Sjálfstæður sálfræðitími

áfallastreituraskaður
ofvirkur athygglisbrestur
með
geðrofshneigð geðhvörf
hömlulausra hugsana
alkóhólistans 

allt í rugli
samt
allt'í'lagi
hipp'og'kúl gæi
með ekkert
nema góðan ásetning

röltandi anandi 
andi barnsins
flæktur í flókin
veiðarfæri mannsins

menn þurfa þó ekki 
endilega að vera týndir
þó þeir séu staddir úti 
á miðju túninu
kannski villast menn bara 
og ruglast af ráfi sínu 
í lokuðu þröngu rými
stjórnleysisins

Enn ein bábiljan

Óáþreifanleg tilvera sem 
er svo sannarlega til.
Án snertingar, sjónar,
bragðs eða heyrnar
- ég er þar, verð og var;
í skynvilluflóði
ég drukkna þar og dey.

...eða nei,ég lifi!!
Ég lifi, geng um og dafna í mistri
veruleikans en gleymi mér,
á meðan heimurinn heldur áfram.

Heimurinn, með sinni hlutlægu synd,
heftir mig og mína huglægu ímynd.
Form, mót og bygging mannsins,
sem mótast í þyrnum frelsarans kransi,
gefa mér góða mynd af tilganginum:
Að eiga í einingu staðfestu um að
í eilífðinni saman mega dansa um
og að elska Guð af öllu hjarta,
í auðmýkt trúa á hans krafta
- tvö sem eitt, í faðmi frelsarans.

...áfram ég læðist í taktlausu flæði,
meðfram formlausri vitund minni.
Með vissu um að ég snúi ekki aftur,
ég upplifi í nóttinni endurteknar,
endursýningar drauma minna.

Ég er hættur að finna til.
Ég er hættur að finna fyrir
skítugum hvötum og hugsunum.
Finn fyrir bata og horfi rólegur
á heiminn fæðast í dauðann.

Reiði

Aleinn ég storma út í myrkrið sár
því sviftur var ég aleigu og sál.
Kuldinn nístir, ég er orðinn blár
en hlýnar strax við reiðinnar bál.



Helvítis!
Hann gerir sér svo glatt að hamast á litlum sálum.
Kemur inn og skemmir hratt; allir eru æstir, á nálum.

Þó hann taki allt sem mér dýrmætt mun vera
þá þorir maður ekki eitt stakt orð að segja.
Því ef ég myndi voga mér það að gera,
þá væri ég hreinlega að biðja um að deyja.

Bíltúr

Veröldin er þjóðvegur og við erum bílarnir. Hver er þinn farþegi? Má ég slást í hópinn? Ég skal lofa að vera góður á meðan þú keyrir. Hvert er ferðinni heitið? Eitthvað útá land? Það er komið myrkur, við erum langt frá öllum ljósastaurum. Ég lít útum gluggan, hvað heldurðu að ég sjái? Heldurðu að það sé ekki allt lífið að þjóta framhjá. Hvers vegna kom ég með? Hvers vegna var ég ekki eftir? Nú þegar ferðinni er lokið erum við komin á leiðarenda - allt er búið... Afhverju var ég ekki bara eftir heima í kvöld?

Lesson learned

As I stand in my fresh steps of harmony, a soothing gust of wisdom hits me. It feels as something from beyond has been revealed. There's a quiet song, a different one from before, that I adore and find more related to my ground. I've never found out the twist behind the sound, but I'm clever enough to bring up the right question at the exact time an answer is ready for being brought to the light. And as I see it, my feeling towards it must be right. With the winds delight, feelings of awareness creep up through the cracks in the wooden floor of my conscientious mind. Like a draft in an open house of bricks. Feelings are slick and I know it... all stones and sticks. Guess I have to take it as it is.

In the most and highest towers of hatred lives an abandoned king. Alone, without any company of others. For nobody beliefs in his cause any more. Eyes blurred with illusions, dry of solutions, a mind in confusion - a kingdom of de solution. An institution coming to its end. Still he lives and thrones in his towers, around them are walls of bones from disciples of wrong doing. It's only a matter of time 'till they'll fall piece by piece to the ground. Still it stands, for now. 

On a field of four leafed clovers I wake up hungover, lost in confusion. Lady luck left her underwear here. Tyrannical move at its worse, because she left no note with her number... Never trust a stranger. As I rise, to my surprise, I feel nothing, see nothing nor do I find any ideas to describe this state I'm in. I say that's a win - win situation. Covered with the morning dew I rise and to a greater surprise I'm still where I started - in the very same footsteps as when I left. It's like I didn't move although I have surely travelled.

Nine nights I wandered, sought wisdom in the form of battle; drank beer with the witches, hung upside down like a clown... got stitches, bruises and broke some bones just to learn what no one knows. Lost an eye, ran for miles, battled in poetry with strangers. And that got me here to this meadow of green, this plateau of purity and fortune. From this adventure I've reaped blessings and pleasure, seen the lowest, risen up to the highest callings of gods and demons... There for I live on. My purpose is clear and simple; to hand out my knowledge, clear the path for others to try and test their inner self. And I'm glad to help.

Next thing I know, I'm back again in my steps. The steps of pure harmony and I feel like a refugee. Saved from oppression, doubt and suppression, I keep on walking into the future, bright and full of nurture. think I'll keep on strolling this path, forget and discard any other way. Keep on moving towards the light, evolving inward and keep up the right spirit. Believe it, because I do. At least I want to.

The end is coming, sooner as each day passes. It's a law you can't discard, can't break. Time goes the moment it comes, moves forward and runs through the masses of matter. And that is what this world is made of. Time scatters in the drain of the past, never lasts. Same with matter, it dies and deceases. And that is you. You, I, we are the people made to parish. Matter made to go in circles. So use time wisely. Be happy. Be merry and do good. Never regret. Troubles forget. Do better - do best. Be whole. Expand your sole. Be forever and never doubt. Be true. These are the words I leave with you.       

-Hugleiðing dagsins, 30.nóvember-

"Ég" er, og
"þú" skalt ekki
mig að fífli hafa.

Þú skalt ekki
leggja nafn mitt,
né þitt,
við hégóma.

Minnstu þess að hafa
hvíldardaginn næs og kósí,
þægilegan í alla staði.
 Og heiðra skaltu
föður þinn og móður.

Þú skalt ekki morð fremja,
hvort sem á sál eða líkama.

Þú skalt ekki vera hóra
og þú skalt heldur ekki stela.
Þú skalt ekki ljúga
að vinum þínum
né vandamönnum -
eða nokkrum öðrum.

Þú skalt ekki girnast
hús annara.
Þú skalt ekki girnast
eignir annara manna.
Þú skalt heldur ekki
byggja hús þitt á sandi.

Og síðast en ekki síst,
ekki halda mig þig!
 
---

 Bújaka!
Skrifaðu bók um það!
...en ég elska þig samt.

Þetta ætla ég
að gefa þér,
heilshugar,
og ég vona
að fá eins til baka.

Ef ekki,
þú um það.
Maðurinn uppsker
eftir því
sem hann sáir.

Lífið er í „opnum D“

Í upphafi til urðu himinn og jörð
og hafið fylgdi á eftir fljótt.
Til varð úr takti hin fullkomna gjörð
tímans, svo skiptust dagur og nótt
í aðskilin hugtök, en stóðu þó vörð,
órjúfanleg - föst í sínu eigin þreki
til eilífðar. Áætlunin var til lögð
áður en erindin urðu og allt enda tók.

Með þrömmum, þungum skrefum
þvingað var fram hið fyrsta líf.
Alin til veru hver einasta tegund
og tilgang gefið um ókomna tíð
að uppfylla. Hin einasta, fyrsta
afleiðing tilurðar, voru hljóðbylgjur
í taktfylgjandi sveiflum; titrandi, 
temjandi til tilvistar innsta eðli efnisins.
-
Fæðandi frelsinu framfarir,
tónlistin telst tákn tilgangsins.

Explaining good times

It started out with a little word,
whispered so gentle - so softly
that only few heard its message
brought in to this world.

What followed was that
will later be known as
the truth of our earths message.
Still living, through millennia,
giving its essence through
the most sacred song - true laughter.

Cooperative challenge
between two different states
of lifes balance;
dimensions of extensions
- spiraling energy of my vitality
to sense what the mind enhances.

Now, I've reached the point
where I must rest my thoughts
of mania for a while
to avoid hysteria
and continuous crimes
of life's lies.

For over time they've grown
more out of context
from their own,
mainly this one memory
that paves the road
for my insanity.

Even though I believed
so surely I'd reached a conclusion,
an understanding - a satisfying solution,
it returned and dug even deeper
into the back of my delusions
and now sleeps there.
So, I fear destruction
sprung from unintention
brought to existence
by my own expansion
of deeper hopes and expectations...

---

And so on,
with an answer
I carefully found
in the depths of
this sterilized ground,
my mind has received
for its harvest.

I took baptism to stop
my minds compulsiveness
from falling each time
in routine of behavior
so dreadfully mean
that it pulls apart my abillity
to confront my moments in reality
- if so could be called -
at the end of it all.

So, I must let go
of ideas taking place
misguided, crooked -
in my mind full of haze,
and to this date
have build expectations
on the subject of
human communication
that I, so full of pride
and ignorance
stood up for - and
was raised to believe
to fit my realization.

To me they are filled
with difficulties
which grow and grasp
an understanding of being
able to turn a switch
of ability - giving a glimpse
of hints, to let go into the abyss.

Still, the battle of choices
that inside me arouses
I do not know how to handle.
So I sink into a hole
where a whole
different level I reach.
It is there where
I meet my devil
in surroundings
of consistency
of peace, serenity
and ease.

It was then, I saw
a understanding sight;
the great connection
of matter and light
- a pure delight -
that normally I couldn't decide
between words to determine
my feelings;
those disabled meanings
of spoken words
sprung from my tongue.
Hurling down they rumble,  
and underline my sentences,
those who float above
the true meaning of all -
only created to fall.

Forms of sounds and dialects
surely I do respect; the smallest
fragment of lives true meaning,
sought between lines of sleep
and daydreaming. My capability
literally forms tones and rhythms
of respect to the people I meet
and see in my life on the streets.

I honestly believe
- for my own good, obviously -
that, to loosen up a little
by slowing down and finally getting
my feet to the ground must be
the choice I should give a try.

Therefore I must shake off
my pains and fears,
my mental tracks pay'off
and firmly clear.
Start taking care
- if I dare -
of my own self and build up
my bodys health to fit my spirits
truth and wealth.

So, my rambling, please,
and disturbance excuse!

I give my deepest gratitude
to all, who so gratefully gave
their personal time and attention,
making ways of revelations for
reconciliation in my stubborn
and oh so childish mind.

At last, I choose my words
with the intention to show
my gratitude in a verbal
connection with the selection
of thoughts I develop concerning
the recognition I give towards your actions.

- Peace to ya'll
  and may rays
  of grace
  shine throughout
  your lifes.

Skuldlaust, að lokum

Rösklega ég ráfaði 
reglu og ráðum reyrður
um hinar ríkulegu rökræður 
réttsýnna ragna og gerði mér
gagn og gaman af því 
að reglulega móta til framfærslu 
festu þess glaums sem
gefinn er hinni lúmsku áætlun.

Skuldlaust, að lokum.

Sú gefjun mér var falin í byrjun; 
brautryðjun til bata þekkingar
brúkaðrar, sem ósjálfrátt bætir
til batnaðar hegðun mannsskepnunar.

Skuldlaust, að lokum.

Í leiðslu ég leiddur er fram í ljós 
kenninga - kennslustund innri þekkingar,
viðurkenning vitundar allt til endingar.
Svo, samvizkulega sinna ég má
því takmarki að mjúkri lendingu ná.
Friðinn í hjartanu úr Helju heimta
og fagna frelsinu nýfundna.

Skuldlaust, að lokum.

Frome

Take your youth away,
and give it to the man
who walks alone, 
alone down a dark road.



Take your breath away,
and give it to the lady
who gives her word for eternity,
eternity to the valley of the dead.



Take your time 
doing these things
and I give you my word;
your sole will find piece.
 - Serenity will rule your head.

10 sec. from the mind of a psychopath

What is this, what is that? Sitting in the dark I ask my self this question over and over again...
This is this, and that is that. I hear coming from the walls... But there isn't
anybody there. So I hold my breath down, hoping I can kill my self that way but every time I do it someone interrupts me...
Little, purple, shining creature, who are you?
Are you the one, the one who gets me there in the end? Then why don't you let me do it? Just let me die! Let me end it, like everyone else who are locked up in this white room!
Ooh!
I can´t take it any more! I want it so badly, to dissolve into the abyss...

The next morning the dark is darker then dark and death is deeper in nature. 

Spurning

Allt er ekkert,
ekkert er allt.
Ef allt er ekkert,
hvernig er þá ekkert allt?



MUNA: Einu sinni er ekki alltaf alltaf... 

Long live Liberty!

I live all alone, I've never had a home.

I don’t own no clothes, I'm only skin and bones.

For all my live I've been completely on my own

and it’s now time to say goodbye and go.

          They put all their faults on me
          to save society.
          They put all their faults on me.
          Long live Liberty!

I feel so down and sad, true joy I've never had.

And I've tried to hide it by always acting glad.

Now I wish that I'd never played that game

‘cus now and forever will never be the same.

          They put all their faults on me
          to save society.
          They put all their faults on me.
          Long live Liberty!

Gone by so fast, this day will be my last.

And as I lay dying I think about the past.

So as I go I want the world to know:

Who you think's your friend is more likely to be foe.

Celebritism

Walking on the other side of nowhere

and waiting for my train to come

to take me far away from here.

I've spent all of my life to get here

but now I've changed my mind.

All I want is to go back home again.

One time isn't always "always",

but two times make it more

and the third time makes it one more day alone.

I left from all of my loved ones,

my family, friends and Jane

for this world and I regret it every day.

My train doesn't seem to be coming.

Well, this is all my own damn fault.

Guess I'm going to be stuck here for all my days.

One time isn't always "always",

but two times make it more,

and the third time makes it one more day alone.

Thought of thinking

If the day today was the day tomorrow,

would you join me in a walk of crime?

If the day tomorrow was a day of sorrow,

would you help me kill the time?

If the years to come are the years we've followed,

then will they still hold the same fences?

If those years to come will be as shallow,

then when will we come to our senses?

He’s here

The Devil reminds
us of his existence

in words,
with sounds
and in fiction.

With great speeches
he preaches of war a
nd power, globalization
and extermination.

I see through this
bloody veil of lies.
Feed me truth!

- No…

He doesn't dare 

to speak the truth,

nor even to admit

his wars fought for
power, globalization

and extermination.

Óvitinn

Eftir langa bið mælti hann:

,,Hvað er það að deyja?

Það vill mér enginn segja.
- Það ætti að setja á hann bann.

Það er meðfram langri ánni

sem þeir láta hanga á slánni

þann mann sem ekki sannleikann kann.

Vondir vinir

Tilfynningum hef ég týnt

í taumi rangra vina.

Þó margt þeir hafi misjafnt sýnt,

þeir mestu þjáningar lina.

Við fyrstu kynni við kynntumst vel

og kumpánar við urðum bestir.

Í ferðinni sem var oft fáránleg,

fyrstir við vorum og mestir.

---

En eins og dögg fyrir sólu

þeir stálu mér frá

að getað elskað, hatað,
sagt af eða á -

nú andar mitt höfuð
í blíðviðrisgjólu.

Misskilinn

„Ég er ótrúgjarn, fæddur bóndi,”

ég hvað að henni en hún á mig góndi.

Ég vissi ekki hvað þá var, eða er í dag.

Hún þóttist skilja en ég veit það vel,

að vitundin var frosin í hel.

Þess vegna reyni ég að gera'úr því lag.

En hún mundi aldrei þyggja mig,

þó munað og ást mína ég gæfi’ henni.

Því það sem ég er, hún ekki sér.

En ég sé það núna, já, ég sé það skýrt;

að reyna’ á ástina getur verið dýrt.

Það fer reyndar eftir því hver þar fer.

"After Eight"

Persónur mismunandi,
öðruvísi hugsandi -
maður við næsta mann.
Í mergðinni gleymist oft sjálfið.

Staðið er í hörðu stríði, 
stranglega á meðan 
allt alið er í níði.

En maður reynir að skemmta sér.
Þó fátæklega gangi að safna.

(og augljósri lygi hafna)

Í dvala er dvalið og í vitinu falið
að sjá hvorki skýrt né heyra.
Né skilja, eða hvorki né vilja.

En eins eru allir
með sínar sálar-hallir
sem byggðar í brjóstunum standa.

Allt gefið var að utan.

Á endastöðinni æpir 
á mann – eða sérhvern þann
sem sannleikann vill taka í hjarta:
„Allt er eitt“.