Í ölæði, vímunnar bræði
ég gengið hef lengi
burt frá því sanna.
Fyrir hef fengið
fáránleika að fynna
á síðustu tímum -
og gleymt mínu innra.
Skuld skapsins er
skilin eftir í
þeirri ringulreið
sem alltaf beið
handan við hornið.
Nútíðin fyrirfram orðin
að sögu gærdagsins.
Alúð sýnd, samt
svo sorglega alin
var á trega - týnd,
þó eftirsótt...
En þar stóð efinn
reiðu-til-búinn
fyrir nýsköpuðu stefin
síendurteknu;
dynjandi - ómandi
og anandi í huga.
Þau sannlega
sárt gátu bugað
hina ákveðnu áætlun
sem í sameiningu
við mættum
- hvert og eitt -
óháð meiningum
byggðum á leiðindum.
---
Einingar skapaðar
til lífs og lifnaðar;
hin sjálfgefna alsæla jarðar.
Engin ummæli:
Skrifa ummæli