Stríðið við lífið

Laugaður hef ég og ljóð mín skrifað,
að litbrigðum myndmáls orða miðað.
Í sálinni hef ég magnað upp seiða
og sungið þannig burtu lífsins leiða.

Styrjaldir hef ég hamslaus staðið
og hart stjórnleysið með mér alið.
Ég svifið hef frjáls um sælunnar engi
og spilað mín lög á vímunnar strengi.

Ég drukkið hef vín og ég hef dópað,
hef Díonýsus oftsinnis blótað.
Með Bakkusi hef títt bísað og starfað,
og barist um óður í stríðum geðhvarfa.

Á hugarfluginu langt hef ég farið,
og hratt um flogið upp á æðri staði.
En aldrei ég hef það haft fyrir sið
að hafa'af því unun og staldra þar við.

---

Sný ég því aptur í súru geðveikina
og snaraður fastur er neyddur í leikina.
Það leikrit að þykjast eðlilegur vera
og þjáningu raunveruleikans að bera.

Ragnarök

hið græna ljón gleypir sólina
galdurinn skerpir sjónina
fyrrum blóði drifið engi bíður
blómstrunar meðan tíminn líður
dynur frá verkstæði dverga
djúpt neðan úr fjöllum
æsirnir vanina ergja
og espa upp þeirra köllun

eldinn gaf oss Prómóþeus
aldin færði á silfurfati
líf fyrir líf - eilífur Deus -
ljósið gefur svo verði bati
frá rökstólum goðanna geislar
galdurinn æðsti og beislar
efnið, svo fyllist gatið

satúrnus til munns sér leggur
syni sína með bernaise-sósu
tyggur bita fyrir bita og heggur
brotna sólstafi í ljósum
logum, og himininn rifnar...
dætur Óðins blóði drifnar
dólgar viðhafast undir rósum

úr hásætum himnanna kemur
hið algilda lögmál sköpunar
ofið úr þeim einingum þremur
er uppfylla og greiða götuna
vitund upp vinda á gátt
villtum beina í rétta átt
af veginum sem leiðir til glötunar

til þjónustu sagna er tíminn
tilgangurinn í gangverkinu
endalokin hafin í mynd
unna af sjálfu sköpunarverkinu
urið mun allt upp til agna
um aldur og ævi ragna
sólin rís aptur í nýrri merkingu

Afleiðingar ákvarðanna sem speglast í lélegri ljósmynd af dauðanum

sólin er appelsína 
sem skín á glötunina 
svarthvítt myndbrot 
af dauðanum

með áróður 
á móti lífinu

kómískur hryllingur 

með dramatísku ívafi

svo er öllum sagt að þegja 

og fyrir lygum hneigja
í dáleislu hrakfalla
líðandi stunda 

hryllileg dramatík 
með þó kómísku ívafi

Allra eina

Dagur sem dofnar í hringhlaupi tímans
er dagur sem gleymist í mínútusjó.
Og augnablik grafin í ómerktar grafir,
geymd en týnd einsog saumnál í mó.

Fljótandi áfram í elfi hringrásar
uppsprettu streitu og geðveiklunar.
Vindar samtímans strítt á mig blása
og sárt þeir draga til bæklunar.

Á biðinni er ég að bilast
og brjálæði er ekki að leyna.
Ég er bara að reyna'ð finna frið
mín fagra - mín allra eina.

Sann-visku-bit

Grasið gerir mig gáfaðri,
get èg leyft mér að fullyrða.
Verð frískari og fágaðri
og fordóma alla vill myrða.

Hugsað get ég helmingi skýrar,
hugað að þeim sem minna sín mega.
Hugmyndir allar strax verða hýrar
og heimurinn enn litla von virðist eiga.

En mig verkjar í höfðið og mig verkjar í hjartað
við að hlaupa í felur og að leyna því
að ég notiða, reykiða, hreinlega elski að
efna til jónu og kveikja'henni í.

Klukkan

trekktu mig upp
því mér finnst 
ég vera klukka
vísarnir hafa stöðvast
í miðju hlaupi sínu
eftir gangi tímans
og ég sit eftir - einn

ég horfi uppá fólk
sem ég þekti eitt sinn
taka mér fram úr 
skilja ekki neitt 
spyrja eftir svari: 
hvað tefur þig Jón?

En ég get auðvitað ekki svarað
ég skil ekki spurninguna

ég er bara klukka.

Óskhyggja

Ósköp væri ég mikið til
að áskotnast þeim rétti,
sameinast fyrir Guði vil.
Já, sannlega yrði það léttir.

Hef ég ei í hug að dreyma
um hvaða konu sem er.
Heldur vil ég aðeins eina
er alla tíma í hjarta ber.

Mig dreymir þessa eina drós,
svo dásamlega að líta.
Þessa roðafullu blómarós,
rós sem ei má slíta.

Fegurri augu ei fást séð
fjöll öll yfirgengin.
Af börmum bestan er hún með
sem bæra gleðistreng minn.

Enn ein bábiljan

Óáþreifanleg tilvera sem 
er svo sannarlega til.
Án snertingar, sjónar,
bragðs eða heyrnar
- ég er þar, verð og var;
í skynvilluflóði
ég drukkna þar og dey.

...eða nei,ég lifi!!
Ég lifi, geng um og dafna í mistri
veruleikans en gleymi mér,
á meðan heimurinn heldur áfram.

Heimurinn, með sinni hlutlægu synd,
heftir mig og mína huglægu ímynd.
Form, mót og bygging mannsins,
sem mótast í þyrnum frelsarans kransi,
gefa mér góða mynd af tilganginum:
Að eiga í einingu staðfestu um að
í eilífðinni saman mega dansa um
og að elska Guð af öllu hjarta,
í auðmýkt trúa á hans krafta
- tvö sem eitt, í faðmi frelsarans.

...áfram ég læðist í taktlausu flæði,
meðfram formlausri vitund minni.
Með vissu um að ég snúi ekki aftur,
ég upplifi í nóttinni endurteknar,
endursýningar drauma minna.

Ég er hættur að finna til.
Ég er hættur að finna fyrir
skítugum hvötum og hugsunum.
Finn fyrir bata og horfi rólegur
á heiminn fæðast í dauðann.

Depurð

Ég er leiður, svo leiður...
Það lagast ekkert - ég veit það.
Ég er bitur, svo bitur
og batna hægt, ef eitthvað.

Ég er óður, svo óður...
Ég ann orðið engum lengur.
Ég er reiður, svo reiður,
ræðst á allt sem gengur.

Ég er móður, svo móður...
Mæðan mig gjörvallan skekur.
Ég er hryggur svo, hryggur,
og hryggðin mig að lokum drepur.

Þeir segja að hún sé eitthvað skrítin...

Dofin gengur hún koldimman veg
í druslulegri hempu; brjóstumkennanleg.
Með ekkert að baki og enga framtíð,
ekkert nema hempuna og dapurlegt líf.

Hún hefur ósjaldan úr sorpinu étið
og aldrei við silfurborðbúnað setið.
Þekkir ekkert annað en þann fátæktarheim
sem í auðnuleysi sínu hún gengur ein.

Berfætt hún áfram sig haltrandi ber
um harðgrýttar jarðir, hvert sem er.
En áfangastaðirnir eru þó vízt fáir,
því uppsker kona ekki einsog hún sáir?

Dæmigerð morgunstund

Áfram, áfram!
- en ég dett áður 
en ég kemst af stað.
Aleinn, drukkna ég í deginum.

Ég finn hvernig vit mín fyllast 
af rjúkandi raunveruleikanum,
sem á endanum skríður niður í mig
og fyllir hverja einustu lungnablöðru.

Svo ekkert.

- Kæfður úr einu í annað,
svo allt aftur á morgun.

Blámi

Lengi hef ég hugsað til
að hefjast á því handa,
sækja heim minn svanna vil;
stíga til annarra landa.
En ekkert veit, né ekkert skil
né einhverju við það að blanda.

Nú sál mín og hjarta napurt er,
til Nancy vil ég halda!
Skipta á einsemd sem situr í mér
og sælu hlotnast margfalda.
Kenni nú hver um sjálfum sér,
sem sálarangri sér valda.

Þá sit ég í sorg og aumingjaskap
við skriftir undir steypu og grasi,
geðheilsan einsog Ginnungagap
og greini ekki móðurmálið frá þrasi.
Ekkert ég græði utan fyrir tap,
á ekkert til að fylla í glasið.

Séð í gegnum tilganginn

Ég sé ljósin loga
gegnum litleysuna,
einsog hverir hyldjúpa
hvínandi funa.

Ég finn tímann titra
í eintómu hringsóli.
Markmið allra manna-
- mega finna'upp hjólið.

Fjarlægur

Sagan er samin í dag,
úr takt við tímann.
Ég veit ekki hvað,
ég veit ekki hver...
En orðin flæða 
úr hyldýpi skarans.
Þau flæða og læðast
yfir múra sjálfsvitundarinnar
og með klækjum festa sig við
tilfinningar sem svívirtar
liggja eftir...

Bergmál minninga 
úr lokuðu rými.
Ekkert kemst út.
Ljósið, vonin,
er sama
og var 
og verður.

Litla Ljóta

Litla, litla Ljóta
litla andlit sitt vill brjóta.
Til fulls þá fær að njóta
friðar, hún þráir að hljóta.
-engra nýtur hún úrbóta
aumingja greyið litla,
litla Ljóta.

Kveðið í strandi

Einn um dauða og dofna jörð
dansa ég í leyni.
Langt er heim í Húnafjörð
helst mig þangað dreymir.

Einn ég húmi í harðræði
við hvatir ástarinnar.
Endurómar fáfræði
ímyndunar minnar.

Nú er svart allt sem ég sé,
skuggi yfir liggur.
Á enga von og ekkert fé,
svo einmana og hryggur.

Í sturtu

Ég stíg undir fallandi vatnið
og finn hvernig droparnir skella 
á líkama mínum og seytla
eftir hverri húðfrumu.

Ég finn hvernig vatnið, 
uppistaða alls lífs,
skolar mig og þrífur;
hvernig áhyggjur og
gamlar syndir hverfa.

Harða skelin mýkist upp;
ég stíg undan nýr maður.

Heimspekileg vangavelta

      Þeir skipa mér að þegja
      og segja: "Sá sem spyr,
      er að biðja um að deyja".
Þannig held ég áfram, því
ég tel mig þurfa að lifa.
Þó ég lesi framtíðina í
læt ég mér nægja að skrifa.
Því ég óttast að ef ég segi frá,
verði ég laminn, grýttur;
negldur krossinn á.
En er það annars ekki það sem allir þrá?
-Athygli?

Minning og Kveðja

Minning var mér að upprifjast,
frá miðskólaárum mínum.
Þá vit mitt þjála var ennþá hart,
og ég þeyttist óprúður í tímum.

Rauðhærður djöfull sem reiddist of fljótt,
ruddist á aðra eins og mér sýndist.
Um samnemendur sagði misjafnt ljótt
svo við kennara af hörku glímdi.

Ein var þó sem aldrei ég hæddi,
af aulaskap fylltist er var henni með.
Um vináttu' og frið hún kauplaust mig fræddi,
fyllti hjarta mitt glatt og stillti mitt geð.

---

Við fyrstu kynni ég kunni þig við,
þú komst mér ósjaldan frá falli.
Vænni vinkona fæst ei fundið
í veröld okkar gjörvallri.

Þó tíð sé nú runnin og tímarnir aðrir,
þá títt ég velti mér uppúr því;
af hverju samband svona lítið ég hafði
eftir að sitthvora áttina fórum við í.

Víst hef ég villt mína eigin lífssýn;
vaðið út í dýpsta syndafljótið.
Ég vil bara að þú vitir, kæra vinkona mín,
að ég vona' að þú alls besta njótir.

Vitað mál?

Ég veit það, þú veist það,
við elskum hvort heitt svo annað.
Og ég veit það og þú veist það,
að elska okkur er bannað.

Ég sé það, þú sérð það,
ást okkar aldrei fæst slokknað.
Ég sé það að þú sérð það
að ást okkar engin fær botnað.

En ég veit það og þú veist það,
að ástina er ekki að skilgreina
Og ég vona að þú kona
skiljir hvað ég reyni að meina.

Ég finn það, þú finnur það,
að ekkert okkur fær sundrað.
Ég veit það og þú veist það
að tengsl okkar aldrei fást splundrað.

„Stónerinn” talar

Finnst þér í lagi blindfullur að vera?
Flestum þykir það gott, það ég veit.
Best finnst mér þó að blasta’ eina svera,
vera bóluskakkur í sælunnar reit.

Friðarboð

Þegar reiður ég er
þá reyk fæ ég mér
til að draga úr illskunnar báli.
Því staðreyndin er sú,
og ég sé það skýrt nú
að skólanám skiptir ei máli.

Ef svangur ég er
þá smók fæ ég mér
til að samstillast þeim fagra tóni
sem ég heyri nú lágt,
en heyri brátt hátt,
með hjálp frá tilbúnu lóni.

Því segi ég glatt,
já, ég segi það satt,
sé heimur þinn allur í bölvuðu tjóni,
þá kíktu fljótt inn
kæra mín, kæri minn
og kveiktu upp'í góðri hjá Jóni.

Sannleikurinn

Margsinnis hef ég misnotað
margan drykkinn góðan.
Og ekki get ég fullyrt að
einhver hafi gert mig fróðan.

En hins vegar hef ég leikið mér
að “húlla' upp” nokkrum skvísum.
Svo skrítið hvernig ég heiminn sé
eftir svolítið ball með þeim dísum.
-
Með áfengi um hönd, á fyllerí held.
Hef alltof oft staðið í þannig þeysi.
En ef ég rúlla' upp dömu og ber að 'henni eld
ég öll vandamál heimsins leysi.
-
Greinið á milli og greinið í sundur;
og gangið nú frá þessu straffi.
Vil ég þá minna' á að þetta munaðar undur
er minna ávanabindandi en kaffi.

Svo berið út orðið og berið það hratt,
berið það alla leið til Mekka.
Þó þeir segi annað þá er þetta satt:
Smókurinn er skárri' en að drekka!

Bárujárn (ég er á AIGO)

Éljagangur, rok og skíta kuldi,
geispandi vindur og stökustaðsól.
Efli sjálfsdáð með hugsunarleysi;
legg mig til hvílu í bjarnarból.

Sköpunargleði sem of seint fæðist,
kemur út í þessum ónýtu orðum.
Allan ég gef mig til ætlunarverka
þó ekki teljist til áfanga merkra.
Illt er að vera úr öllum skorðum.
Gæfulegt væri ef endurnýjun næði.

Á mörkum þess að vera heill á geði
stari ég blindur með tóma hugsun.
Tilfinning sem ég hef aldrei fundið -
af' hverju er ég ekki' í neinum buxum?

Saga her(ra)manns

Blæðandi magasár og bólga í anus,
beinverkir, pína og opin beinbrot.
Ímyndaður vinur sem kallar sig Janus,
starir dolfallinn í mitt dimma skot.

Nauðganir, árásir og ásetin morð,
allt fellur í sama pakkann.
Ég stilltur og prúður sest við mitt borð,
og svellkaldur tæti'á mér hnakkann.

Gleðileg jól

Um borgina eru skreytingar settar
og inní húsunum sitja fjölskyldur mettar.
Því það eru að koma jól.

Að lífsins gæðum við beitum okkur helst að,
en samt er fólk þarna' úti sem á ekki svefnstað.
Og það eru að koma jól.

Samfélaginu þeir segja okkur að sinna,
vinna og vinna til að' fá meira en minna.
Því það eru að koma jól.

Í Kringluna við viljum nú keyra
til að kaupa hamingjuna meira og meira.
Því það eru að koma jól.

Aukakílóin í burtu við æfum,
um leið og leiðindin með innkaupum kæfum.
Já, það eru að koma jól.

Svo er kastað sprengjum yfir þjóðir einsog Kúveit,
,,hvar endar þetta”, maður spyr sig en hver veit?
En það eru komin jól.

Og nú mamma og pabbi sér í kjólfötin smeygja
á meðan sveltandi börn í Afríku deyja.
Því nú höldum við gleðileg jól,
já það eru komin jól;
öll sömul gleðileg jól!

Allt eins

Það er allt eins,
upp og niður.
Ekkert til neins
og enginn friður.

Hægri-vinstri hólmganga,
hamagangur í gríð.
Upp og niður fangar hanga,
endalaus blóðug stríð.

Pælingar úr Breiðholtinu

Í sófasettið ég sest,
skallinn gengur á milli manna.
Hér líður sjálfum mér best -
svíf létt upp til skýjanna.

Fylgist með en ekkert sé,
finn vel fyrir strokum þeirra.
Sitja ein með sjálfum sér,
sjúskuð geta loks ekki meira.

            En alltaf komum við aftur
            í leit af því sem engin hefur fundið:
            Fullgildri lífshamingju.

Eldhúsborðið er fullt
af eitri og allskonar nammi.
Ýmist grænt, brúnt, hvítt eða gult,
það gerir mig bráðum að manni.

Seinna get ég ekki meir,
sit í dái og get ekki talað.
Úr dáinu sáttur ég dey.
Dýpstu spurningum er ekki svarað.

           Ég reyni og ég reyni,
           en gefst fljótt upp.
           Ég sjálfsagt aldrei finn
           fullgilda lífshamingju.

Róninn

Ég held niður'í miðbæ einsog heiftugur vargur,
helli stíft í mig spíra og bjór.
En er áfengið klárast, þá fyrst verð ég argur
og eflaust enda'á að drekka klór.

Kynvillingurinn

Á Kárahnjúkum kynvillingur býr,
karlmaður með vesælan drjóla.
Klæðist sem kona, greinilega hýr,
og kallast el ó el ei - Lóla.

Unga konan Ása

Núna yrki ég um hana Ásu,
eina unga konu fríða.
Vildi ég hennar væta pjásu
vel, og svo henni ríða.

Misheppnaður flótti

Hugsa um daga og drauma sem á mig snéru,
þá drambið var fallinu næst.
Þröngar minningar um hug minn réru
meðan ósk mín gat ekki ræst.

Draugar fortíðar á mig nú falla
fyrir minn síðasta túr.
Feigðardrykkurinn á mig fast kallar,
fjötrum hans kemst 'ekki úr.

Hleð skot í hólkinn og geri mig kláran,
heiftina' að hemja ei næ.
Gleypi endann á rörinu' og græt mig sáran,
gikkinn dreg aftur og hlæ.

(bæng!)

Ranka nú við mér og verkjar í kjálkann,
velti mér við, reyni' að grípa í bjálkann.
Ég lít í spegilinn en veit ekki hver þar er.
Ég sé eitthvað andlit – en ekki andlitið af mér.

Linda Rós

Hafið þið heyrt um hana Lindu Rós?
Hún gengur niður götur einsog versta drós.
Sýgur tíu dela fyrir þúsundkall,
til að eiga fyrir sígó í mall.

           Hún stundar vændi, já, hún selur sig,
           serðir gamla karla svona við og við.
           Rúnkar rónum og lætur lemja sig,
           rétt upp á sinn gamla sið.

Slæm tanngæsla

Stari inn í skarð milli tannanna þinna,
sem gæti nú verið minna.
Tennur svo svartar sem hrafntinna,
sannlega verður betur að sinna.
Fyrir sársauka þú hlýtur að finna!
Svo fari ei verr, á þessu þarf að vinna.
Sælgætisáti, þú verður því að linna
og þig fyrir tannhirðu verður að kynna!

Portúgalskala

Meðan tungumál manna ómar út'í eitt,
og magnast frá orði til orða.
Sit ég og hlusta en skil ekki neitt,
svo best væri nú sér að forða.

En ef ég það gerði ekkert ég græði,
af þeirra máli né talsmáta þeim.
Nei, aldrei mál þeirra skilja ég næði
ef gæfist ég upp og hundskaðist heim.

Þriðjudagurinn 5. okt. 2004 – Kárahnjúkar

Það er blind og byljandi hríð,
bræði andlitið undir klúti.
Undir skafl ég skjálfandi skríð,
svartsýnn vonað ég verði'ekki úti.

Viltu bita?

Ég á mér einn stóran draum,
það að geta ekki vaknað.
Því í draumi ég ann mér við glaum
og ekki vil ég þess sakna.

Ég bý í húsi sem heitir Pétur,
hannað af sjálfum mér.
Upp’á höfuð mitt Hallgrímur setur
hverfula klukku sem tímana sér.

Viltu kaupa þér villu mína?
Viltu skera þér tertusneið?
Ég skal gera frænkuna fína,
fljótur skenkja í þína skeið.

Á meðan viltu slátra mér ær?
Viltu lambið litla pína?
Meðan Donovan strengina slær,
sjónvörpin viðbjóðinn sýna.

Hjálpaðu mér upp í mót,
mjakaðu mér út á broddinn.
Viltu síðan þaga sem grjót,
svo blotni ekki hjá mér koddinn?

Ó Halla

Ó Halla, ó Halla,
ég á þig nú kalla!
Er ég kem að því að falla,
viltu hass mitt þá malla
og gefa mér í feitan skalla?
Ó Halla...

Ef

Ef ætti ég hæstu hólana
og einnig himnana alla,
og gengið gæti inn'í sólina,
ég væri' ekki með öllum mjalla.

En spurningin er þó öll til þín,
þæðir þú gönguna með mér?
Þú veist það besta vina mín,
þér vernd mína alla éggef.

Ekki fara

Stóð ég einn og starði út' í tómið,
sveittur reyndi ég á þig að kalla.
Ég vildi vara þig við - ekki borða blómið -
en þú heyrðir ekki í mér, Halla...

Heimboð

Ef veröld þín í vol er öll
og enginn veitir þér hlýju.
Ef hvæsa á þig kvíða köll
og hvergi þú sleppur við klígju.
Þá heyrðu í mér undir eins
ef undan fer að halla.
Ég flyt þig til undraheims
sem ofar er allra fjalla.

Ónefnd staka

Gefðu mér ljúfan guðaveigar,
gefðu mér brennivín!
Gerðu það gerðu taugarnar meyrar,
svo geti ég talað til þín.

Helvíti hart

Vaxandi vitundin opnar mér
veröld, svo fjarri öllu.
Með gjöfum Freyju hún færir mér
frelsi á hugarins stöllum.

En bjálfarnir vanhugsað banna
betrun þá er felst í því
að vitundina varlega kanna -
að vefja' upp arfa og kveikja svo í.

Þess vegna ég þjakaður er,
þurfa þau bönn að líða
sem hefta hamingjunnar veg,
sem heilagleikann kalt níða.

Afneitun allmennrar menntunar

Morgunn þessa mánudags
er mæðu allur sleginn.
Skapið skrítið, óheflað,
er skauta ég skólaveginn.

Því heima vil ég í hugleiðingu,
heldur en tímanum eyða
í valin kvæði og vitfirringu
og veikburða fræðiseiða.

Ég veit að vit mitt skákar þeim
vitlausu menntafræðum
sem bjóða upp á betri heim
og betrun á öllum lífsgæðum.

Ósk mín dýpsta er ekki sú
allt að vita um eitt.
Nei, að velja best úr villutrú
veitir mér ekki neitt.

Löngun

Hví fæ ég ekki að auðnuleysast
eins og skáldin gerðu hér forðum?
Í ölvímu um landið mitt geysast
og upphafinn seinna í orðum?

Til ráðherra

Þú, þú ráðherra lands,
er þín samviska hrein?
Og fílabeinsturn þinn
frekar mannabein
úr hinum vinnandi manni
sem trúði þig á?
Þú sem mat okkur meinar
meðan tyggjum við strá.

Þú ert sekur að sanni,
samviskulaus.
Svíkur sárt fólkið
sem að þig kaus.
Með þína vopnuðu verði
þú vanvirðir oss.
Rausar þinn rógburð
um rafbyssukost.

Viltu útskýra eitt
um efnahaginn,
eru varnarmál heldri
en öryrkinn?
Hvað með blíðu börnin
blæðandi sár?
Í hverju felst vörnin
um ókomin ár?

Mig dreymir þig deyja,
og að þú deyir í bráð.
Að þú tapir þínu trausti,
þá er takmarkinu náð.
Verðir grafinn að vetri
í volgum og vellandi grút.
Og þú súpir seið þinna gjörða
af svo sjóðheitum stút.

Þokan þekur Breiðholtið

Þokan þekur Breiðholtið.

Bókstafleg og myndhverft.
Sú bókstaflega er grá,
sú myndhverfða er blá.

Þokan þekur breiðholtið.

Hvers vegna að örvænta?

Tíminn líður
eins og
alda í sandi.
Skellur á
og rís,
og rís
uns hámarkinu 
er náð.
Þá fjarar hann út
og blandast því
sem er
og var
og verður.
Aftur
svo rís
og rís
og skellur
á sandinn.

Sandurinn
er geimur,
þar sem
hvert sandkorn
er sömuleiðis
og.

Og aldan rís
á sandinn,
sem þyrlast
og berst með
þangað til 
hámarkinu
er náð.

Þá renna þau
saman 
til baka
og
sameinast
öllu hafinu.

Hvers vegna
að örvænta?
Hvers vegna
að festa sig
á strönd
skynvillunnar?

Ónefnt

Virða skal varúð
váa, og gegna.
Urða skal úlfúð
ástar vegna.

Hatri skal hætta;
hamingju leita.
Samfélag sætta
til sjávar og sveita.

Gildandi sannleysi

Margt er af mörgu dregið
og mótað saman í sannleik.
Hugsun eins hals er slegin
í háttvísi, dyggð og kærleik.
Orð í felum, orð í laumi,
orð sem hlýða engum taumi.

Mannvitið, það mesta af öllum
moldarinnar afsprengjum;
getur það verið uppfullt af göllum
sem í gáleysi óðum við rengjum?
Nei vinur kæri, ég veit það eitt,
aðeins það eitt að ég veit ekki neitt.

Á auðri götu

Ég geng um auða götu, einn,
í gaddfrosti, kalinn og sár.
Er illa til fara, þjáður, óhreinn
og úr auganu brýst frosið tár.

Nóttinni dimman yfir dvelur,
drungaleg að venju og tóm.
Vanhugsað ætíð maðurinn velur
sitt versta par, af öllum skóm!

Ég gat svo sem sagt mér það
að söngurinn mundi þagna.
Farið er burt mitt fagra lag,
sem í fortíðarþrá ég sakna.

Vizkuþrá

Ég hef tekið ákvörðun
sem afvega ei leiðir:
Að spynna úr öllum spurningum
speki öllu mun meiri.

Hyggst ég herja á nýja slóð
og hugann reyna að opna.
Kynda upp gáfna minna glóð
í geisla sem aldrei slokna.

Viðreisn vonar

Honum líður illa
en samt svo vel.
Því sársaukinn elur óendanleikann.

Upplifun sem upp úr öllu gengin er
langt umfram sannleikann.

En hann skilur svo fátt,
skilur svo lítið.
Því skynvitundin er takmörkuð
við þrívídd.

-Fari það grá-bölvað
og allt til andskotans!
Til helvítis!
Djöfulsins djöfull!

Og í þeirri andrá sér hann tilganginn:
Að eiga skópar númer fjörtíu og fimm.

Brotthvarfið

Í fögrum dal í fjarlægu landi,
fann ég eitt svo magnað.
Fyrir utan tímann, í sælu svífandi,
sólríkis hásumars dag.

Dansandi
dreymandi
án kvaða,
í algleimi.
           Laust mig ljúfasta tilfinning.

Á augnabliki vitund mín breyttist
í óendanlega tilveru.
Hugurinn óður, braust um og þeyttist
og augu mín stjórnlaust hringsnérust.

Líðandi
leikandi
í frelsi,
án mótstreymis.
            Fékkst mér mín fegursta minning.

Að snúa til baka þótti mér verst,
að verða aftur að engum.
Standa aftur einn í stjórnlausri lest
sem stanslaust í hringi gengur.

Eðli mannsins?

Maðurinn byggir
og maðurinn splundrar.
Maðurinn hryggir
og maðurinn sundrar.
Maðurinn grætir 
og maðurinn meiðir.
Maðurinn tætir
og maðurinn eyðir.
Maðurinn skekur
og maðurinn, frekur, 
maðurinn tekur
og maðurinn drepur.

Heimspekileg vangavelta #3

Staður og stund
tími og rúm
- eða tóm?

Takmarkað og taktlaust.
(því engin stund er til)

Líður að lokum 
og verður til 
á sama augnabliki.

Allt það sama
en háð öðruvísi lögum.
Mismunandi hugtök.

Mismunandi mælingar og mótun.

Gönguferð um Hvamminn

Yfir firðinum ríkir friður og ró
með fallegu sólarlagi.
Hvammurinn með sína kletta og mó,
og kyrðin sem ríkir við sæinn.

Lækjarins ljúflegi niður.
Leynir sér ei hinn yndæli friður.

Geimurinn geymir allt óendanlegt
geysist í rúmi og tíma.
En það skiptir mig engu, því allt er fallegt,
hér í andanum leysist upp glíman.

Dögun nýrra tíma

Nóttin var komin nær enda
er níþungir fætur mínir ákváðu að lenda
niður á Lækjartorg
neðst í Reykjavíkurborg,
að nýbakaðri vöfflu'í'mig henda.

Í sælkeravímu ég sveif,
svo mér snéri í norður og stúlku þá leit
sem einsog himinsins sól
þar stóð hjá og hló
og á horfði meðan vöffluna ég beit.

Því næst ég bauð henni bit
og bita hún tók sér með munaði.
Ég sagði: Er'hún ekki góð?
Og um leið og ég stóð
við örkuðum að Norðurmýri.

Þá úr sálargluggunum skein
þessi seiðandi orka svo sönn og hrein
sem sagði: „Ég er öll þín,
þitt þrotlausa vín".
Svo þreif hún mig beint með sér heim.

Þar kynntist ég konunni fyrst
sem kenndi mér blíðlega'að lifa af list.
Já, aðeins með orðum tveim
át hún burtu mín mein
og alla mína sálarangist.

Nú þakka ég öllum vættum
að á þessu kvöldi við hvort öðru mættum.
Því einsog Eva fyrir nöðru
við féllum fyrir hvoru öðru
og fyrir lífstíð hvort annað bættum.

Ég montinn er mjög henni af,
ég mun elska hana að eilífu, ég beinlínis þarf.
Ég mun gleðja'hennar geð,
já, og ganga'henni með
gegnum lífsins stór-fjölbreitta garð.

Því lýsi ég yfir hér með,
já, yfir gjörvallan heiminn ég ástfanginn kveð:
Það er aðeins hún
sem ann ég trúr nú!
Nei, ekkert annanð fær stillt mitt geð.

Hjólastóla-dópsalinn í Mjódd

Sögu vil ég segja af hali,
sem selur þér pillur að eigin vali.
Það er hjólastóla-dópsalinn í Mjódd.

Hann gerir á fólki ei greinarmun,
gefur ungum sem öldnum Valium.
Þessi hjólastóla-dópsali í Mjódd.

Seroquil eða Stratera;
hann selur allt nema stera.
Hvetur allt fólk til að kalla sig vin,
því karlinn, hann reddar því Contalgin.

Hjá lækninum lýður ei þjónustu skerta,
fær lyfseðla uppá Conserta.
Þessi hjólastóla-dópsali í Mjódd.

Hann kallar á litlu lömbin sín,
með lúkurnar fullar af Ritalín.
Gamli hjólastóla-dópsalinn í Mjódd.

Stesolid eða Tramódól,
hann fær allt útá sinn hjólastól.
Með vasana fulla af Mogadon,
maðurinn byggir upp gróðavon.

Ef neikvæðnin flæðir sem fljótið Níl
hann nær í fyrir þíg Rivodril.
Þessi hjólastóla-dópsali í Mjódd.

Með Dísur og Mogga og sitthvað fleira
má sjá hann út af kortinu keyra.
Þennan hjólastóla-dópsala í Mjódd.

Svo ef þér leiðist mitt litla grín,
láttu vaða á löglegt Amfetamín
hjá þessum hjólastóla-dópsala í Mjódd.

Áramótavísa 2009 / 2010

Hringrás tímans hratt er liðin 
og hefst nú ár að nýju.
Meðan æra þjóðar engist sviðin, 
opnast nú tuttugu-tíu.

Þriðjudagur til þrautar

Þriðjudagur og ég þreyttur er
því þrotið er allt í búi.
En betrun sérhver dagur ber
svo best ég á það trúi.

Reiður

Ég vil brjóta allt og bramla
og brytja fjendur gamla.
Svo kýla menn og kremja
því kæfir mig nú gremja. 

Harður slær mig harmurinn

Harður slær mig harmurinn, 
helst mig ekkert langar. 
Því dáinn er nú Dreki minn, 
nú drjúpa tár á vanga.

Litla götuhóran

Þú ert falleg,
með heila í lagi
og svo ertu lagleg.
Þú ert skrítin,
stundum getur
veröldin verið ýtin.
Þú ert dóni,
í dag ertu róni
en í gær varstu fáguð.

Spáið í framtíð vorar bjartsýnu þjóðar!

Þú ert lamin,
og í kjölfar þess
er sálin þín kramin.
Þú ert kerling,
krumpuð og ljót
- ein fitufelling!
Þú ert útgrátin,
aldrei fullnægð
og farinn er dátinn.

Spáið í framtíð vorar bjartsýnu þjóðar!

Þú ert fíkill,
fyrir öðrum ertu
götunnar sýkill.
Þú ert hóra,
froðufellandi þú
gleður bankastjóra.
Þú ert staur,
en fyrir stjórana
færð þinn aur.

Spáð var í framtíð vorar bjartsýnu þjóðar, 
svo var því hætt... 

Reiði

Aleinn ég storma út í myrkrið sár
því sviftur var ég aleigu og sál.
Kuldinn nístir, ég er orðinn blár
en hlýnar strax við reiðinnar bál.



Helvítis!
Hann gerir sér svo glatt að hamast á litlum sálum.
Kemur inn og skemmir hratt; allir eru æstir, á nálum.

Þó hann taki allt sem mér dýrmætt mun vera
þá þorir maður ekki eitt stakt orð að segja.
Því ef ég myndi voga mér það að gera,
þá væri ég hreinlega að biðja um að deyja.

Samningur rofinn

Ég heyrði í dag að þú værir komin heim,
þú sem ætlaðir ekki að vera sein,
að hringja í mig og láta í þér heyra.

Og það er svo sárt að vita það
að þú gangir ekki beint í hlað,
inn til mín og heilsir mér með kossi.

Við sömdum um það í fyrri tíð,
að við mundum vera við það þíð
að skrifast á og hringja inn á milli.

En í staðinn er ekki bleki eitt,
og símreikningurinn er ekki neitt,
og ég skil bara ekki hvað hefur komið fyrir.

En viltu kæra vera svo væn,
að láta mína heitustu bæn
rætast rétt og verða að veruleika?

Því að ég hef reynt í mörg, mörg ár,
að verða þinn eigin rauðbrúni klár,
sem þú riðið getur um garða og háar hæðir.

Þótt útlitið sé ekki fagurt,
þá getur innlitið verið magurt,
af friði, ljóma, fínleika og sóma.

Og þú veist að ég geng á eftir þér
eins langt og sjálfur heimurinn er,
en þú vilt bara ekki taka eftir.

Bíltúr

Veröldin er þjóðvegur og við erum bílarnir. Hver er þinn farþegi? Má ég slást í hópinn? Ég skal lofa að vera góður á meðan þú keyrir. Hvert er ferðinni heitið? Eitthvað útá land? Það er komið myrkur, við erum langt frá öllum ljósastaurum. Ég lít útum gluggan, hvað heldurðu að ég sjái? Heldurðu að það sé ekki allt lífið að þjóta framhjá. Hvers vegna kom ég með? Hvers vegna var ég ekki eftir? Nú þegar ferðinni er lokið erum við komin á leiðarenda - allt er búið... Afhverju var ég ekki bara eftir heima í kvöld?

Drumbufall

Þá mun
ég þrá
þetta:
Að
drumban
muni
detta. 

Á degi sem þessum

Á degi sem þessum, á kvöldi sem slíku, ég slummaði lessu og sleikti píku. Mér fannst það algjört ævintýr. Tróð ég marvaða svo þetta lukkaðist, dró að mér andann og rukkaði almættið um afganginn. 

Tíndi stjörnurnar í poka merktum Bónus og sýndi þeim sem ég treysti hvað mest fyrir leyndarmálinu. Þetta snýst allt um rétta nálgun. Það er það sem er að frétta. Ég tók mér pásu meðan ljóskan undir nálinni söng laglínur hástöfum og útskýrði sína átröskun í hljómum. Ég fór semsagt hamförum. Fékk uppljómun - allir geta tjáð sig með orðum.

Við rúmgafl næturinnar beið ég eftirtektar. Upplifði afl og tilgang vætunnar fyrir gróðurinn,

svo ég gróðursetti. Uppskeran mildaði geðið. Nóttin leið og um morguninn skreið fram með birtunni, seiður nýja dagsins. Ef svo má að orði komast. Draumar eru ekkert án vona.

Vekjaraklukkan hringdi á slaginu og mér sýndi hina raunverulegu banalegu stundarinnar.

Lessan snérist til tvíkynhneigðar og ég leifi mér að trúa að ég hafi átt stóran þátt í að snúa 

henni aftur til mannlegra hvata. Bannað að hata, því þannig trúin glatast. Veikindin urðu að bata. Það er bara þannig!