Nú kvöld er að komið,
kalt með úða og vindi.
---
Þó skíni eða skúri
þá skapa ég úr því
skemmtilegheit í orðum
- skakkt -
þó ekki úr skorðum...
Sannleikann framfæri hreinan;
ókeikan - beinan, með mínum ljúfa
og blúsaða bakrómi raddarinnar
(úr blindu tómi).
Hending þeirrar framhryndu,
hamslausu orðavindu sem ská
á móti hinu gildandi viti situr.
Í heilabúinu alinn er hiti hagyrðingar,
orðabindinga skynsemi minnar
- þeirra innri bragahátta.
(Mínar dýpstu útskýringar til allra átta)
Því Alfaðir ól sínum sonum
æðri skilning, bundinn vonum
um þroska - sem svo að lokum
mun endurspeglast í honum.
Hlusti! - hver sem heyrir!
Horfi! - hver sem eirir
í lífinu einsog það líður.
Ekkert sá græðir sem situr og bíður
eftir skilningi eða hniti -
þá uppskorið er ekkert að viti.
Muna máttu, og mundu vel,
mundu að skapið stilla (og þel)
hugsanir og það sem er hollast
til framkvæmda og framkomu
til næsta frænda!
Því, ef líf þú virðir ei
sem þitt sama þá tilvera
þín virðist einungis til ama.
Láttu frekar undan,
leyfðu lífinu
að lauga þig alsælu
- lát undan þinni
ímyndunar brælu!
Ást og yndi frekar frá þér breiddu,
öllum ókostum framhjá sneiddu
og í unað drauma skaltu þér lauma,
niður í vitið djúpt grafa
og leita hins eina og eilífa sannleika.
Að endingu skaltu svo veita
væntumþykju ofur heita,
ættingjum þínum og vinum
- sem og auðvitað öllum hinum!
Engin ummæli:
Skrifa ummæli