Dögun nýrra tíma

Nóttin var komin nær enda
er níþungir fætur mínir ákváðu að lenda
niður á Lækjartorg
neðst í Reykjavíkurborg,
að nýbakaðri vöfflu'í'mig henda.

Í sælkeravímu ég sveif,
svo mér snéri í norður og stúlku þá leit
sem einsog himinsins sól
þar stóð hjá og hló
og á horfði meðan vöffluna ég beit.

Því næst ég bauð henni bit
og bita hún tók sér með munaði.
Ég sagði: Er'hún ekki góð?
Og um leið og ég stóð
við örkuðum að Norðurmýri.

Þá úr sálargluggunum skein
þessi seiðandi orka svo sönn og hrein
sem sagði: „Ég er öll þín,
þitt þrotlausa vín".
Svo þreif hún mig beint með sér heim.

Þar kynntist ég konunni fyrst
sem kenndi mér blíðlega'að lifa af list.
Já, aðeins með orðum tveim
át hún burtu mín mein
og alla mína sálarangist.

Nú þakka ég öllum vættum
að á þessu kvöldi við hvort öðru mættum.
Því einsog Eva fyrir nöðru
við féllum fyrir hvoru öðru
og fyrir lífstíð hvort annað bættum.

Ég montinn er mjög henni af,
ég mun elska hana að eilífu, ég beinlínis þarf.
Ég mun gleðja'hennar geð,
já, og ganga'henni með
gegnum lífsins stór-fjölbreitta garð.

Því lýsi ég yfir hér með,
já, yfir gjörvallan heiminn ég ástfanginn kveð:
Það er aðeins hún
sem ann ég trúr nú!
Nei, ekkert annanð fær stillt mitt geð.

Getur þú mér greiða gert?

Er ferðast þú yfir fjöllin háu

fyrir handan þar
sem gulli rignir

niður við sýslumörkin,

minnstu mín helst

meðan þú dvelur þar

við stúlkuna sem eitt sinn 

ég þráði mest.

Er ferðast þú yfir fjöllin bláu

fyrir handan þar
sem demantar drjúpa

af himni við sýslumörkin.

Gættu að einu hvað helst

meðan þú dvelur þa,r

að verðleika sinna kosti

hún sjái og njóti.

Er ferðast þú yfir háu fjöllin bláu

fyrir handan þar 
sem gnægtir hlaupa

niður hlíðar sýslumarkanna.

Máttu til hennar skila 

kveðju kærri frá mér -

að fögur og heilbrigð 

hún sátt sína fái.

Samferða

Ég sá þig stíga
úr svarta myrkri,
inní ljós ljómandi loga
lágbognu stálrisa torgsins.

Þú varst í grænum jakka, ég í brúnum. 
Báðir prýddir hnöppum 
sem við gleymdum að hneppa.
Svo fóru litirnir ekki saman.

En úr myrkri varð ljós
einsog vísast verður.
Lauk þá að lokum því
sem hafið var - varð
og nú verður á ný - ei meir.

Ferðin var farin í fljótfærni
frárra okkar þráa
um uppfyllingu til lífs og ásta
samferða mannveru, sem
tilbúin vildi gjalda hið sama
af öllu sínu hjarta.

En dula djöfullegra lasta og bresta
hékk til og ól sig feita í skúmaskoti.
Á sínum tilfinningarlegum flótta,
en að endingu var þvinguð í ljósið.
---
Þá byrjaði ballið af alvöru,
umbúið beiskju og særindum
frá heift, heimsku og hugveilu.
Að endingu það endaði af alúð
að sönnum skagfirskum stíl:
Blóðugt og baðað brjálæði!

(en einsog dýrðlingar, við buðum hinn vangan)

Aska eldanna

Af hennar vörum heitum
- lekur - hamslaus unaður.
Mjúk orð alúðar, þær
- skuldlaust - fram færa.

Allur er hugans metnaður
- og hjarta - gefinn til góðs;
þess gersemasjóðs
- rótgróinnar gæsku - vitundar sálar,
(og æsku)
í sameiginlegri leið boðefna og tauga
til hins innra auga.

---

Hún á minn hug
hálfan semog heilan.
Þó lítinn sýni ég dug
til að skónum uppúr heilla,
þá vildi ég helst
færa jörðina fram
og til baka;
upp og niður hrista
og skaka

- aðeins svo að hún sæi mig og segði: „Hæ“... (bara kannski)

Þessvegna í miðri lokasenu Ragnaraka
eða í ljósaskiptum augnablika -
...svo lítið sem kurteist heils
(einsog þegar dagurinn heilsar nóttinni)

- og öfugt -

allt svo göfugt og gefið fegurð;
sjálfsagt og stjórnað af ást.
Það gera mundi daginn treglýsanlegan,
samt svo yndislega sannlegan.

---

(Þá snerting fékst fengin, allt í einu og...)

Inní búknum brýst út kitl
- adrenalín -
er mér birtist mér sú sýn
sem sælu veitir
og vissu gefur
um, að lífið sé fallegt...
- snilldarleg einföldun á flóknu samspili
tíma og rúms, með tilliti til þá, þegar og nús...

Þar sem gagnsleysið reynist gagnlegt að lokum.

Kvöldið

Við sátum stíf hvort öðru hjá,
sæt og prúð, eins og nýgift hjón.
En eins og dögg fyrir sólu þú fórst mér frá,
og sagðir: „Ég vil þig ekki Jón"!



Hjarta mitt brást og sálin varð ónýt
er þú sagðir þetta við mig svo köld.
Og svo þegar ég aftur til baka lít,
þá verð ég að segja að ég dó þetta kvöld.

Sekur mínum sökum

„Hörund þitt, þitt hold svo fagurt"

hvíslar í gegn augu mín.

Og aldrei er nú mál mitt magurt

ef mál mitt er til þín.

Ég elska þig í gegnum vindinn

og er andar suðrið hlýja.

En ef brotið er gróft þá stækkar sindin

sem seinlegt mun vera að flýja.

Ég rita því þessi orð til þín

er þreytan er mig að svæfa.

Ég vildi að ég gæti hætt við vín

en eymdin er mig að kæfa.

Bara ef þú vissir

Þegar kertin kulna á stjökum sínum

kemur myrkrið yfir svo skjótt.

Þá vil ég helst hafa þig í örmum mínum

og hvíla með þér alla nótt.

Þú ert mitt yndi og þú ert mín ást

þó þú vitir það sjálf ekki enn.

Og erfiðara er við það að kljást

en alla heimsins sterkustu menn.