Ragnarök

hið græna ljón gleypir sólina
galdurinn skerpir sjónina
fyrrum blóði drifið engi bíður
blómstrunar meðan tíminn líður
dynur frá verkstæði dverga
djúpt neðan úr fjöllum
æsirnir vanina ergja
og espa upp þeirra köllun

eldinn gaf oss Prómóþeus
aldin færði á silfurfati
líf fyrir líf - eilífur Deus -
ljósið gefur svo verði bati
frá rökstólum goðanna geislar
galdurinn æðsti og beislar
efnið, svo fyllist gatið

satúrnus til munns sér leggur
syni sína með bernaise-sósu
tyggur bita fyrir bita og heggur
brotna sólstafi í ljósum
logum, og himininn rifnar...
dætur Óðins blóði drifnar
dólgar viðhafast undir rósum

úr hásætum himnanna kemur
hið algilda lögmál sköpunar
ofið úr þeim einingum þremur
er uppfylla og greiða götuna
vitund upp vinda á gátt
villtum beina í rétta átt
af veginum sem leiðir til glötunar

til þjónustu sagna er tíminn
tilgangurinn í gangverkinu
endalokin hafin í mynd
unna af sjálfu sköpunarverkinu
urið mun allt upp til agna
um aldur og ævi ragna
sólin rís aptur í nýrri merkingu

Klukkan

trekktu mig upp
því mér finnst 
ég vera klukka
vísarnir hafa stöðvast
í miðju hlaupi sínu
eftir gangi tímans
og ég sit eftir - einn

ég horfi uppá fólk
sem ég þekti eitt sinn
taka mér fram úr 
skilja ekki neitt 
spyrja eftir svari: 
hvað tefur þig Jón?

En ég get auðvitað ekki svarað
ég skil ekki spurninguna

ég er bara klukka.

Misheppnaður flótti

Hugsa um daga og drauma sem á mig snéru,
þá drambið var fallinu næst.
Þröngar minningar um hug minn réru
meðan ósk mín gat ekki ræst.

Draugar fortíðar á mig nú falla
fyrir minn síðasta túr.
Feigðardrykkurinn á mig fast kallar,
fjötrum hans kemst 'ekki úr.

Hleð skot í hólkinn og geri mig kláran,
heiftina' að hemja ei næ.
Gleypi endann á rörinu' og græt mig sáran,
gikkinn dreg aftur og hlæ.

(bæng!)

Ranka nú við mér og verkjar í kjálkann,
velti mér við, reyni' að grípa í bjálkann.
Ég lít í spegilinn en veit ekki hver þar er.
Ég sé eitthvað andlit – en ekki andlitið af mér.

Reiður

Ég vil brjóta allt og bramla
og brytja fjendur gamla.
Svo kýla menn og kremja
því kæfir mig nú gremja. 

Confessions of a Schizo

Unforgotten sins

I lock so deep within.

Though sticks and stones

may brake my bones,

still the risk I take.

Moments move on by

in the magic of the night

and swiftly grab my senses;

my heart and mind

fully comprehends.

Nightmares ride over

the fields of my heart.

Goblins run in every corner of the dark,

rip through me and tear apart

every piece and bit.

Still, I just laugh at it.

Queen of the heavens

Around the high and endless skies

hyperbolically she flies

- this queen of the heavens.

Amazingly, she over dominates

time and space; humanities fate  

- this queen of the heavens.

Without a blink she does create

tremendous feelings; a higher state

- this queen of the heavens.

Her hair is brighter than the sun.

Her eyes of diamonds are worth millions!

- this queen of the heavens.

They lead astray, yet make my day;

all my troubles casts away

- this queen of the heavens.

Her closeness is of true divine;

my consciousness brings out of time

- this queen of the heavens.

---

 

Now, at the end, I've lost my mind;

through the deepest oceans I tried to find

- that queen of the heavens.

Skelfing

Ég sé skýin opnast
- hliðra sér til hliða.
Rofa og rifjast upp
- riðla sér áfram,
með falsaðan miða.

Ég sé ógurleg loftskip
með sín meðfylgjandi læti,
gera vart við sig
og vekja upp hjá mér kæti.

Skjálfandi líkaminn...
skýtur til skakka sá ami.

Krefjandi, gylltu trompetin hljóma
og hefja upp tóna himnanna;
óma í uppljóma sinn
„karamellu-djass“
með blúsuðum rjóma.

Hvað er í fréttum,
hvað er að gerast?
Er allt með feldu;
hvað er um að vera?

Við stöndum í röðum
með hatta á höfðum.
Höldum ekkert áfram
í fullkominni stöðnun.

Skjálfti inn að beini -
skerandi hávaði í leyni.

Ávextirnir, einir,
af kvistunum falla
og meðan veröldin g
runlaus sefur.
Refurinn lævís og gráðugur,
bráðirnar telur.
---
Skapráður halur,
er skömmustulegur maður.

Í blámanum

Í blámanum blómstrar
braskandi líf borgarinnar.
Berandi birgðir frjálslegrar
útkomu mótstöðu dags og
nætur. Fyrir sér hefur og
fangar frelsi sitt þegar
græðgin fellur á grúfu.

Skyggir nú á og skakkt
lýsir ljósið í sínu leiða húmi.
Allt ennþá háð
sínum tíma og rúmi -
þeim lösnu reglulegheitum.

Naglfari, í norðan niðinum
bíður í bindingum
niðri við höfnina,
við hliðin á sjálfum Tý.

Vandræðanlegur til vitundar skrúða síns,
Að baki lúrir samansett saga hamfara-ferða
um útsævin sjö. Heimatilbúinn leikur gerður
og hafður við bakka þjóðarvitundarinnar heillrar.

Kannski

Þegar eitthvað er endalaust
þungt, svo þú ræður ekki við.
Langar þig þá ekki til að berja
einhver í höfuðið með hamri..?

10 sec. from the mind of a psychopath

What is this, what is that? Sitting in the dark I ask my self this question over and over again...
This is this, and that is that. I hear coming from the walls... But there isn't
anybody there. So I hold my breath down, hoping I can kill my self that way but every time I do it someone interrupts me...
Little, purple, shining creature, who are you?
Are you the one, the one who gets me there in the end? Then why don't you let me do it? Just let me die! Let me end it, like everyone else who are locked up in this white room!
Ooh!
I can´t take it any more! I want it so badly, to dissolve into the abyss...

The next morning the dark is darker then dark and death is deeper in nature. 

Næturlífið 14. júní 2013

Furðu
lostinn;
dofinn,
ég fylgist
með verum,
í vímu.

Sjálfsagt
fólki því,
(sannleika sagt í)
þykir hugann að deyfa
- helsýki frá sér dreifa -
í dauðans doða.
Og til þess eins
að þykjast þora!?
Menning
alin á sora.

                    Svívirðing hins innra!

                    ...en loðin á sig,

                    lygin sannar lygar.

Sinn mála þau

striga ómaks;

krot í óreiðu,

krass - 

útkoman drasl!

Væntingum búnir,

innfæddir útlendingar.

-

Lúnir

og

knúnir að enda,

eymdinni kynnast

í botni glassins.

(Ennþá yfir túristum rausandi tuð um Gullfoss & Geysi)

The Lonely Blind Girl

Aside from a low, lonely whisper

she hears this strange noize,

a banging sound of desolution

- it's just her brain.

Nowhere around is her
red and lovely sweater.

Still, she bares no hate

towards us nor has she 
nothing against us.

Becouse, hate only leads away

and not the right way, just far away.

Her voice is deep and low

yet she's eight miles high.

With her artificial snow

she touches the clear sky.

Colors of spoken language

she knows not to sence.

Leaking sounds,
rising grounds.

She smells her happiness
and thinks of righteusness.

Then through time's endless circle

she leaps, or at least she tries to,

but she tumbles.

Rolles and crumbles

and though she rises,

still she stumbles.

Now she has a brand new vision

on this mental obsession

that makes her mind

find a thought of depression.

Another dimension
with a greater expansion

gives her a taste
of an eternal solution.

It's a better place
for her kind of race

or at least that's what
she chooses to belive.

The day the earth stopped turning

The sun is bleeding diamonds

and the moon starts to cry.

It’s pretty hard to take

to watch your sister die.

Staring into a black universe

that collapses under fear.

Moaning out it's last thoughts

as death follows near.

Rises up from his evil inside

so dark and deep, yet so tall.

Following the soles of sin

he reaches for us all.

Fighting the core of our earth,

living on all of our days.

Breathing flames of burning fire

his anger on us he lays.

Intoxicating our children

and destroying our minds.

We walk out the gallows

leaving all of ours behind.

Into the night we've vanished,

left the colourful dance.

Beaten brutally down

by our violent ignorance.



This & Everything

Open eyes that gaze at me.

Shadows running on the wall.

Paranoia drags me down,

no one will ever hear my call.

Spider spins her masterpiece.

We are friends, or so it seems.

We talk of politics and sins,

we talk of this and everything.

The moon is shining, stars are bright.

Someone is leaving for the door.

The spirits talk of disbelieve

as no one knows them any more.

My greatest friend is myself,

I don’t need anybody else.

I know my politics and sins,

I know this and everything.

Óvitinn

Eftir langa bið mælti hann:

,,Hvað er það að deyja?

Það vill mér enginn segja.
- Það ætti að setja á hann bann.

Það er meðfram langri ánni

sem þeir láta hanga á slánni

þann mann sem ekki sannleikann kann.

Lúmsk er þrautin

Ég sá hana í gegnum kófið,

útúrdópuð búin að „koksa’á“ gólfið.

Lá á bakinu með augun brotin,

bjartsýnishugsunin löngu rotin.

Ég hugsaði um Halldór Laxness

en hugsun þeirri í burtu strax blés.

Svo ég lét á litlu sem engu bera

því lúmskir menn láta ekkert vera.

Burt frá því séð er enginn eftir,

sem ergir mig og hug minn heftir.

Ég geng í burtu á milli þrepa.

Athyglissýkin er mig að drepa.

Svo lýsi ég yfir stuðning við komma,

stelpur með stelpum og brennandi homma.

En vantar ennþá smá salt í grautinn,

svona er hún erfið lífsins þrautin.

Draumur Bakkusar (Við Bakkus í draumi)

Man ég þá mæðu sem upplifði ég

meðan áfengi hug minn fyrrti.

Stúlka bæði falleg og fönguleg,

en fyrir lítið ég hnátuna myrti.

Ég gekk hægt að og gaf henni högg,

og grýtti svo í andlitið steinum.

Á flótta hún stökk, var ekki nógu snögg

ég skar hana djúpt inn að beinum.

Hún hneig þá niður og engdist um stund,

með höfuðið blóðugt og skrapað.

Ég sparkaði í hana einsog skítugan hund

og sársauka hafði þá skapað.

Hún lá þá nær líflaus í götunni ein,

í laug af ógeði og viðbjóði.

Kreistandi upp sitt síðasta kvein,

og kafnandi á eigin blóði.

Ég fylgdist með henni dálitla hríð,

hló óður og bið hennar lengdi.

En vitandi það að verða'að enda'hennar líf,

ég vafði gaddavír um hálsinn og hengdi.

Já

Leitandi,

ei skeitandi

og engu breytandi.

Það virðist allt svo eðlilegt,

á sama tíma nokkuð skelfilegt.

Ég reyni að komast heill í gegn,

sem þjóðarinnar þegn,

en það er mér um megn.

Ég upplifi allar lygarnar,

trúlegar en samt gegnsæjar.

            -Það ver hver sinn bróður, hvar er þinn?

            Ver hver sinn bróður? -Já.

Grátandi,

frálátandi

og sjálfum sér slátrandi.

Hann hlær af sjálfs síns gríni,

er sama þó kjósendum týni.

Þetta er nefnilega svo yndislegt;

siðleysislegt,

samt löglegt.

Það vita flestir sannleikann,

þeir þekkja hann en enginn mótmæla kann.

            -Ég er orðinn óður, stingið mér inn!

              Ertu snaróður? 
            -Já.