrosti, kalinn og sár.
Er illa til fara, þjáður, óhreinn
og úr auganu brýst frosið tár.

Nóttinni dimman yfir dvelur,
drungaleg að venju og tóm.
Vanhugsað ætíð maðurinn velur
sitt versta par, af öllum skóm!

Ég gat svo sem sagt mér það
að söngurinn mundi þagna.
Farið er burt mitt fagra lag,
sem í fortíðarþrá ég sakna.

Brotthvarfið

Í fögrum dal í fjarlægu landi,
fann ég eitt svo magnað.
Fyrir utan tímann, í sælu svífandi,
sólríkis hásumars dag.

Dansandi
dreymandi
án kvaða,
í algleimi.
           Laust mig ljúfasta tilfinning.

Á augnabliki vitund mín breyttist
í óendanlega tilveru.
Hugurinn óður, braust um og þeyttist
og augu mín stjórnlaust hringsnérust.

Líðandi
leikandi
í frelsi,
án mótstreymis.
            Fékkst mér mín fegursta minning.

Að snúa til baka þótti mér verst,
að verða aftur að engum.
Standa aftur einn í stjórnlausri lest
sem stanslaust í hringi gengur.

Harður slær mig harmurinn

Harður slær mig harmurinn, 
helst mig ekkert langar. 
Því dáinn er nú Dreki minn, 
nú drjúpa tár á vanga.

Samningur rofinn

Ég heyrði í dag að þú værir komin heim,
þú sem ætlaðir ekki að vera sein,
að hringja í mig og láta í þér heyra.

Og það er svo sárt að vita það
að þú gangir ekki beint í hlað,
inn til mín og heilsir mér með kossi.

Við sömdum um það í fyrri tíð,
að við mundum vera við það þíð
að skrifast á og hringja inn á milli.

En í staðinn er ekki bleki eitt,
og símreikningurinn er ekki neitt,
og ég skil bara ekki hvað hefur komið fyrir.

En viltu kæra vera svo væn,
að láta mína heitustu bæn
rætast rétt og verða að veruleika?

Því að ég hef reynt í mörg, mörg ár,
að verða þinn eigin rauðbrúni klár,
sem þú riðið getur um garða og háar hæðir.

Þótt útlitið sé ekki fagurt,
þá getur innlitið verið magurt,
af friði, ljóma, fínleika og sóma.

Og þú veist að ég geng á eftir þér
eins langt og sjálfur heimurinn er,
en þú vilt bara ekki taka eftir.

Heilshugar

Ég upprifjun fékk óumbeðna, 

skínandi í gegnum anaðann hugann,

um æskunnar skot sem forðum ég, 

saklaus gerði sjálfum mér upp,

til þín - í misskilningi víðrar vináttunnar.

Alein, hvort öðru við mættum; 

leið, yfirgefin - reið...

en sáttina fengum í þrengslum

félagsskaps hvors annars.

 

Vinkona - frænka - systir!

Ég sakna þín; ég af þér missti

fyrir ógleði vímunnar kvala.

 

Ég vildi að ég hefði séð og komið auga á

vísbendingarnar þínar hvað það varðar.

 

Oft og óðum, óður ég 

mig í minningum baða

til að endur-upplifa

þá tíma sem við áttum saman

svo glöð - þó í tíma og ótíma.

 

Og þó svo margt nú okkur skilji að,

ég í vonina held um að hittast á ný.

Og þá ég mun þér ekki aftur týna.

 

Þangað til ég óska þér

gæfu og blessunar!

Heilshugar.

Hvar er húfan mín?

Hvar, ó hvar ertu mín indæla húfa?
Ég glaður þig fékk og á höfðinu bar
en sár nú ég er því þú ert ekki þar.

Hvar, ó hvar ertu mín ylríka húfa?
Mun höfuð mitt þann harmleik líða,
að þurfa undan frosti að svíða?

Hvar, ó hvar ertu mín uppáhalds húfa?
(ég týndi húfunni minni)

Getur þú mér greiða gert?

Er ferðast þú yfir fjöllin háu

fyrir handan þar
sem gulli rignir

niður við sýslumörkin,

minnstu mín helst

meðan þú dvelur þar

við stúlkuna sem eitt sinn 

ég þráði mest.

Er ferðast þú yfir fjöllin bláu

fyrir handan þar
sem demantar drjúpa

af himni við sýslumörkin.

Gættu að einu hvað helst

meðan þú dvelur þa,r

að verðleika sinna kosti

hún sjái og njóti.

Er ferðast þú yfir háu fjöllin bláu

fyrir handan þar 
sem gnægtir hlaupa

niður hlíðar sýslumarkanna.

Máttu til hennar skila 

kveðju kærri frá mér -

að fögur og heilbrigð 

hún sátt sína fái.

Samferða

Ég sá þig stíga
úr svarta myrkri,
inní ljós ljómandi loga
lágbognu stálrisa torgsins.

Þú varst í grænum jakka, ég í brúnum. 
Báðir prýddir hnöppum 
sem við gleymdum að hneppa.
Svo fóru litirnir ekki saman.

En úr myrkri varð ljós
einsog vísast verður.
Lauk þá að lokum því
sem hafið var - varð
og nú verður á ný - ei meir.

Ferðin var farin í fljótfærni
frárra okkar þráa
um uppfyllingu til lífs og ásta
samferða mannveru, sem
tilbúin vildi gjalda hið sama
af öllu sínu hjarta.

En dula djöfullegra lasta og bresta
hékk til og ól sig feita í skúmaskoti.
Á sínum tilfinningarlegum flótta,
en að endingu var þvinguð í ljósið.
---
Þá byrjaði ballið af alvöru,
umbúið beiskju og særindum
frá heift, heimsku og hugveilu.
Að endingu það endaði af alúð
að sönnum skagfirskum stíl:
Blóðugt og baðað brjálæði!

(en einsog dýrðlingar, við buðum hinn vangan)

Fyrirgefðu það

Týndur ég vafra í tilgangsleysi
og tilveran virðist til ama.
Spældur ég eiri í leiðinda „speisi"
og speki mín ekki hin sama.

Í hörðu ástandi er heilabúið,
heimska fær ferðinni að stýra.
Snaraður fávizku sný'ég í búsið,
snúið er það mjög að útskýra.

Í burtu ég gekk án útskýringa.
Sálinni gaf ég blindur síðan
sístan gaum til tilfinninga,
né gát að veru þinni og líðan.

Fyrirgefðu það.

Greining staðreynda

Sögur sagðar - sjálfsagðar.
Úr spaugi sprottnar,
sorglega frá spekinni sokknar
- ljúflega lagðar í laumi.

Leiðir lyga lifna við
úr glaumi lífs
- uppgerðar mynningar -
fengnar úr draumi
dreymdum...

Við a.m.k reyndum
að sætta sjálfin saman,
að sorgum gleymdum.

Þær aldnar voru á engjum
úlfúðar lengi,
þó ekki til eilífðar...
- endurskapaðar
til tilgangs gæfu.

Hin gengna geðveiki
þess gæfulega fengs
sem í huga hamrað
hafði gól, hvað eftir annað,
sór að standa við sitt...

Þá upphafið var til ama
verk endurtekningar
og lógað,
fyrir það sama.

Hugarflug fundið,
fengið var, og
frjálslega ágengið
fyrir hinn sanna guð
fyrirgefninga, og
fræðandi þekkingar
 - sem -
sýnir sýnir sjálfsblekkinga
í sínu sanna ljósi, þó
annað á endanum kjósi
sálin særða, sorgmædda...

---

En sjáið hana nú,
trúna - ný-endurfædda
grafna dýpra í vonina;
sýnina á ljósið bjarta -
staðfestuna í
líkamans hjarta
á meðan heilinn aðeins
vellíðun skartar til heimsins.
Hugljómun fengin...
það verður umbreyting
til batnaðar og fegurðar-frama.

Hringsól hjólanna
reynist stundum annað
en maðurinn ætlaði.

Frá endanum
upphafið rann
og mun að öllum
líkindum halda áfram
til enda á ný...

Svo vinnan nú loks hafist getur,
staðfest, skjalfest og færð í letur!
Vinnan að því að gera betur og betur.

Contemplation

Lonely life, what was
is now all gone.
I used to have a dream,
now I don't have one.
Fight or flight -
all is said and done.

Freedom dies when
every choice is won.
- Brings up homegrown hate.

Peaceful nights were few,
still we had our own.
We made some friends,
now they are all gone.

Another night where
everything is wrong.
I've lost my track
so now I can't go on.

Again rise memories
about my life.
- But they come to late.