Þokan þekur Breiðholtið

Þokan þekur Breiðholtið.

Bókstafleg og myndhverft.
Sú bókstaflega er grá,
sú myndhverfða er blá.

Þokan þekur breiðholtið.

Harður slær mig harmurinn

Harður slær mig harmurinn, 
helst mig ekkert langar. 
Því dáinn er nú Dreki minn, 
nú drjúpa tár á vanga.

Getur þú mér greiða gert?

Er ferðast þú yfir fjöllin háu

fyrir handan þar
sem gulli rignir

niður við sýslumörkin,

minnstu mín helst

meðan þú dvelur þar

við stúlkuna sem eitt sinn 

ég þráði mest.

Er ferðast þú yfir fjöllin bláu

fyrir handan þar
sem demantar drjúpa

af himni við sýslumörkin.

Gættu að einu hvað helst

meðan þú dvelur þa,r

að verðleika sinna kosti

hún sjái og njóti.

Er ferðast þú yfir háu fjöllin bláu

fyrir handan þar 
sem gnægtir hlaupa

niður hlíðar sýslumarkanna.

Máttu til hennar skila 

kveðju kærri frá mér -

að fögur og heilbrigð 

hún sátt sína fái.

Fyrirgefðu það

Týndur ég vafra í tilgangsleysi
og tilveran virðist til ama.
Spældur ég eiri í leiðinda „speisi"
og speki mín ekki hin sama.

Í hörðu ástandi er heilabúið,
heimska fær ferðinni að stýra.
Snaraður fávizku sný'ég í búsið,
snúið er það mjög að útskýra.

Í burtu ég gekk án útskýringa.
Sálinni gaf ég blindur síðan
sístan gaum til tilfinninga,
né gát að veru þinni og líðan.

Fyrirgefðu það.

Contemplation

Lonely life, what was
is now all gone.
I used to have a dream,
now I don't have one.
Fight or flight -
all is said and done.

Freedom dies when
every choice is won.
- Brings up homegrown hate.

Peaceful nights were few,
still we had our own.
We made some friends,
now they are all gone.

Another night where
everything is wrong.
I've lost my track
so now I can't go on.

Again rise memories
about my life.
- But they come to late.

Ísland í dag

Lítið er vort land,
löngu siglt í strand -
vanað sínum vilja
til'að veg sinn skilja
         sem og
mátt sinnar mergðar.

        Þann vilja,
sem mannkynið fegrar
og vísdóm stjarnanna
elur í eilífð aldanna.

Sú alúðarvera
sem hefur þann
heiðarleika að gefa
að hefja upp jákvæðni
       - úr efa -
það er, eyjan mín
yndislega.
Okkur öllum
var hún gefin.
Svo nú dansinn
skulum við stíga
skrefin í hringnum
endalausa
     - og hnýga -
í blessun galdurs bundinna hljóða;
bragalist vorar einstöku þjóðar.

-
En eymdarlega nú vízt elur
sig elja, súr til úrbóta.
Börnin sín, og búið selur
bögu fyrir ljóta.

Óboðinn gestur

Donk! (Bjórdós kastað í rúðu...) X: Er þessum gaur boðið? Y: Er þetta gaur með sítt rautt hár? X: Já... Y: Nei, honum er ekki boðið!

Málið

Ég vildi að ég gæti hugsað áður'en um verður seinan. Því við það að vona, ég hef ekki slugsað; því er ég ekkert að leyna. Þungt hefur mér þótt hugsað skýrt en þó haft á því gætur, að hugsa samt alltaf um eitthvað hýrt, ef lúri ég einn um nætur. Grun ég hef um'að þér hitni, höfðinu í, við að skilja mitt mál - 'Því þau orð sem ég hef, ei teljast hnittin;  í hjarta vorar þjóðar, 'og sál.

Áðan

Er við siglum saman yfir blóðrauðan sjó,
sofandi vært og blinduð af ást.
Vid vitum ekki að í nótt einhver dó
og við sorg við brátt munum kljást. 

?

Hugsandi stefni ég haltrandi burt
meðan hóandi, hleypur karl og fylgir.


„Á ég líf“? -hef ég mig spurt,
ég veit að á endanum enginn mig syrgir.








Hvað varð um lífshamingjuna

sem fylgdi mér hvert sem ég kom?
Var hún kannski ekki til?
Ég veit samt að eitt sinn hún veitti mér von,
en þá var lífið eitt gleði spil.

Sólin

Skein gul sólin yfir fjöllin,
svalandi hún teygði sig eftir mér.
Heyrnarlaus, ég heyrði ekki köllin.
Hreyfingalaus, ég beið eftir þér.



En af hverju komstu ekki? 

Kvöldið

Við sátum stíf hvort öðru hjá,
sæt og prúð, eins og nýgift hjón.
En eins og dögg fyrir sólu þú fórst mér frá,
og sagðir: „Ég vil þig ekki Jón"!



Hjarta mitt brást og sálin varð ónýt
er þú sagðir þetta við mig svo köld.
Og svo þegar ég aftur til baka lít,
þá verð ég að segja að ég dó þetta kvöld.

Andardráttur minn er eldfimur

Andardráttur minn er eldfimur,

innbyrgt hef ég nú of mikið eitur.

Og nú kominn er að

þessum hrörlega stað

þar sem rónarnir setjast glatt að.

Í sjálfsvorkun veltist ég um.

Eitrið bragðgóða klára ég úr dósunum.

Þótt ég viti það vel

það geri útaf mitt þel,

þá enn meira ég lep úr þess skel.

En ég kann eigi á því nein skil

hvers vegna í sopann ég leita svo vil.

Hann bara gerir mér gott,

galdrar allt ljótt í flott

og gerir ósýnilegt mikilsmanns stollt.

---

Máninn á mig töfrandi lýsir

með glitrandi geislum, svo mig nú fýsir

að fá mér einn meiri bjór,

er ‘ekki orðinn nógu sljór

svo ég keyri mig sjálfan í kór.

Ég sýp og sýp en ekkert ég græði.

Sé nú í gegnum þess alls kosta gæði.

Það bara hefur viss tök,

hugsunin verður slök

en um leið verður dómgreindin lök.

Ég verð nú að gefa því gaum,

þeim sjálfgefna mannlega draum.

Að sjá svart á hvítt

eitthvað gamalt sem nýtt,

og sjálfum mér geta þá hlítt

---

En allt er nú aftur á bak,

allt öfugt, samt sem tilbúið lak.

Þetta er einsog það er

og nú ég aleinn stend ber

aftan við hversdagsins her.

Svo, áfengi á ei við mig lengur

og aldrei í raun það hefur, minn drengur.

Heldur misskilið ég hef

þess tilgang, ég tel

 - en burt henda því ég tvístígandi vel…

Long live Liberty!

I live all alone, I've never had a home.

I don’t own no clothes, I'm only skin and bones.

For all my live I've been completely on my own

and it’s now time to say goodbye and go.

          They put all their faults on me
          to save society.
          They put all their faults on me.
          Long live Liberty!

I feel so down and sad, true joy I've never had.

And I've tried to hide it by always acting glad.

Now I wish that I'd never played that game

‘cus now and forever will never be the same.

          They put all their faults on me
          to save society.
          They put all their faults on me.
          Long live Liberty!

Gone by so fast, this day will be my last.

And as I lay dying I think about the past.

So as I go I want the world to know:

Who you think's your friend is more likely to be foe.

Eftirsjá

Reyni að anda en uppgefin er.

Uppurin er lífs míns orka.

Nú getur ekkert bjargað mér

og ekki er við því að storka.

Gref ég því holu í Hallormsstað

og hendi í hana rusli.

Getur ekki komið fyrir að

aldrei verði neinn usli?

Bara ef maður hefði hugsað fyrr,

og haldið sér frá þessu öllu.

Þá hefði maður kannski verið kyrr,

og kaffært sér í fanginu 'á stöllu?

Til mömmu

 Það er margt sem ég vill segja

en ég kem því ekki frá mér, þó ég reyni.

Það er margt sem oft angrar mig.

Þegar fólk lætur mig ekki í friði 
og heldur mig sig,

þá mamma, ég hugsa um þig.

Mælirinn er víst aðeins álfur,

ég virðist vera einn í þessum heimi.

Maðurinn hugsar bara 'um sjálfan sig.

En þó upptekinn sé ég sjálfur
þá aldrei ég því gleymi

mamma, að hugsa um þig.

Mér finnst ég oft þurfa eitthvað

til að fylla upp í tómið.

Ég er oft svo einmanna.

Ef mér finnst ég ekki eiga 
neina rétta nágranna

þá mamma, ég hugsa um þig.

Ég finn það nú hversu sárt það er

að vera ekki hjá þér.

Núna er svartara skammdegið.

Ég held bara að þú aldrei 
gætir giskað hversu mikið,

mamma, ég hugsa um þig.

Vinleysi

Geng ég um í glórulausu rúmi,

gleymi mér um tíma og stund.

Flakka einn, á fagurgrænu túni.

Finnst mér vanta vin, kannski hund?

Stundum er Jón ekki glaður

Eigi á ég neina von

og engan á ég aur.

Syndarinnar er ég son,

sitjandi í saur.

Ólukkan, um allt eltir mig;

ertir litla bjálfan.

Rífur bæði 'og ríður á slig

ræfilinn mig sjálfan.