Sjálfstæður sálfræðitími

áfallastreituraskaður
ofvirkur athygglisbrestur
með
geðrofshneigð geðhvörf
hömlulausra hugsana
alkóhólistans 

allt í rugli
samt
allt'í'lagi
hipp'og'kúl gæi
með ekkert
nema góðan ásetning

röltandi anandi 
andi barnsins
flæktur í flókin
veiðarfæri mannsins

menn þurfa þó ekki 
endilega að vera týndir
þó þeir séu staddir úti 
á miðju túninu
kannski villast menn bara 
og ruglast af ráfi sínu 
í lokuðu þröngu rými
stjórnleysisins

Stríðið við lífið

Laugaður hef ég og ljóð mín skrifað,
að litbrigðum myndmáls orða miðað.
Í sálinni hef ég magnað upp seiða
og sungið þannig burtu lífsins leiða.

Styrjaldir hef ég hamslaus staðið
og hart stjórnleysið með mér alið.
Ég svifið hef frjáls um sælunnar engi
og spilað mín lög á vímunnar strengi.

Ég drukkið hef vín og ég hef dópað,
hef Díonýsus oftsinnis blótað.
Með Bakkusi hef títt bísað og starfað,
og barist um óður í stríðum geðhvarfa.

Á hugarfluginu langt hef ég farið,
og hratt um flogið upp á æðri staði.
En aldrei ég hef það haft fyrir sið
að hafa'af því unun og staldra þar við.

---

Sný ég því aptur í súru geðveikina
og snaraður fastur er neyddur í leikina.
Það leikrit að þykjast eðlilegur vera
og þjáningu raunveruleikans að bera.

Sann-visku-bit

Grasið gerir mig gáfaðri,
get èg leyft mér að fullyrða.
Verð frískari og fágaðri
og fordóma alla vill myrða.

Hugsað get ég helmingi skýrar,
hugað að þeim sem minna sín mega.
Hugmyndir allar strax verða hýrar
og heimurinn enn litla von virðist eiga.

En mig verkjar í höfðið og mig verkjar í hjartað
við að hlaupa í felur og að leyna því
að ég notiða, reykiða, hreinlega elski að
efna til jónu og kveikja'henni í.

Klukkan

trekktu mig upp
því mér finnst 
ég vera klukka
vísarnir hafa stöðvast
í miðju hlaupi sínu
eftir gangi tímans
og ég sit eftir - einn

ég horfi uppá fólk
sem ég þekti eitt sinn
taka mér fram úr 
skilja ekki neitt 
spyrja eftir svari: 
hvað tefur þig Jón?

En ég get auðvitað ekki svarað
ég skil ekki spurninguna

ég er bara klukka.

„Stónerinn” talar

Finnst þér í lagi blindfullur að vera?
Flestum þykir það gott, það ég veit.
Best finnst mér þó að blasta’ eina svera,
vera bóluskakkur í sælunnar reit.

Friðarboð

Þegar reiður ég er
þá reyk fæ ég mér
til að draga úr illskunnar báli.
Því staðreyndin er sú,
og ég sé það skýrt nú
að skólanám skiptir ei máli.

Ef svangur ég er
þá smók fæ ég mér
til að samstillast þeim fagra tóni
sem ég heyri nú lágt,
en heyri brátt hátt,
með hjálp frá tilbúnu lóni.

Því segi ég glatt,
já, ég segi það satt,
sé heimur þinn allur í bölvuðu tjóni,
þá kíktu fljótt inn
kæra mín, kæri minn
og kveiktu upp'í góðri hjá Jóni.

Sannleikurinn

Margsinnis hef ég misnotað
margan drykkinn góðan.
Og ekki get ég fullyrt að
einhver hafi gert mig fróðan.

En hins vegar hef ég leikið mér
að “húlla' upp” nokkrum skvísum.
Svo skrítið hvernig ég heiminn sé
eftir svolítið ball með þeim dísum.
-
Með áfengi um hönd, á fyllerí held.
Hef alltof oft staðið í þannig þeysi.
En ef ég rúlla' upp dömu og ber að 'henni eld
ég öll vandamál heimsins leysi.
-
Greinið á milli og greinið í sundur;
og gangið nú frá þessu straffi.
Vil ég þá minna' á að þetta munaðar undur
er minna ávanabindandi en kaffi.

Svo berið út orðið og berið það hratt,
berið það alla leið til Mekka.
Þó þeir segi annað þá er þetta satt:
Smókurinn er skárri' en að drekka!

Pælingar úr Breiðholtinu

Í sófasettið ég sest,
skallinn gengur á milli manna.
Hér líður sjálfum mér best -
svíf létt upp til skýjanna.

Fylgist með en ekkert sé,
finn vel fyrir strokum þeirra.
Sitja ein með sjálfum sér,
sjúskuð geta loks ekki meira.

            En alltaf komum við aftur
            í leit af því sem engin hefur fundið:
            Fullgildri lífshamingju.

Eldhúsborðið er fullt
af eitri og allskonar nammi.
Ýmist grænt, brúnt, hvítt eða gult,
það gerir mig bráðum að manni.

Seinna get ég ekki meir,
sit í dái og get ekki talað.
Úr dáinu sáttur ég dey.
Dýpstu spurningum er ekki svarað.

           Ég reyni og ég reyni,
           en gefst fljótt upp.
           Ég sjálfsagt aldrei finn
           fullgilda lífshamingju.

Viltu bita?

Ég á mér einn stóran draum,
það að geta ekki vaknað.
Því í draumi ég ann mér við glaum
og ekki vil ég þess sakna.

Ég bý í húsi sem heitir Pétur,
hannað af sjálfum mér.
Upp’á höfuð mitt Hallgrímur setur
hverfula klukku sem tímana sér.

Viltu kaupa þér villu mína?
Viltu skera þér tertusneið?
Ég skal gera frænkuna fína,
fljótur skenkja í þína skeið.

Á meðan viltu slátra mér ær?
Viltu lambið litla pína?
Meðan Donovan strengina slær,
sjónvörpin viðbjóðinn sýna.

Hjálpaðu mér upp í mót,
mjakaðu mér út á broddinn.
Viltu síðan þaga sem grjót,
svo blotni ekki hjá mér koddinn?

Ó Halla

Ó Halla, ó Halla,
ég á þig nú kalla!
Er ég kem að því að falla,
viltu hass mitt þá malla
og gefa mér í feitan skalla?
Ó Halla...

Heimboð

Ef veröld þín í vol er öll
og enginn veitir þér hlýju.
Ef hvæsa á þig kvíða köll
og hvergi þú sleppur við klígju.
Þá heyrðu í mér undir eins
ef undan fer að halla.
Ég flyt þig til undraheims
sem ofar er allra fjalla.

Hjólastóla-dópsalinn í Mjódd

Sögu vil ég segja af hali,
sem selur þér pillur að eigin vali.
Það er hjólastóla-dópsalinn í Mjódd.

Hann gerir á fólki ei greinarmun,
gefur ungum sem öldnum Valium.
Þessi hjólastóla-dópsali í Mjódd.

Seroquil eða Stratera;
hann selur allt nema stera.
Hvetur allt fólk til að kalla sig vin,
því karlinn, hann reddar því Contalgin.

Hjá lækninum lýður ei þjónustu skerta,
fær lyfseðla uppá Conserta.
Þessi hjólastóla-dópsali í Mjódd.

Hann kallar á litlu lömbin sín,
með lúkurnar fullar af Ritalín.
Gamli hjólastóla-dópsalinn í Mjódd.

Stesolid eða Tramódól,
hann fær allt útá sinn hjólastól.
Með vasana fulla af Mogadon,
maðurinn byggir upp gróðavon.

Ef neikvæðnin flæðir sem fljótið Níl
hann nær í fyrir þíg Rivodril.
Þessi hjólastóla-dópsali í Mjódd.

Með Dísur og Mogga og sitthvað fleira
má sjá hann út af kortinu keyra.
Þennan hjólastóla-dópsala í Mjódd.

Svo ef þér leiðist mitt litla grín,
láttu vaða á löglegt Amfetamín
hjá þessum hjólastóla-dópsala í Mjódd.

I can't let you go

Against my own free will
I gladly let you in.
Running through my vains,
you're the devils worst kind of sin.

Oh my, oh my, oh my
how I can't let you go.

You're presence seems to me
like of pure infinity.
So god damn irresistible
and taunting is your deal.

Oh my, oh my, oh my
how I can't let you go

The way you make things real
is a blessing and a curse.
Wicked are your burning ways
as I loose myself into your world.

Fjötrar fráhvarfa

Ég er fjötraður fráhvörfum;

finn mér upp afsökun

fyrir sjúka löngun

sem heldur mér föngnum

og elur mig feitan

á raunum röngum.

Þvílíkur ofsi,

þvílíkur kraftur!

Ég er ákveðinn, en haltur.

Þetta gerist bara

allt'í'einu -

aftur og aftur og aftur.

Trúandi því að komi annar dagur bjartur,

ég reyni að flýja, en sit vízt fastur...

svo þetta fær vízt að gerast

aftur og aftur og aftur.

Hið lúna tikk

Fyrir, ég furðulega menn hitti - reyndar bara rétt í þessu. Ráfandi ég, nýkominn úr ríkinu - frá ríkinu - hafði engu að tapa. Svo ég þáði smók. Það bjargaði mér. Bjargaði mér frá heilbrigði. Menn einsog ég eru hræddir við heilbrigði. Ég held að heilbrigði sé mér lífshættulegt. Það eyðinleggur nefnilega alla þá hegðun manns sem byggð er á áhættu, því miður. Því menn einsog ég elskum áhættur. Reyndar geri ég það ekki sjálfur persónulega. Ég vara mig á því. Hef alltaf verið varasamur. Mér stafar hvort sem er engin raunveruleg hætta af því heldur... ég bara nenni því ekki. Þessu heilbrigði. Því ég nenni fáu. Sá sannleikur fær að standa óáreittur.

Gáfurnar eru misskildar, teknar úr öllu samhengi - því alltof lengi höfum við byggt hér blokkir á sandi, hér á landi elds og íss. Öllu heldur (eða fyrir mér a.m.k) landi hlandsins.

Við höngum hoknir undir yfirbyggðu horni við gömlu Landssímabygginguna, það hafði tekið að rigna. Úrhelli. Rigning er blaut, úrhelli blautara. Það er ekki gott að drekka regnblautan bjór. Ekki til lengdar. Svo vill jónan gjarnan deyja út í rigningu. Skemmast í úrhelli. Það er staður og stund fyrir allt.

Við skeggræddum, hlógum - drukkum, dóum... Lifnuðum svo til lífs á ný og fórum. Eða þeir - ekki ég. Ég nenni ekki að fara neitt. Ég nenni fáu. Það er satt.

---

Þegar þarna var við sögu komið, hafði andinn tekið yfir. Andi vissra frum-oxaðra orða. Þrúgurinn óx nú yfir, og tók sjálfinu sem sinni eigin hugmynd. Og það er synd. Því með því stal hann af mér núinu - sem þá mér fannst það eina sem virkilega virtist af alvöru í raun vera... Af því, að því meira sem undan ég vildi láta - út gráta - komst meira af soranum inn, óhyndrað. Svo þaðan - að innan - sprakk út tikkið; tikk, tikk - tikk. Ó, þetta lúna tikk...

Tikkið kemur að neðan og er svo ofan á allt ofið - sjálfhverft einsog ameríski draumurinn;

vel út látið, göfugt, fágað - en virðist bara vera það.

Hann hafði þá haft rétt fyrir sér eftir allt saman, fíflið - gráa vofan... Dauði og djöfull!

Og ég sem hafði lofað að þeigja..!

Tikk, takk - Takk fyrir, og aftur: Takk, þið lúna skítapakk - vitið vel hver þið eruð...

En þið hin, þið sem "skiljið" hvert ljóð mitt er tekið að fara - hvað það snertir; hvert það stefnir - ég yfir ykkur ei spara ástina. Hafið það, þess vegna, gott undir þökum minna þakka. En þakkir eru aldrei nægilega skýrar eða það djúpar - eða svo út lagðar, að sannar og réttar séu sagðar - að mark sé á að taka. Þau fyrir löngu týnt hafa tilgangi sínum, orðin. Orðin tóm, orðin. Tóm. Bara orð - orð til að fylla uppí tímann sem líður...

En ég tel mig vita hver ykkar þekkja mig með réttu.

Og þetta er til ykkar.

Það er satt.

Hið lúna tikk.

Takk.

Frá A til Ö

Èg vaknaði.
Èg burstaði.
Èg skeit.
Èg skeindi.
Ég sturtaði.
Èg klæddi mig.

Èg helti uppá.
Èg smurði brauð.
Èg reykti og sötraði.
Èg las blöðin.
Èg hugsaði.

Èg tòk allt til.
Ég hafði mig til.
Èg fór út.

Èg tók strætó.
Èg skoðaði fólk.
Fór í búðina.
Èg verslaði.
Èg hló.
Ég las ljóð.

Èg trúði.
Èg treysti.
Èg sparkaði í stein.
Ég laug.
Èg sveik.

Ég fór í ríkið.
Èg fann bjargræði.
Èg drakk það.

Ég hringdi.
Ég hitti mann.
Ég keypti eitthvað.
Èg át efni.
Ég reykti restina.

Èg fèkk mèr dóp.
Èg fèkk mèr tvö dóp.
Ég gekk götur.
Ég kýldi í fötu.

Ég datt út.
Èg yfirgaf.
Ég fór.
Èg dó...

Ég vaknaði.

Fyrirgefðu það

Týndur ég vafra í tilgangsleysi
og tilveran virðist til ama.
Spældur ég eiri í leiðinda „speisi"
og speki mín ekki hin sama.

Í hörðu ástandi er heilabúið,
heimska fær ferðinni að stýra.
Snaraður fávizku sný'ég í búsið,
snúið er það mjög að útskýra.

Í burtu ég gekk án útskýringa.
Sálinni gaf ég blindur síðan
sístan gaum til tilfinninga,
né gát að veru þinni og líðan.

Fyrirgefðu það.

Ný byrjun (Líbríum)

Botninum náð - ný byrjun þráð...
Með vota hvarma, veikur karl harmar
þá ákvörðun er hann leiddi
að stað, sem framhjá sneiddi
rökum hugans.

Á nýjum stað staddur - og það
átti að bæta, en bölina mun kæta.
Afturhvörf til þess arfa,
sem alinn er milli fráhvarfa
alsælu lyginnar.

- Allt sem hann þráði var ný byrjun,
en hann fékk ekkert annað en Líbríum...

Tungur ótamdar - illa hamdar;
spúandi kok sín vitleysu-rop.
Spakmæli andskotans
sem hræða trúverðuleika hans -
þess, sem sefar sitt eigið hjarta.

Og'nú aftur hann álpast, án allrar hjálpar.
Forsendur brostnar og reiðin hún blossar.
Gjörðin óendanleg; efninu gengdarleg.
Hann þjáningu elur og sjálfum sér selur
það, að sjálfsins val sé öllu æðra.

- Allt sem hann þráði var ný byrjun,
en hann fékk ekkert annað en Líbríum...

Vefja - vefja!

Vefja - vefja!
Látum oss nú líða
sem léttlátum.
Vefja - vefja!
Sjáum saman undir
framsetta yfirlætið.
Vefja - vefja!
Egg radda vora brýnum
til óreiðu að jafna.

- svo -

Vefja - vefja!
Lát eigi tafir framvindu
ókurteisinnar yður blinda.
Vefja - vefja!
Vitund skalt nú seðja...
Rétt skal reifa
raunveruleikann;
reykja sannleikann.

- ó -

Vefja - vefja...

Samtal á bekk við Austurvöll (það sem ég náði a.m.k.)

I.
„Þegar þeir tróðu ógeði ofan á borgina,
þá var kaffið óðalsgefið þeim náðuðu.
Kopar-slegið sumarið gefið sálinni;
við sitjandi á þökum hárra húsanna,
virðandi fyrir okkur fólkið við tjörnina.
Vinirnir allir gefnir göfugleika - möguleika -
lakkandi karma tilveru sinnar...
Stuðið gerði líka sinn tilgang,
kom sátt á hug og líkama;
upp að því sama og maður vildi“.

II.
„Ég, sem er;
er sem er.
- það sem ég
kýs mér, ég
vel - því er...“

III.
„Svo hætti ég að geta sofnað -
afsannandi tímann, í tíma og ótíma
...bara fyrir sjálfan mig“.