Stríðið við lífið

Laugaður hef ég og ljóð mín skrifað,
að litbrigðum myndmáls orða miðað.
Í sálinni hef ég magnað upp seiða
og sungið þannig burtu lífsins leiða.

Styrjaldir hef ég hamslaus staðið
og hart stjórnleysið með mér alið.
Ég svifið hef frjáls um sælunnar engi
og spilað mín lög á vímunnar strengi.

Ég drukkið hef vín og ég hef dópað,
hef Díonýsus oftsinnis blótað.
Með Bakkusi hef títt bísað og starfað,
og barist um óður í stríðum geðhvarfa.

Á hugarfluginu langt hef ég farið,
og hratt um flogið upp á æðri staði.
En aldrei ég hef það haft fyrir sið
að hafa'af því unun og staldra þar við.

---

Sný ég því aptur í súru geðveikina
og snaraður fastur er neyddur í leikina.
Það leikrit að þykjast eðlilegur vera
og þjáningu raunveruleikans að bera.

Depurð

Ég er leiður, svo leiður...
Það lagast ekkert - ég veit það.
Ég er bitur, svo bitur
og batna hægt, ef eitthvað.

Ég er óður, svo óður...
Ég ann orðið engum lengur.
Ég er reiður, svo reiður,
ræðst á allt sem gengur.

Ég er móður, svo móður...
Mæðan mig gjörvallan skekur.
Ég er hryggur svo, hryggur,
og hryggðin mig að lokum drepur.

Fjarlægur

Sagan er samin í dag,
úr takt við tímann.
Ég veit ekki hvað,
ég veit ekki hver...
En orðin flæða 
úr hyldýpi skarans.
Þau flæða og læðast
yfir múra sjálfsvitundarinnar
og með klækjum festa sig við
tilfinningar sem svívirtar
liggja eftir...

Bergmál minninga 
úr lokuðu rými.
Ekkert kemst út.
Ljósið, vonin,
er sama
og var 
og verður.

Misheppnaður flótti

Hugsa um daga og drauma sem á mig snéru,
þá drambið var fallinu næst.
Þröngar minningar um hug minn réru
meðan ósk mín gat ekki ræst.

Draugar fortíðar á mig nú falla
fyrir minn síðasta túr.
Feigðardrykkurinn á mig fast kallar,
fjötrum hans kemst 'ekki úr.

Hleð skot í hólkinn og geri mig kláran,
heiftina' að hemja ei næ.
Gleypi endann á rörinu' og græt mig sáran,
gikkinn dreg aftur og hlæ.

(bæng!)

Ranka nú við mér og verkjar í kjálkann,
velti mér við, reyni' að grípa í bjálkann.
Ég lít í spegilinn en veit ekki hver þar er.
Ég sé eitthvað andlit – en ekki andlitið af mér.

Þokan þekur Breiðholtið

Þokan þekur Breiðholtið.

Bókstafleg og myndhverft.
Sú bókstaflega er grá,
sú myndhverfða er blá.

Þokan þekur breiðholtið.

Fljúgandi þunglyndi prinsinn

Erum við svona eins? Bæði tvö? Skreytt arfbærri böl og ekki til neins, segja sumir. Það er einsog enginn muni eftir fórnunum sem við færðum, óumbeðin. Fyrirfram ákveðin drög sem við gengdum og gáfum alla orku í að fylgja. Það varð okkur að falli til feigðar. Var nokkuð allri trúnni beygt til fjandans? 

- Við skulum bara slaka á og anda.

Fyrst svona er í pottinn brotið; samfelag án mannúðar - rotið. Og engum er treystandi í þannig umhverfi. Allir að hugsa um rassgatið á engum nema sjálfum sér. Fólk sér sjálft sig á endanum, þegar það rífur höfuðið á sér útúr sínu eigin rassgati. 

Fyrst verður maður reiður. Reiðin verður meiri, varir lengur og verður það mikil að hún umbreytist í biturleika. Biturleikinn leikur mann það grátt að hann gerir mann brjálaðan. Og að lokum klikkast maður.

Þegar maður svo yfirstígur geðveikina sem öllu fylgir, brenndur af logum vitleysunnar (til þess að stíga upp úr ösku viskunnar), rís maðurinn upp til meðvitundar. Vaknar inní vöku vizku sinnar, og vitundar. Fermdur til þeirra forréttinda að, með vissu viskunnar, vita að stærsta tré í heimi var einu sinni lítið fræ. Fermdur til samþykis að allt sé með öllu öðru jafnt; að allt sé eitt...

Og kannski er tilgangur. Kannski er tilgangurinn sá að gera tilgang fyrir aðra? Skapa líf innan tilviljanakenndra aðstæðna. Er tilgangurinn kannski bara tilviljun..?

Ég vil skrifa skemmtileg ljóð

Ég vil skrifa skemmtileg ljóð,
skreyta orðin með gleði.
Með Braga list og „brútal“ móð,
breyta ég vildi leiðu geði.

En bergmál berst í gegnum mig,
sem bindur mig til þeirra verka
að berjast hart mót harðræði
og að hata alla tilvist klerka.

Að sjá í gegnum síðan allt
og senda lögvaldi tóninn.
Kunna að berja stálið kalt
og kyndil bera vetrarnónin.

Að elska lífið og allt sem er,
og í andartakinu eina lifa.
Heillandi virðist sú hugmynd mér,
en hentar mér ei er ég skrifa.

Því munu ljóð mín döpur vera,
myndskreytt bláum litbrigðum.
Orð í taumi blönduð með trega
til að létta á mínum birgðum.

Kær kveðja, spegillinn þinn.

Lít ég augum lífið á,
last ég yfir það mála.
Þykir mér það sárt að sjá;
þrautir og sorgir ráða.

Af enni þínu drjúpa dropar hroka;
deyjandi myndir af stolti þínu stranga.
Þú hélst þig persónu rétta, 
slétta - 
en gafst ekki gaum þeirri staðreynd 
að á endanum er ég þú.

Uppvakning

Einhversstaðar 
beið svartur fugl,

svo hann skellti 
lokinu á og henti 
frá sér bútnum.

(Kakan var mygluð undir)

Ég geng sporléttur
meðfram girðingu.

Það er haldið
í hönd mína.

Allt í kring grænir
betrekktir veggir.

(Kona situr við rúmstokk drengsins, og dottar)

Ég horfi,
utan við mig,
á svartan sjó.

-Maðurinn er kolvitlaus!

"Hér er alltaf sól"

- svo grær yfir þetta mosi.

Raus...

Þér standið höltum fótum
á mörkum tveggja heima,
á þeirri fínu brún
- eða línu -
sem hvílir milli þess
alvarlega raunveruleika
og hinnar barnalegu
ímyndunar tilverunnar.

Þér styðjist við staf
yðar sveltu hæfileika,
sem fyrir hungraðri
áfergju stoltsins
létu yður reika.
Bugaðir af sárum
hins sára sannleika
sem sýndi yður ítarlega
hina sönnu mynd sjálfsins.
Bældur biturleikinn
í brjóstinu sýður
- svíður -
og mun gjósa að lokum
sem og líður - ef óáreittur.

„Verið viðbúin“
gæti ég sagt en litla stoð
myndi það veita til viðsnúnings
ákvarðana örlaganna.
„Fangið ykkar föggur
og flýjið“
                 -Nei...
tilgangslaust og ó- tilrauna vert.

Þolraunin virðist yður of þung
- ofviða.
Vonlaust verður hjálpina
að veita þeim sem upprisið
hafa gegn sínu sanna eðli,
hinu ómótaða innra
með hinu mótaða ytra,
sem í annarlegum tilgangi
matað er af mönnum til manna
- falsað.

Þér reynið sem mest megið
að halda jafnvægi,
en vogarafl samvizkunnar
verður samvizkusamlega
að láta eftir þyngdarlögmáli
gjörðanna.

Aflvana þér eruð, rjúkandi af reiði
og brennandi í brjósti. Sárt svíður
hið særða stolt og það brjálæði
veldur ama þar til líkaminn lamast.

Þér liggið í djúpu dái blekkinga,
trúandi á þá spekinga sem yður
böðuðu upp úr laugum lygarinnar.
En kvíðið eigi kæru kunningjar,
kvíðið eigi! Við öll verðum dæmd
á hinum hinsta degi en skoðanir
skipta þá engu. Það er sá fengur
sem hjartað hefur fram á að bjóða,
óháður áhrifum hins vakandi huga.
Allt til fórnar fyrir eilífa alsælu.

---

Ég vildi aðeins láta yður vita.
Svo, ég óska yður vægðar,
ró og friðar í ólgusjó hinnar
óröklegu hegðunar.

Ég skal senda yður póstkort!
           - Adieux!

Ónefnt

Engum lögum á mark ég tek
er afskræma hið rétta.
Þeim er leiða lýðinn í villutrú
og lygi uppá pretta.

Kurteisin hún manni kemur
kannski langt, eða ekki.
Stirðu og þungu stefin lemur
í stefnuleysi - það best ég þekki.

Ljúfmennskan, hægt með laumast
lífinu löngu, hart í gegn.
Nú virðist mér það allra naumast!
Nútíðin er mér um megn.

Ný byrjun (Líbríum)

Botninum náð - ný byrjun þráð...
Með vota hvarma, veikur karl harmar
þá ákvörðun er hann leiddi
að stað, sem framhjá sneiddi
rökum hugans.

Á nýjum stað staddur - og það
átti að bæta, en bölina mun kæta.
Afturhvörf til þess arfa,
sem alinn er milli fráhvarfa
alsælu lyginnar.

- Allt sem hann þráði var ný byrjun,
en hann fékk ekkert annað en Líbríum...

Tungur ótamdar - illa hamdar;
spúandi kok sín vitleysu-rop.
Spakmæli andskotans
sem hræða trúverðuleika hans -
þess, sem sefar sitt eigið hjarta.

Og'nú aftur hann álpast, án allrar hjálpar.
Forsendur brostnar og reiðin hún blossar.
Gjörðin óendanleg; efninu gengdarleg.
Hann þjáningu elur og sjálfum sér selur
það, að sjálfsins val sé öllu æðra.

- Allt sem hann þráði var ný byrjun,
en hann fékk ekkert annað en Líbríum...

?

Hugsandi stefni ég haltrandi burt
meðan hóandi, hleypur karl og fylgir.


„Á ég líf“? -hef ég mig spurt,
ég veit að á endanum enginn mig syrgir.








Hvað varð um lífshamingjuna

sem fylgdi mér hvert sem ég kom?
Var hún kannski ekki til?
Ég veit samt að eitt sinn hún veitti mér von,
en þá var lífið eitt gleði spil.

Kvöldið

Við sátum stíf hvort öðru hjá,
sæt og prúð, eins og nýgift hjón.
En eins og dögg fyrir sólu þú fórst mér frá,
og sagðir: „Ég vil þig ekki Jón"!



Hjarta mitt brást og sálin varð ónýt
er þú sagðir þetta við mig svo köld.
Og svo þegar ég aftur til baka lít,
þá verð ég að segja að ég dó þetta kvöld.

Lítill steinn

Einn,

og ekki lítill,

einn

steinn,

stóð hreinn

og eins beinn

og hann gat - 

aleinn

á toppi vörðu.

Einn

þar hann sat

meðan 

aðrir störðu,

hver einn

og einasti

annar steinn.

               Leið

               honum illa,

               í leyni,

               eða ei -

               þessum „ekki litla“ steini?

Líður steinum

yfirleitt?

...þó þú skiljir

þá eina

eftir

með sjálfum sér einum

(ásamt öðrum steinum)

einsömum 

í auðninni einni..?

               

Andardráttur minn er eldfimur

Andardráttur minn er eldfimur,

innbyrgt hef ég nú of mikið eitur.

Og nú kominn er að

þessum hrörlega stað

þar sem rónarnir setjast glatt að.

Í sjálfsvorkun veltist ég um.

Eitrið bragðgóða klára ég úr dósunum.

Þótt ég viti það vel

það geri útaf mitt þel,

þá enn meira ég lep úr þess skel.

En ég kann eigi á því nein skil

hvers vegna í sopann ég leita svo vil.

Hann bara gerir mér gott,

galdrar allt ljótt í flott

og gerir ósýnilegt mikilsmanns stollt.

---

Máninn á mig töfrandi lýsir

með glitrandi geislum, svo mig nú fýsir

að fá mér einn meiri bjór,

er ‘ekki orðinn nógu sljór

svo ég keyri mig sjálfan í kór.

Ég sýp og sýp en ekkert ég græði.

Sé nú í gegnum þess alls kosta gæði.

Það bara hefur viss tök,

hugsunin verður slök

en um leið verður dómgreindin lök.

Ég verð nú að gefa því gaum,

þeim sjálfgefna mannlega draum.

Að sjá svart á hvítt

eitthvað gamalt sem nýtt,

og sjálfum mér geta þá hlítt

---

En allt er nú aftur á bak,

allt öfugt, samt sem tilbúið lak.

Þetta er einsog það er

og nú ég aleinn stend ber

aftan við hversdagsins her.

Svo, áfengi á ei við mig lengur

og aldrei í raun það hefur, minn drengur.

Heldur misskilið ég hef

þess tilgang, ég tel

 - en burt henda því ég tvístígandi vel…

I guess it’s just one of those days

I hate the moon and I hate the sun.

I hate the clouds, every single one.

I hate the cold and I hate the heat.

and I really hate the rain that falls on the street.

I hate the autumn and I hate the spring.

I hate the year and it’s stupid ring.

I hate the ground and I hate the sky.

Today I hate you all, but I don’t know why.

Loneliness

Shadow creatures of every size

break the silence of stillborn cries.

Suddenly, I hear echoes of a baby, crying.
As it haunts me feel my sole dying.

          Now, the Exodus isn’t far away.

          Genesis was only yesterday.

          I pray and I pray!

          Oh Lord, can’t you hear
          what I have to say?

I see lifes reflection in the wind

reminding me of all my deadly sins.

My eyes try up and I feel the spirit fly by,

touching my back and I wonder why?

          Now, everything is so far away.

          No one remembers yesterday.

          I pray and I pray!

          Oh Lord can’t you hear
          what I have to say?

See me

See me trying.

Trying to make the world a better place to live in.

See me crying,

and fighting the armies who’re frying,

every little thing that has never made a sin.

See me walking.

Walking forward to the bitter end.

See me talking.

Talking to somebody I thought was a friend.

See me setting my goal higher.

Higher than no time known before.

See me try a little harder,

harder than anyone just to score.

---

Every time I try to make myself clearer,

something drags me nearer

to the darkness of the world

which none but "he" understands.

This & Everything

Open eyes that gaze at me.

Shadows running on the wall.

Paranoia drags me down,

no one will ever hear my call.

Spider spins her masterpiece.

We are friends, or so it seems.

We talk of politics and sins,

we talk of this and everything.

The moon is shining, stars are bright.

Someone is leaving for the door.

The spirits talk of disbelieve

as no one knows them any more.

My greatest friend is myself,

I don’t need anybody else.

I know my politics and sins,

I know this and everything.