Sjálfstæður sálfræðitími

áfallastreituraskaður
ofvirkur athygglisbrestur
með
geðrofshneigð geðhvörf
hömlulausra hugsana
alkóhólistans 

allt í rugli
samt
allt'í'lagi
hipp'og'kúl gæi
með ekkert
nema góðan ásetning

röltandi anandi 
andi barnsins
flæktur í flókin
veiðarfæri mannsins

menn þurfa þó ekki 
endilega að vera týndir
þó þeir séu staddir úti 
á miðju túninu
kannski villast menn bara 
og ruglast af ráfi sínu 
í lokuðu þröngu rými
stjórnleysisins

Stríðið við lífið

Laugaður hef ég og ljóð mín skrifað,
að litbrigðum myndmáls orða miðað.
Í sálinni hef ég magnað upp seiða
og sungið þannig burtu lífsins leiða.

Styrjaldir hef ég hamslaus staðið
og hart stjórnleysið með mér alið.
Ég svifið hef frjáls um sælunnar engi
og spilað mín lög á vímunnar strengi.

Ég drukkið hef vín og ég hef dópað,
hef Díonýsus oftsinnis blótað.
Með Bakkusi hef títt bísað og starfað,
og barist um óður í stríðum geðhvarfa.

Á hugarfluginu langt hef ég farið,
og hratt um flogið upp á æðri staði.
En aldrei ég hef það haft fyrir sið
að hafa'af því unun og staldra þar við.

---

Sný ég því aptur í súru geðveikina
og snaraður fastur er neyddur í leikina.
Það leikrit að þykjast eðlilegur vera
og þjáningu raunveruleikans að bera.

Saga her(ra)manns

Blæðandi magasár og bólga í anus,
beinverkir, pína og opin beinbrot.
Ímyndaður vinur sem kallar sig Janus,
starir dolfallinn í mitt dimma skot.

Nauðganir, árásir og ásetin morð,
allt fellur í sama pakkann.
Ég stilltur og prúður sest við mitt borð,
og svellkaldur tæti'á mér hnakkann.

Róninn

Ég held niður'í miðbæ einsog heiftugur vargur,
helli stíft í mig spíra og bjór.
En er áfengið klárast, þá fyrst verð ég argur
og eflaust enda'á að drekka klór.

Ónefnd staka

Gefðu mér ljúfan guðaveigar,
gefðu mér brennivín!
Gerðu það gerðu taugarnar meyrar,
svo geti ég talað til þín.

Löngun

Hví fæ ég ekki að auðnuleysast
eins og skáldin gerðu hér forðum?
Í ölvímu um landið mitt geysast
og upphafinn seinna í orðum?

Þreyttur í sálinni

Að ala manninn ku erfitt mjög
einsamall í mergðinni.
Að grafa sína eigin gröf
grátlega ræður ferðinni.

---
Úr djúpinu rís depurðin,
dagar saman falla.
Yfirgnæfandi erfiði
elta mig ævina alla...
---

Einsog málaður strigi, eptir Van Gogh -
svo óð mér heimurinn sýnist.
Súrealisminn er helst til of "of",
því allt sem ég finn aptur týnist.

---
Úr djúpinu rís depurðin,
dagar saman falla.
Yfirgnæfandi erfiði
elta mig ævina alla...
---

Sjáöldur mínar "shrinka",
sjónin með því minnkar.
Blóðið í æðunum hitnar og þykknar...
Já þannig, fólk, er þessi þynnka.

---
Úr djúpinu rís depurðin,
dagar saman falla.
Yfirgnæfandi erfiði
elta mig ævina alla...
---

Böl og böl, og enn meiri böl.
Bjáni er ég að drekka öl!
Eymd og eymd og eilíf vítiskvöl -
en allt er þetta mín eigin völ.

---
Úr djúpinu rís depurðin,
dagar saman falla.

Yfirgnæfandi erfiði
elta mig ævina alla...
---

Fjötrar fráhvarfa

Ég er fjötraður fráhvörfum;

finn mér upp afsökun

fyrir sjúka löngun

sem heldur mér föngnum

og elur mig feitan

á raunum röngum.

Þvílíkur ofsi,

þvílíkur kraftur!

Ég er ákveðinn, en haltur.

Þetta gerist bara

allt'í'einu -

aftur og aftur og aftur.

Trúandi því að komi annar dagur bjartur,

ég reyni að flýja, en sit vízt fastur...

svo þetta fær vízt að gerast

aftur og aftur og aftur.

Ég er öskrandi alkóhólisti

Ég er öskrandi alkóhólisti; 
ölvuð karl-ugla á kvisti.

Neikvæður níhílisti.

Allt ég átti en frá mér missti 
í ölæði, og ekki sá fyrsti

sem ævinni eyðir í borg 
alinni 'á eymd og djúpri sorg.

Glataður gisti ég kuldaleg torg

því gleymd er barnatrúin.

Gamall; leiður - geðheilsan fúin.

Lífsins löngun fæddist lúin

og elja sálar öfugsnúin.

Auralaus ég; brotinn hnúi -

og illa telst ég búinn

til fararinnar löngu,

minnar einmannalegu göngu.

Reiður yfir raunum ströngum;

ráðviltur á stræti þröngu.

Yfirgefinn, einn í mínum öngum.

Magnast upp mæðandi

máttleysið. Kæfandi

leggst yfir leiði mitt mara.

Ljót, hún neitar að fara.

Hann svíður; er særandi,

sannleikurinn - 'og'

erfiður. Engin von,

ást né nokkur friður.

Því er ver og miður.

Dvergar dansa framhjá.

Dáleiddur horfi ég á

þá

mögnuðu sjón að sjá;

sjálfan mig, aftanfrá

að líta. 

Hugarins leyndarmál.

"Hið best geymda".

- Staðfesting staðreynda.

Hið lúna tikk

Fyrir, ég furðulega menn hitti - reyndar bara rétt í þessu. Ráfandi ég, nýkominn úr ríkinu - frá ríkinu - hafði engu að tapa. Svo ég þáði smók. Það bjargaði mér. Bjargaði mér frá heilbrigði. Menn einsog ég eru hræddir við heilbrigði. Ég held að heilbrigði sé mér lífshættulegt. Það eyðinleggur nefnilega alla þá hegðun manns sem byggð er á áhættu, því miður. Því menn einsog ég elskum áhættur. Reyndar geri ég það ekki sjálfur persónulega. Ég vara mig á því. Hef alltaf verið varasamur. Mér stafar hvort sem er engin raunveruleg hætta af því heldur... ég bara nenni því ekki. Þessu heilbrigði. Því ég nenni fáu. Sá sannleikur fær að standa óáreittur.

Gáfurnar eru misskildar, teknar úr öllu samhengi - því alltof lengi höfum við byggt hér blokkir á sandi, hér á landi elds og íss. Öllu heldur (eða fyrir mér a.m.k) landi hlandsins.

Við höngum hoknir undir yfirbyggðu horni við gömlu Landssímabygginguna, það hafði tekið að rigna. Úrhelli. Rigning er blaut, úrhelli blautara. Það er ekki gott að drekka regnblautan bjór. Ekki til lengdar. Svo vill jónan gjarnan deyja út í rigningu. Skemmast í úrhelli. Það er staður og stund fyrir allt.

Við skeggræddum, hlógum - drukkum, dóum... Lifnuðum svo til lífs á ný og fórum. Eða þeir - ekki ég. Ég nenni ekki að fara neitt. Ég nenni fáu. Það er satt.

---

Þegar þarna var við sögu komið, hafði andinn tekið yfir. Andi vissra frum-oxaðra orða. Þrúgurinn óx nú yfir, og tók sjálfinu sem sinni eigin hugmynd. Og það er synd. Því með því stal hann af mér núinu - sem þá mér fannst það eina sem virkilega virtist af alvöru í raun vera... Af því, að því meira sem undan ég vildi láta - út gráta - komst meira af soranum inn, óhyndrað. Svo þaðan - að innan - sprakk út tikkið; tikk, tikk - tikk. Ó, þetta lúna tikk...

Tikkið kemur að neðan og er svo ofan á allt ofið - sjálfhverft einsog ameríski draumurinn;

vel út látið, göfugt, fágað - en virðist bara vera það.

Hann hafði þá haft rétt fyrir sér eftir allt saman, fíflið - gráa vofan... Dauði og djöfull!

Og ég sem hafði lofað að þeigja..!

Tikk, takk - Takk fyrir, og aftur: Takk, þið lúna skítapakk - vitið vel hver þið eruð...

En þið hin, þið sem "skiljið" hvert ljóð mitt er tekið að fara - hvað það snertir; hvert það stefnir - ég yfir ykkur ei spara ástina. Hafið það, þess vegna, gott undir þökum minna þakka. En þakkir eru aldrei nægilega skýrar eða það djúpar - eða svo út lagðar, að sannar og réttar séu sagðar - að mark sé á að taka. Þau fyrir löngu týnt hafa tilgangi sínum, orðin. Orðin tóm, orðin. Tóm. Bara orð - orð til að fylla uppí tímann sem líður...

En ég tel mig vita hver ykkar þekkja mig með réttu.

Og þetta er til ykkar.

Það er satt.

Hið lúna tikk.

Takk.

Frá A til Ö

Èg vaknaði.
Èg burstaði.
Èg skeit.
Èg skeindi.
Ég sturtaði.
Èg klæddi mig.

Èg helti uppá.
Èg smurði brauð.
Èg reykti og sötraði.
Èg las blöðin.
Èg hugsaði.

Èg tòk allt til.
Ég hafði mig til.
Èg fór út.

Èg tók strætó.
Èg skoðaði fólk.
Fór í búðina.
Èg verslaði.
Èg hló.
Ég las ljóð.

Èg trúði.
Èg treysti.
Èg sparkaði í stein.
Ég laug.
Èg sveik.

Ég fór í ríkið.
Èg fann bjargræði.
Èg drakk það.

Ég hringdi.
Ég hitti mann.
Ég keypti eitthvað.
Èg át efni.
Ég reykti restina.

Èg fèkk mèr dóp.
Èg fèkk mèr tvö dóp.
Ég gekk götur.
Ég kýldi í fötu.

Ég datt út.
Èg yfirgaf.
Ég fór.
Èg dó...

Ég vaknaði.

Fyrirgefðu það

Týndur ég vafra í tilgangsleysi
og tilveran virðist til ama.
Spældur ég eiri í leiðinda „speisi"
og speki mín ekki hin sama.

Í hörðu ástandi er heilabúið,
heimska fær ferðinni að stýra.
Snaraður fávizku sný'ég í búsið,
snúið er það mjög að útskýra.

Í burtu ég gekk án útskýringa.
Sálinni gaf ég blindur síðan
sístan gaum til tilfinninga,
né gát að veru þinni og líðan.

Fyrirgefðu það.

Prikið (kaffihús)

Skál er gefin af skynsemi
svo skýrt til upphafningar.
Sælt hér er og sálarstyrkjandi
sem heiti ég Jón Ingvar.

Ný byrjun (Líbríum)

Botninum náð - ný byrjun þráð...
Með vota hvarma, veikur karl harmar
þá ákvörðun er hann leiddi
að stað, sem framhjá sneiddi
rökum hugans.

Á nýjum stað staddur - og það
átti að bæta, en bölina mun kæta.
Afturhvörf til þess arfa,
sem alinn er milli fráhvarfa
alsælu lyginnar.

- Allt sem hann þráði var ný byrjun,
en hann fékk ekkert annað en Líbríum...

Tungur ótamdar - illa hamdar;
spúandi kok sín vitleysu-rop.
Spakmæli andskotans
sem hræða trúverðuleika hans -
þess, sem sefar sitt eigið hjarta.

Og'nú aftur hann álpast, án allrar hjálpar.
Forsendur brostnar og reiðin hún blossar.
Gjörðin óendanleg; efninu gengdarleg.
Hann þjáningu elur og sjálfum sér selur
það, að sjálfsins val sé öllu æðra.

- Allt sem hann þráði var ný byrjun,
en hann fékk ekkert annað en Líbríum...

Samtal á bekk við Austurvöll (það sem ég náði a.m.k.)

I.
„Þegar þeir tróðu ógeði ofan á borgina,
þá var kaffið óðalsgefið þeim náðuðu.
Kopar-slegið sumarið gefið sálinni;
við sitjandi á þökum hárra húsanna,
virðandi fyrir okkur fólkið við tjörnina.
Vinirnir allir gefnir göfugleika - möguleika -
lakkandi karma tilveru sinnar...
Stuðið gerði líka sinn tilgang,
kom sátt á hug og líkama;
upp að því sama og maður vildi“.

II.
„Ég, sem er;
er sem er.
- það sem ég
kýs mér, ég
vel - því er...“

III.
„Svo hætti ég að geta sofnað -
afsannandi tímann, í tíma og ótíma
...bara fyrir sjálfan mig“.

Geðveiki

Meðan tíminn dansar tangó uppá grín þá tómlegt húsið stendur autt. Meðan ekkja syrgir fallin börnin sín silfrað tunglið verður rautt. Vindurinn veinar svo illa að mig sker, veltur á sjónum agnar dugga. Gleymandi að gá vel að sjálfum sér, sefur Gamli við opinn glugga. Himininn brennur við hafsins enda, og heltekur mannkyn sú sín. Löngu kominn tími á'að lenda, en leyfi mér að gera'af því grín. Nafar milli Hana og Hænu, held ég uppá Gónhólinn. Loksins ég reis, þó með litla rænu og reyni að lifa fram á jólin. Dagur niður dettur og nóttin rís, og dimmt er mjög yfir hér nyrðra. Hér bræður sárt berjast, á landi íss; blákallt þeir hvorn annan myrða.

10 sec. from the mind of a psychopath

What is this, what is that? Sitting in the dark I ask my self this question over and over again...
This is this, and that is that. I hear coming from the walls... But there isn't
anybody there. So I hold my breath down, hoping I can kill my self that way but every time I do it someone interrupts me...
Little, purple, shining creature, who are you?
Are you the one, the one who gets me there in the end? Then why don't you let me do it? Just let me die! Let me end it, like everyone else who are locked up in this white room!
Ooh!
I can´t take it any more! I want it so badly, to dissolve into the abyss...

The next morning the dark is darker then dark and death is deeper in nature. 

Ástarljóð

Má ég ganga inn?
...er það ekki í lagi?
Því ég þrái ekkert annað en þig,
þó svo að ég spái í annað.

Viltu leika við mig?
Má ég leika við þig?
Ég reyni allavega á það -
þó það sé bannað.

Spurning hvort við eyðum kvöldinu saman?
Bara við tvö ein, ég og þú,
það verður ábyggilega gaman.
Þú lítur svo laglega út...

Þessi eggjandi netti háls
og ekki er toppurinn síðri.
Þessi laglegi botn á þér líka
ég dregs samt helst að því sem inní þér býr.

Ég held bara að ég láti á þig vaða,
gríp um þig alla með annari hönd.
Dreg þig að mér og lyfti þér upp, 
varir okkar snertast - vökvar blandast....

Aaahh - þvílíkur unaður og sæla;
þú bjargaðir lífi mínu!
Ég veit ekki hvar ég væri
ef aldrei við hefðum kynnst
og ég ætti þig ekki að...

Ó, þú elsku besta 
- flaska af bjór.

Rakka takka-tak

Rama - dama - ding
ég syng fyrir þá
sem ekki eiga
fyrir „happy-hour“.

Dama - ding - rama!

Rama - dama - ding
ég syng stef
ókeypis gefin
til léttis stressi.

Rama - dam - ram - ding!

Rama - dama - ding
ég syng til náttúrunar
lífs og þróunar
„mómenta“.

Ding - dama - rama - dam!

Rama - dama - ding;
ég syng og gjörðu svo vel
að taka því bara og þegja.

Capeesh?

Að vafra villur vega

Vanalega mér þykir austur vera vestur
á verstu tímum - er allt bregst.
Þó nemi ég gleði, mér finnst ég vera gestur,
gerandi það sem geri ég best.
-
Dreymandi undur - drekkandi bjór -
og dröslast um göturnar strangar.
Kendur ég ráfa, kófdrukkinn og sljór;
en'að komast „heim“ aðeins mig langar.
-
En hvernig er það, kemur ei betri,
kátari 'og bjartari tíð?
Skyldi það verða, að skýni'undan vetri;
að skáni mitt vesæla líf..?