Listi

Hvað þarf?

Hvenær þarf það?

Tímapöntun?

Hvað þarf "ég"?

Hvað þurfum "við"?

klukkan er korter yfir höfuð

nýr dagur og styttist í páska

baunate í bolla

sængin vakti mig með skjalli

lífið er að vakna

með fyrirfram þökk

-

og hvað kostar þetta nú?

tíkalla og tuttugu ár

fjöldan allan af árum

og tíköllum 

fyrir trúðinn

frosið smjör í tappa

sykurmolar fyrir sálina

djúpvöðvaþjálfun og hjálega

drjúpa í fötur hljóma

tónar og nóturnar svífa

meðfram brúnunum

forvitninni fullnægt 

með fimm fingrum

og fimm fingrum fleiri

-

góðan daginn og verið þið sæl

...hvort er á morgun eða í gær?

endurupptaka sjálfsins

undirbúningur dagsins

ég sleiki út um

og kyngi lofti

brosi og sýni tennur

amstrið er kærkomið í kaffi

Við Tjörnina

Ég sit á bekk og horfi

horfi á fugla synda

og syngja.

Mér finnst svanirnir falskir.

Gæsirnar reiðar,

út í hvað

veit ég ekki.

Andapörin leiðast

saman í gegnum lífið.

Dúfurnar dansa

og sveima á milli.

Svo eru fuglar þarna

sem eru alltaf að kafa.

Kona gengur hjá með hund

í bandi.

Önnur fylgir með barn

í vagni.

Unga fólkið hlær og grætur

og talar um hlutverk hvíta mannsins.

Það er rigning á köflum

og nánast logn

nema stundum.

Innskeif gæs biður mig um brauð.

En ég á ekkert.

Ekkert nema áhyggjur morgundagsins.

fagrir fíflar í glasi

þegar skýjin gráta 

líður mèr vel

einsog gróðrinum

ég drekk í mig 

anda náttúrunnar 

sem gufaði upp

einsog landi

til að fylla

uppfylla lífið

ég er gangandi planta 

rótarlaus 

einsog blístrandi kúreki 

vatnið er lífið

en einsog allt

er það betra með whiskey

ég sit á bar

ég á heima þar

fólkið hlær

ég tengi

en mèr stekkur ekki bros 

því þetta er allt

svo tilgangslaust

ég hlæ ekki nema

brandarinn snúist 

um kúk eða piss

samansafn af fólki

með mismunandi metnað 

en allir eru að 

reyna að verða fullir

fullir af viti

sem kemur út

í vitleysu

ég anda að mér

sýp froðu

og fussa yfir

fréttum af hamförum

og græðgi mannsins

fólkið blaðrar 

og ælir orðum

ég stend upp

og borga barþjóninum

með Matador seðli

sem ég stal 

af barni í strætó

kvöldsólin vermir

og ég vankast

bara dagur

Ég er vaknaður

er lengi að vakna

nóttin var og svo löng

og sérlega óframfærin

ég teygji úr mér og styn

úr stununum verða ljóð

Ég fer á fætur 

og ég geispa

laga kaffi og les blað

dagurinn er að byrja

með látlausum látum

ég þríf mig allan

svo af geislar

úr geislunum verða ljóð

Ég held út í daginn

dreg andann djúpt

og leyfi sólinni 

að snerta húðina

brosi með augunum 

til himinsins og rýni

úr skýjunum nem ég ljóð

Ég stoppa í sjoppu

kaupi pulsu með öllu

nema remúlaði

og appelsín í gleri

með lakkrís röri.

Ég borga með klinki

slegnu af Seðlabanka Íslands

og læt afganginn í kassann

úr vinningnum verður ljóð

Ég stoppa við grjótgarðinn

tilli mér á stein

fuglar fljúga og syngja

fiskar synda og dansa

allir eru hressir í dag

og ég spyr fregna

úr fregnunum móta þeir ljóð

Ég held áfram að ráfa 

um borgina gráa

gegnum daginn 

með poka fullan af 

guða veigum í dósum

úr dósinni sötra ég ljóð

Ég hitti mann 

og annan og mikið 

er mannsins gaman

rökræður og lofsöngvar

um og til lífs og dauða

fylla hug og hjarta

með rómuðum óðum

úr óðunum föndra ég ljóð

Ég geng heim á leið

signi mig og þakka

fyrir hlutskipti mitt og ævi

í rökkrinu finn ég lás

og ég opna dyrnar

að hellinum sem ég bý

á móti mér taka fljúgandi ljóð

Ég hátta mig 

og skola af skítinn

leggst á koddann 

og loka augunum 

grátandi af gleði 

sátt og skilning

og dáleiða mig 

húmsins svæfandi ljóð

Ég sofna

draumarnir vakna

líð ég um í heimi

undra að handan

hitti skáld fortíðar

þau lesa mér orð

úr orðunum móta ég ljóð

Morgunleikfimi

Ég settist hérna niður 

til að skrifa.

Skrifa ljóð.

Ég ætlaði að beygja orð 

og blanda saman,

meitla og móta í setningar

sem áttu að lýsa 

fegurð og einfaldleika

í bland við flókinn ósóma.

Ég ætlaði að skrifa ljóð

um gleði og trega,

og báðar hliðar sjálfsins.

Ljóð, sem kennt yrði í 

grunnskólum framtíðarinnar

og myndi aldrei gleymast,

heldur varðveitast 

fram yfir Ragnarök.

En ég get það ekki.

Ekki í dag.

Ég læt mér nægja 

að hlusta á útvarpsfréttir

og sötra kaffi úr bros-bolla

meðan veðrið fyrir utan

tekur geðhvarfaköst 

til skiptis við sólina.

Öreindir

ég kyssi þig

á taugarnar -

þú talar svo mjúkt

hlærð svo fallega

flauel, satín

blandar þér sóda 

og hvítvín

og segir svo seiðandi bless

Kveðjuorð til kanínu

Ég sótti þig seint um kvöld

í snjóhríð lengst upp í Árbæ.

Þú, bakvið brún gluggatjöld,

beiðst mín þar feiminn og vær.

Þó smávaxinn sýndist og var,

þú sannaðir fljótt hið gagnstæða.

Svo hugaður, hljóður og snar

þú hafðir margt við mig að ræða.

Kápa þín hvít, eins og mjöll,

hún klæddi þig svo fullkomlega.

Þú vígðir hér þinn heimavöll

varst þrjóskur, samt guðdómleg vera.

Glöggt af þér skynsemin skein

og skapmikill varstu á köflum.

En hvenær sem kom ég seint heim

þú heilsaðir ávallt með skjöllum.

Einlæga ást gafstu þér frá

óeigingjarn varstu og prúður.

Stílhreinn og stóískur, klár,

strákurinn minn, elsku Snúður.

Ég gaf þér allt sem að ég gat,

gerði mitt besta og reyndi.

En sjálfstæði þitt ég ofmat;

að 'einmanna þú værir, ég gleymdi.

Ég sakna þín vinur, svo sárt,

og sýni það með orðatenglum.

Litli kallinn minn, ljóðið er klárt -

ég lifi en þú kúrir með englum.