Til Sunnu Lindar

Brosmild, ljúf og einatt góð,
blíðu gefin í hreinni mynd.
Sælleg, fjörug; göfugt það fljóð
finnst mér hún Sunna Lind.

Kátínu gefin og kæti frá smitar
hvar sem fæti niður hún stígur.
Lífsgleði friðar hún lætur af vita
ef leiðindi aðra grætir og svíður.
-
Þér bata ég óska, og velfarnaðar,
og eigir þú ævina lukku-spunna.
Að barnið þitt dafni og'þú'til batnaðar
blessunar-lindin þín, Sunna!

Lífið er í „opnum D“

Í upphafi til urðu himinn og jörð
og hafið fylgdi á eftir fljótt.
Til varð úr takti hin fullkomna gjörð
tímans, svo skiptust dagur og nótt
í aðskilin hugtök, en stóðu þó vörð,
órjúfanleg - föst í sínu eigin þreki
til eilífðar. Áætlunin var til lögð
áður en erindin urðu og allt enda tók.

Með þrömmum, þungum skrefum
þvingað var fram hið fyrsta líf.
Alin til veru hver einasta tegund
og tilgang gefið um ókomna tíð
að uppfylla. Hin einasta, fyrsta
afleiðing tilurðar, voru hljóðbylgjur
í taktfylgjandi sveiflum; titrandi, 
temjandi til tilvistar innsta eðli efnisins.
-
Fæðandi frelsinu framfarir,
tónlistin telst tákn tilgangsins.

Lifnað við frá leti

Viðjar leysast,
vonir geysast,
úr volgum í sjóðheitar.

Órar þeytast,
allir leitast við
að í ávinninga að breyta.

Því farin til fjandans er þreytan.
Fast mun ég endurkomu hennar neita.

Getur þú mér greiða gert?

Er ferðast þú yfir fjöllin háu

fyrir handan þar
sem gulli rignir

niður við sýslumörkin,

minnstu mín helst

meðan þú dvelur þar

við stúlkuna sem eitt sinn 

ég þráði mest.

Er ferðast þú yfir fjöllin bláu

fyrir handan þar
sem demantar drjúpa

af himni við sýslumörkin.

Gættu að einu hvað helst

meðan þú dvelur þa,r

að verðleika sinna kosti

hún sjái og njóti.

Er ferðast þú yfir háu fjöllin bláu

fyrir handan þar 
sem gnægtir hlaupa

niður hlíðar sýslumarkanna.

Máttu til hennar skila 

kveðju kærri frá mér -

að fögur og heilbrigð 

hún sátt sína fái.

The creation of time

Listen carefully  and the truth  you shall see... What we know as "time" is an absurd invention. For time as we know it isn't part of this world, it was given to existence by the offsprings of evil: The ego of the mind and it's sister - pride. So please see through their lies! That is, the importance of time. Just ignore it - relax  and just keep on snoozing.

Confirmation of the realm

Whirlwind! United chaos! - a splash of sincerity added with caution;

a abstract course of interactive perception, witch normally people

choose to call a reaction to ones intervention of some sort. It helps,

sometimes.

I conclude all behaviour by the movement it draws upon reality, the one I

myself do not follow in anyway possible. I choose to be free to roam alone

through allies and streets. This sentence was given to me by the publics purity

in absence of any recognition to others wants, beliefs and devotions.

This bothers me and my whole reality, when it catches me off-guard

and disables - making everything more dreadful and harder as I begin

to feel unstable from the trembling ground beneath my feet, shaking

like a full-blown Parkinson's decease.

---

Things fall into slavery of gravity; the laws of physics and the greatest

mathematical structure - which equally stands behind any given pattern

or function in a smallest fragment of an atom.

All is one in nature; a living being behind everything. It calmly flows

to and fro, through every form of matter, reflecting truth to those who

show signs of being in need. It is a genuine spirit - a conscious mind

of infinite wisdom, a wonderful presence of the self within everything.

---

Finally I realise; see through everything and nothing - synchronously -

I've come into touch with the true "being". At last I perceive concrete

recognition of reality...

- Entirety exists in me.

Hugsað við dómkirkju Reykjavíkur

„Það sem þulið er upp,
er þaggað niður“.
- og í þeim orðum sló klukkan hálf.

„Hið göfuga gubb;
hinn gefni kliður“.
- ginningin kemur sér aftur í mál.

„Nautn er að njóta
neyslunnar - í neyð“.
- nútímans sjálfsagða blekking og tál.

Heimspekileg vangavelta #42

Elja alin feit
til eilífðar.
Slitin, sundurleit -
svæfð til kyrrðar.
Mótlætið magnast
í mergð andvana dygða.

Svívirða svefns
svæsin ræður.
Mædd til megns
mæður og bræður.
Gáskinn ei gagnast
gefjun sakleysis sifja.

En rúnir ristar
til ráða dáða
lífsins, vits og lista.
Samrýming söngva
sálanna. Réttlæti
ragna og niðja.

Hugsað í Hjartagarðinum (um mitt sumar 2013)

Ég ríkulega má
hamingju reyna'að
upphefja í hjarta -
í Hjarta-garðsins
múraða hjarta...
Þar með ég reyni
að ráða þá gátu
er ríkjum ræður í
ringluðum huga
mínum rauðum:

„Hvar er samhugurinn;
einingin, nándin - sálin?“

---

Aðeins veikar
verur nú saman
koma neyddar -
óskandi betrunar
brostinna vona,
byggðra á vímu
gærdagsins -
og fráhvörfum
dagsins í dag.

---

„Hvað varð um
sáttina sem
vitund ásta gróf
í þennan reit?“

...hún flutti
vízt uppí Breiðholt
einsog flestir
sem á miðbæinn reyna!

Upphafning eyðinleggingar

Skarplega var athugað
að skynsemi arðbærrar
frændsemi þegar gengið var
of langt, „ó“ -eða- viljandi.

Þó næstum því drukknað hafi í
dróma sorans hin algilda, eilífa
skilgreining - þá lævís má
sindin teljast og lúmsk.
Sem sannleikur er lygin lofsungin
meðan staðreyndum er afneitað.

Þess vegna á milli vafa og vitleysu
skal velja - og þó útkoman sé súr
þá sátt mun veitast úr ágreiningi
þeirrar hneysu sem kveljarar
tungunnar hreinnar ala hinum
raunsæu gildum misvísandi ráða.

Svo hlustið nú systur - bræður á
regluverk þeirra dáða, sem búa í
vitundum hala og sprunda! Þeirra
sem það stunda „að verann“ í
hring-eltingaleiknum eilífa.

Þannig auðveldlega virðist á brýnið
að leggja brúnir þeirra „orða-eggja“,
að temja til allsherjar þekkingarhinar blindu blekkingar; leifa lýðnum
að sjá lygar sinna glötuðu kenninga
sem byggja upp mynd þeirra lifandi
dauðu og rotnandi menningar.

- Upphafning eyðinleggingar -

Harpa (reiðislestur yfir húsi, fluttur í ölæði)

Þú útsýni mínu stelur, þú skakka gler-kássa frá Kína!
Ég veit að sjálfur Ingólfur myndi meira en glaður
og af djörfung brjóta þig niður og bramla...

Þú ert tákn um oflæti lítilla manna
sem smánaðir voru af sjálfum sér
í sturtuklefum bernsku sinnar!

Þú ert tákn um taumleysi fíkilsins
og takmarkaða vitsmunahætti.
Þú ert standandi sönnun virðingarleysis.

Þú ert hin eina sanna „mella“ lands og þjóðar.
Þú ert óþarfa „rúnk“ til viðurkenningar menningar
sem keypt var fyrir stolna peninga ófæddra barna.

Harpa - ég hata þig.

Manstu..?

Manstu skálmaldir og skarkalann
sem skelfdu okkur í bernsku?

Manstu?

Manstu ókyrrðina, óeftirsótta,
eyðinleggja værð næturinnar - aftur og aftur?

Manstu?

Manstu óráð foreldra og forráðamanna,
firrta ofbeldið; oflætið í efni og anda?

Manstu?

Manstu einmannaleikan, tárin grátin
og sárin sem í sálunum komu sér fyrir?

Manstu?

Manstu loksins þú sagðir mér frá hvernig þér liði
og ég þóttist svo sannarlega kannast við það sama?

Manstu?

Manstu þegar við sofnuðum út frá látunum,
huggandi hvors annars huga - samt hrædd?

...manstu?

Vingjarnleg vofa

Einsog vofa með veggjum ég geng,
vafra um í taumum sólarhringa.
Staulast einn og slæ minn streng
meðan ég stoltið niður þvinga.

- Elju blandinn er minn efi.

Engu ég lofa né læt ég í té
ásakanir, mönnum bundnar.
Sögur frekar ég segi af mér,
sannar eða uppfundnar.

 - Gefjun er yfir mig gefin.

Explaining good times

It started out with a little word,
whispered so gentle - so softly
that only few heard its message
brought in to this world.

What followed was that
will later be known as
the truth of our earths message.
Still living, through millennia,
giving its essence through
the most sacred song - true laughter.

Cooperative challenge
between two different states
of lifes balance;
dimensions of extensions
- spiraling energy of my vitality
to sense what the mind enhances.

Now, I've reached the point
where I must rest my thoughts
of mania for a while
to avoid hysteria
and continuous crimes
of life's lies.

For over time they've grown
more out of context
from their own,
mainly this one memory
that paves the road
for my insanity.

Even though I believed
so surely I'd reached a conclusion,
an understanding - a satisfying solution,
it returned and dug even deeper
into the back of my delusions
and now sleeps there.
So, I fear destruction
sprung from unintention
brought to existence
by my own expansion
of deeper hopes and expectations...

---

And so on,
with an answer
I carefully found
in the depths of
this sterilized ground,
my mind has received
for its harvest.

I took baptism to stop
my minds compulsiveness
from falling each time
in routine of behavior
so dreadfully mean
that it pulls apart my abillity
to confront my moments in reality
- if so could be called -
at the end of it all.

So, I must let go
of ideas taking place
misguided, crooked -
in my mind full of haze,
and to this date
have build expectations
on the subject of
human communication
that I, so full of pride
and ignorance
stood up for - and
was raised to believe
to fit my realization.

To me they are filled
with difficulties
which grow and grasp
an understanding of being
able to turn a switch
of ability - giving a glimpse
of hints, to let go into the abyss.

Still, the battle of choices
that inside me arouses
I do not know how to handle.
So I sink into a hole
where a whole
different level I reach.
It is there where
I meet my devil
in surroundings
of consistency
of peace, serenity
and ease.

It was then, I saw
a understanding sight;
the great connection
of matter and light
- a pure delight -
that normally I couldn't decide
between words to determine
my feelings;
those disabled meanings
of spoken words
sprung from my tongue.
Hurling down they rumble,  
and underline my sentences,
those who float above
the true meaning of all -
only created to fall.

Forms of sounds and dialects
surely I do respect; the smallest
fragment of lives true meaning,
sought between lines of sleep
and daydreaming. My capability
literally forms tones and rhythms
of respect to the people I meet
and see in my life on the streets.

I honestly believe
- for my own good, obviously -
that, to loosen up a little
by slowing down and finally getting
my feet to the ground must be
the choice I should give a try.

Therefore I must shake off
my pains and fears,
my mental tracks pay'off
and firmly clear.
Start taking care
- if I dare -
of my own self and build up
my bodys health to fit my spirits
truth and wealth.

So, my rambling, please,
and disturbance excuse!

I give my deepest gratitude
to all, who so gratefully gave
their personal time and attention,
making ways of revelations for
reconciliation in my stubborn
and oh so childish mind.

At last, I choose my words
with the intention to show
my gratitude in a verbal
connection with the selection
of thoughts I develop concerning
the recognition I give towards your actions.

- Peace to ya'll
  and may rays
  of grace
  shine throughout
  your lifes.

Queen of the heavens

Around the high and endless skies

hyperbolically she flies

- this queen of the heavens.

Amazingly, she over dominates

time and space; humanities fate  

- this queen of the heavens.

Without a blink she does create

tremendous feelings; a higher state

- this queen of the heavens.

Her hair is brighter than the sun.

Her eyes of diamonds are worth millions!

- this queen of the heavens.

They lead astray, yet make my day;

all my troubles casts away

- this queen of the heavens.

Her closeness is of true divine;

my consciousness brings out of time

- this queen of the heavens.

---

 

Now, at the end, I've lost my mind;

through the deepest oceans I tried to find

- that queen of the heavens.

Misskilningur ásta

Skakt ég skynjaði
skap mitt og þel,
er brotinn ég byrjaði
barnsmóður með.

     Allan mig engdi
     ef eirði ei hjá.

Gaf ég gímaldi
galdranna seið,
til ásta og óskandi
eftir ég beið.

     Staðfestu strengdi
     í steypunnar stál.

En misbrestir mynduðust
í mæðandi martraðir
sem sálirnar sundruðu
og söktu djúpt í kafið.

     Ráðþrota reyndi ég
     raunum flúið frá.

Þá leit ég yfir lífið
og lagði á það mat;
því sjórnlausa stríði
stýrt betur ég gat.

     Svo allsgáður ég gengdi
     og grið reyndi að fá.

En góðmennskan galt mér
geðveiki til baka!
Því vísast þannig fer
þegar vá-raunir skaka.

     Lífinu eftirlengdi,
     láku af vöngum tár.

En nú stend ég sterkur,
og stefni á bata!
Horfinn er'nú sár hausverkur...
Nú „heim“ ég aftur rata!

Þá tilfinningar loks ég tengdi
og tamdi burt mín sálarsár.

Samferða

Ég sá þig stíga
úr svarta myrkri,
inní ljós ljómandi loga
lágbognu stálrisa torgsins.

Þú varst í grænum jakka, ég í brúnum. 
Báðir prýddir hnöppum 
sem við gleymdum að hneppa.
Svo fóru litirnir ekki saman.

En úr myrkri varð ljós
einsog vísast verður.
Lauk þá að lokum því
sem hafið var - varð
og nú verður á ný - ei meir.

Ferðin var farin í fljótfærni
frárra okkar þráa
um uppfyllingu til lífs og ásta
samferða mannveru, sem
tilbúin vildi gjalda hið sama
af öllu sínu hjarta.

En dula djöfullegra lasta og bresta
hékk til og ól sig feita í skúmaskoti.
Á sínum tilfinningarlegum flótta,
en að endingu var þvinguð í ljósið.
---
Þá byrjaði ballið af alvöru,
umbúið beiskju og særindum
frá heift, heimsku og hugveilu.
Að endingu það endaði af alúð
að sönnum skagfirskum stíl:
Blóðugt og baðað brjálæði!

(en einsog dýrðlingar, við buðum hinn vangan)

Skelfing

Ég sé skýin opnast
- hliðra sér til hliða.
Rofa og rifjast upp
- riðla sér áfram,
með falsaðan miða.

Ég sé ógurleg loftskip
með sín meðfylgjandi læti,
gera vart við sig
og vekja upp hjá mér kæti.

Skjálfandi líkaminn...
skýtur til skakka sá ami.

Krefjandi, gylltu trompetin hljóma
og hefja upp tóna himnanna;
óma í uppljóma sinn
„karamellu-djass“
með blúsuðum rjóma.

Hvað er í fréttum,
hvað er að gerast?
Er allt með feldu;
hvað er um að vera?

Við stöndum í röðum
með hatta á höfðum.
Höldum ekkert áfram
í fullkominni stöðnun.

Skjálfti inn að beini -
skerandi hávaði í leyni.

Ávextirnir, einir,
af kvistunum falla
og meðan veröldin g
runlaus sefur.
Refurinn lævís og gráðugur,
bráðirnar telur.
---
Skapráður halur,
er skömmustulegur maður.

Í blámanum

Í blámanum blómstrar
braskandi líf borgarinnar.
Berandi birgðir frjálslegrar
útkomu mótstöðu dags og
nætur. Fyrir sér hefur og
fangar frelsi sitt þegar
græðgin fellur á grúfu.

Skyggir nú á og skakkt
lýsir ljósið í sínu leiða húmi.
Allt ennþá háð
sínum tíma og rúmi -
þeim lösnu reglulegheitum.

Naglfari, í norðan niðinum
bíður í bindingum
niðri við höfnina,
við hliðin á sjálfum Tý.

Vandræðanlegur til vitundar skrúða síns,
Að baki lúrir samansett saga hamfara-ferða
um útsævin sjö. Heimatilbúinn leikur gerður
og hafður við bakka þjóðarvitundarinnar heillrar.

Fyrirgefðu það

Týndur ég vafra í tilgangsleysi
og tilveran virðist til ama.
Spældur ég eiri í leiðinda „speisi"
og speki mín ekki hin sama.

Í hörðu ástandi er heilabúið,
heimska fær ferðinni að stýra.
Snaraður fávizku sný'ég í búsið,
snúið er það mjög að útskýra.

Í burtu ég gekk án útskýringa.
Sálinni gaf ég blindur síðan
sístan gaum til tilfinninga,
né gát að veru þinni og líðan.

Fyrirgefðu það.

Greining staðreynda

Sögur sagðar - sjálfsagðar.
Úr spaugi sprottnar,
sorglega frá spekinni sokknar
- ljúflega lagðar í laumi.

Leiðir lyga lifna við
úr glaumi lífs
- uppgerðar mynningar -
fengnar úr draumi
dreymdum...

Við a.m.k reyndum
að sætta sjálfin saman,
að sorgum gleymdum.

Þær aldnar voru á engjum
úlfúðar lengi,
þó ekki til eilífðar...
- endurskapaðar
til tilgangs gæfu.

Hin gengna geðveiki
þess gæfulega fengs
sem í huga hamrað
hafði gól, hvað eftir annað,
sór að standa við sitt...

Þá upphafið var til ama
verk endurtekningar
og lógað,
fyrir það sama.

Hugarflug fundið,
fengið var, og
frjálslega ágengið
fyrir hinn sanna guð
fyrirgefninga, og
fræðandi þekkingar
 - sem -
sýnir sýnir sjálfsblekkinga
í sínu sanna ljósi, þó
annað á endanum kjósi
sálin særða, sorgmædda...

---

En sjáið hana nú,
trúna - ný-endurfædda
grafna dýpra í vonina;
sýnina á ljósið bjarta -
staðfestuna í
líkamans hjarta
á meðan heilinn aðeins
vellíðun skartar til heimsins.
Hugljómun fengin...
það verður umbreyting
til batnaðar og fegurðar-frama.

Hringsól hjólanna
reynist stundum annað
en maðurinn ætlaði.

Frá endanum
upphafið rann
og mun að öllum
líkindum halda áfram
til enda á ný...

Svo vinnan nú loks hafist getur,
staðfest, skjalfest og færð í letur!
Vinnan að því að gera betur og betur.

Raus...

Þér standið höltum fótum
á mörkum tveggja heima,
á þeirri fínu brún
- eða línu -
sem hvílir milli þess
alvarlega raunveruleika
og hinnar barnalegu
ímyndunar tilverunnar.

Þér styðjist við staf
yðar sveltu hæfileika,
sem fyrir hungraðri
áfergju stoltsins
létu yður reika.
Bugaðir af sárum
hins sára sannleika
sem sýndi yður ítarlega
hina sönnu mynd sjálfsins.
Bældur biturleikinn
í brjóstinu sýður
- svíður -
og mun gjósa að lokum
sem og líður - ef óáreittur.

„Verið viðbúin“
gæti ég sagt en litla stoð
myndi það veita til viðsnúnings
ákvarðana örlaganna.
„Fangið ykkar föggur
og flýjið“
                 -Nei...
tilgangslaust og ó- tilrauna vert.

Þolraunin virðist yður of þung
- ofviða.
Vonlaust verður hjálpina
að veita þeim sem upprisið
hafa gegn sínu sanna eðli,
hinu ómótaða innra
með hinu mótaða ytra,
sem í annarlegum tilgangi
matað er af mönnum til manna
- falsað.

Þér reynið sem mest megið
að halda jafnvægi,
en vogarafl samvizkunnar
verður samvizkusamlega
að láta eftir þyngdarlögmáli
gjörðanna.

Aflvana þér eruð, rjúkandi af reiði
og brennandi í brjósti. Sárt svíður
hið særða stolt og það brjálæði
veldur ama þar til líkaminn lamast.

Þér liggið í djúpu dái blekkinga,
trúandi á þá spekinga sem yður
böðuðu upp úr laugum lygarinnar.
En kvíðið eigi kæru kunningjar,
kvíðið eigi! Við öll verðum dæmd
á hinum hinsta degi en skoðanir
skipta þá engu. Það er sá fengur
sem hjartað hefur fram á að bjóða,
óháður áhrifum hins vakandi huga.
Allt til fórnar fyrir eilífa alsælu.

---

Ég vildi aðeins láta yður vita.
Svo, ég óska yður vægðar,
ró og friðar í ólgusjó hinnar
óröklegu hegðunar.

Ég skal senda yður póstkort!
           - Adieux!

Samtal við sandlóur

Sjö litlar sandlóur
sátu'og málin ræddu.
Virtust kátar; vængjaðar,
vínvið saman snæddu.

Ég heldur gerðist hugaður
og hóf mig uppí spjallið.
Þá varð ég miklu vísari
um vinning syndafallsins.

Contemplation

Lonely life, what was
is now all gone.
I used to have a dream,
now I don't have one.
Fight or flight -
all is said and done.

Freedom dies when
every choice is won.
- Brings up homegrown hate.

Peaceful nights were few,
still we had our own.
We made some friends,
now they are all gone.

Another night where
everything is wrong.
I've lost my track
so now I can't go on.

Again rise memories
about my life.
- But they come to late.

Dauðans beðið

Liðið verð ég bráðum lík
og laus frá efnisböndum.
Flekklaus þá mín innri flík
mun flögra í æðri löndum.

Bergþóra

Götu þína
ég þrái að ganga,
fá gengna
æfina langa.
Í stöðugleika,
óstirður og
án stefnuleysis
- ég uppleysist -
í fengna fegurð
alls á þínum vegi.

Prikið (kaffihús)

Skál er gefin af skynsemi
svo skýrt til upphafningar.
Sælt hér er og sálarstyrkjandi
sem heiti ég Jón Ingvar.

Tilraun til aflausnar

I.
Drifið var á inní djúpi næturinnar
er dansinn við saman ljúflega stigum
í kærleika og hlýju - á fjölum fyrrum
vígvallar; svo firrtum, til þess sama...
-
    Höndum heitum við héldumst
og þétt að hvoru öðru þrýstumst
í eitt. Undir léku tónar ljúfir - lágt -
en þó nóg til að njóta.
Hring eftir hring í hrífandi,
ljúfum dróma; skref fyrir skref
meðal óma rafrænnar róman-
tíkur.

Loftið ljómað lýsingu morgun-
geislanna í bland við stál-
stallana í taktfylltu tómi rökkursins,
sem flöktandi mótaði sjálft sig til fulls...
Sú líðandi stund naut sín,
þó stutt. Tónarnir þagna - hverfa -
verða að mynningu fortíðar;
okkar kæru fyrstu kynningar...

Í loga kertaljóssins út springur fram
mynd í kollinum, skuggaleikur
á lágbirtum vegg - samvaxin heild -
„loksins, loksins að lokum er leitin“!

- En nei...

Dansinn hafði dottið,
fallið við brottfall hljómanna;
dysjað sjálfan sig hið snarasta.
Myndin af veggnum, hún horfin
og nú aðeins tvær stakar, ófullkomnar
ummótanir fyrir verum...

Leisast þá lófar og látbragðið tekur við;
öfundin, refsingin, brjálæðið og allt sem
því fylgir svo blessunarlega sárt - að
það manni kennir sjálfan sig
að þekkja - leitast við að á stoltinu
hnekkja og hætta, fyrst og síðast,
innra sjálfið að blekkja með
hugmyndum um  hvað var,
og þar með sagt það sem
ekki nú fæst fært úr stað.

Ímyndunaraflið úr læðingi losnar
og laumast til'að spinna tauma
óargarfléttu hugmynda
- ekki með réttu.
Ranglega úr samhengi fengnar;
flóra alls þess versta nú
fær að blómstra sínu mesta.


II.
En aftur að málinu, atriðinu
sem ég á minn einfalda hátt
vildi upprifja, frá segja, og
þannig - einhvern veginn
endurupplifa (þó ekki):

Við stóðum í mekki reykjar
og ásta - þó tapaðrar - við
rifjuðum upp og endurskapaða
sýndum og veltum yfir
vöngum. En að lokum þeim
hugbrotum ströngum, við
sáum það sama - okkur báðum
bæði til lættis og ama - að
til lengdar „leiðinlagðist“
leiðin okkar beggja.

Þar með við náðum loks að
leggja blessun eina - hreyna -
yfir það sem fortíðin kunni
að geyma, og sjá framtíðina
fulla af tækifærum með sér
teyma - nýjum og spennandi.

Já, frumefnin að endingu
skildu okkur að - virkuðu
ekki einsog við vildum
tilætlast...

- því tilætlunin byggð
var á frati.

Svo eldur mót vatni
stóð eftir, í hálfu gati -
brann upp, meðan vatnið
andaðist...

- og hvorugt skipti skapi.


III.
Með bros á vör og kinnarnar reiddar
við kvöddumst, tókumst í faðma og
glöddumst yfir samverustundinni ný-
liðinni. En úr augunum - steinum hvors
annars við hinsvegar lásum, það sama;
brosnar vonir, drauma og þrár um eilífa ást
- og endalaus tár til að losa okkur við þau
sálarsár sem eftir við skildum, blæðandi út...
Við björgina vildum og við reyndum,
en bölið slóst með í leyndum.

Nú úti það ævintýr, ásamt öðrum
draumum dreymdum. En bjartur,
hýr, rís dagur nýr og ég vakna til
lífsins - raunveruleikans - „þess“
sem er „nú“; þess sem verður svo
aldrei aftur. Og aldrei, vonandi mun
mér þrjóta kraftur og sú dyggð til
þeirra verka sem tel ég, sjálfan mig
fyrir, merkari en merka.

Þannig aftur ég held, sem „ég“, út
í núið og í sjálfum mér el lífið upp
á nýtt - því það „er“.
-
Þetta er hin leiðandi leit til úrbóta,
langur leiðangur, í þyngri kantinum
- á latínu. Nú amstur og angur enda
hljóta að taka, og til baka leiðrétta
tilraunir til leiðréttinga gjörða eigin saka...
              (Hljóð í hnipri)
        Skotin riðu af í myrkri.


IV.
Nú eftir stend ég einsog
Skarphéðinn í kolunum;
brunninn upp að hnjám
íklæddur kyrtli hvítum,
þó sár - þá erfi ég ekki
verkið sjálft, né þá er frá
hlutust banvænir hnekkir.

Loks sálinni gefin var þekking
til að raunverulega, ítarlega og
sannlega greina rétt - rétt frá röngu.

Því löngum hef ég villst,
á vegum röngum. En nú
fyrst mér sýnist allur vafi
horfinn og byrja að skilja
hvað lífið hefur í raun og
veru til botns að geyma!


V.
- Eða er mér kannski ennþá að dreyma..?