Dæmigerð morgunstund

Áfram, áfram!
- en ég dett áður 
en ég kemst af stað.
Aleinn, drukkna ég í deginum.

Ég finn hvernig vit mín fyllast 
af rjúkandi raunveruleikanum,
sem á endanum skríður niður í mig
og fyllir hverja einustu lungnablöðru.

Svo ekkert.

- Kæfður úr einu í annað,
svo allt aftur á morgun.

Blámi

Lengi hef ég hugsað til
að hefjast á því handa,
sækja heim minn svanna vil;
stíga til annarra landa.
En ekkert veit, né ekkert skil
né einhverju við það að blanda.

Nú sál mín og hjarta napurt er,
til Nancy vil ég halda!
Skipta á einsemd sem situr í mér
og sælu hlotnast margfalda.
Kenni nú hver um sjálfum sér,
sem sálarangri sér valda.

Þá sit ég í sorg og aumingjaskap
við skriftir undir steypu og grasi,
geðheilsan einsog Ginnungagap
og greini ekki móðurmálið frá þrasi.
Ekkert ég græði utan fyrir tap,
á ekkert til að fylla í glasið.

Litla Ljóta

Litla, litla Ljóta
litla andlit sitt vill brjóta.
Til fulls þá fær að njóta
friðar, hún þráir að hljóta.
-engra nýtur hún úrbóta
aumingja greyið litla,
litla Ljóta.

Kveðið í strandi

Einn um dauða og dofna jörð
dansa ég í leyni.
Langt er heim í Húnafjörð
helst mig þangað dreymir.

Einn ég húmi í harðræði
við hvatir ástarinnar.
Endurómar fáfræði
ímyndunar minnar.

Nú er svart allt sem ég sé,
skuggi yfir liggur.
Á enga von og ekkert fé,
svo einmana og hryggur.

Þriðjudagurinn 5. okt. 2004 – Kárahnjúkar

Það er blind og byljandi hríð,
bræði andlitið undir klúti.
Undir skafl ég skjálfandi skríð,
svartsýnn vonað ég verði'ekki úti.

Afneitun allmennrar menntunar

Morgunn þessa mánudags
er mæðu allur sleginn.
Skapið skrítið, óheflað,
er skauta ég skólaveginn.

Því heima vil ég í hugleiðingu,
heldur en tímanum eyða
í valin kvæði og vitfirringu
og veikburða fræðiseiða.

Ég veit að vit mitt skákar þeim
vitlausu menntafræðum
sem bjóða upp á betri heim
og betrun á öllum lífsgæðum.

Ósk mín dýpsta er ekki sú
allt að vita um eitt.
Nei, að velja best úr villutrú
veitir mér ekki neitt.

Á auðri götu

Ég geng um auða götu, einn,
í gaddfrosti, kalinn og sár.
Er illa til fara, þjáður, óhreinn
og úr auganu brýst frosið tár.

Nóttinni dimman yfir dvelur,
drungaleg að venju og tóm.
Vanhugsað ætíð maðurinn velur
sitt versta par, af öllum skóm!

Ég gat svo sem sagt mér það
að söngurinn mundi þagna.
Farið er burt mitt fagra lag,
sem í fortíðarþrá ég sakna.

Fljúgandi þunglyndi prinsinn

Erum við svona eins? Bæði tvö? Skreytt arfbærri böl og ekki til neins, segja sumir. Það er einsog enginn muni eftir fórnunum sem við færðum, óumbeðin. Fyrirfram ákveðin drög sem við gengdum og gáfum alla orku í að fylgja. Það varð okkur að falli til feigðar. Var nokkuð allri trúnni beygt til fjandans? 

- Við skulum bara slaka á og anda.

Fyrst svona er í pottinn brotið; samfelag án mannúðar - rotið. Og engum er treystandi í þannig umhverfi. Allir að hugsa um rassgatið á engum nema sjálfum sér. Fólk sér sjálft sig á endanum, þegar það rífur höfuðið á sér útúr sínu eigin rassgati. 

Fyrst verður maður reiður. Reiðin verður meiri, varir lengur og verður það mikil að hún umbreytist í biturleika. Biturleikinn leikur mann það grátt að hann gerir mann brjálaðan. Og að lokum klikkast maður.

Þegar maður svo yfirstígur geðveikina sem öllu fylgir, brenndur af logum vitleysunnar (til þess að stíga upp úr ösku viskunnar), rís maðurinn upp til meðvitundar. Vaknar inní vöku vizku sinnar, og vitundar. Fermdur til þeirra forréttinda að, með vissu viskunnar, vita að stærsta tré í heimi var einu sinni lítið fræ. Fermdur til samþykis að allt sé með öllu öðru jafnt; að allt sé eitt...

Og kannski er tilgangur. Kannski er tilgangurinn sá að gera tilgang fyrir aðra? Skapa líf innan tilviljanakenndra aðstæðna. Er tilgangurinn kannski bara tilviljun..?

Vömm

Fór út. 
Kom aftur inn. 
Það var svo mikill vindur.

Fór inn. 
Kom aftur út. 
Það var svo mikið vesen.

Fór niður. 
Kom aftur upp. 
Það var svo mikill vandi.

Fór upp. 
Kom aftur niður. 
Það var svo mikil villa.

Fór fram. 
Kom aftur - aftar. 
Það var svo mikils vænst.

Fór aftur. 
Kom aftur fram. 
Það var svo margt til vinnings. 

Fýla

Fari nú allir fjandans til;
fávitar sem og skækjur.
Ljótt er útlitið og ekkert ég vil
annað en að vera sprækur.

Misskilningur ásta

Skakt ég skynjaði
skap mitt og þel,
er brotinn ég byrjaði
barnsmóður með.

     Allan mig engdi
     ef eirði ei hjá.

Gaf ég gímaldi
galdranna seið,
til ásta og óskandi
eftir ég beið.

     Staðfestu strengdi
     í steypunnar stál.

En misbrestir mynduðust
í mæðandi martraðir
sem sálirnar sundruðu
og söktu djúpt í kafið.

     Ráðþrota reyndi ég
     raunum flúið frá.

Þá leit ég yfir lífið
og lagði á það mat;
því sjórnlausa stríði
stýrt betur ég gat.

     Svo allsgáður ég gengdi
     og grið reyndi að fá.

En góðmennskan galt mér
geðveiki til baka!
Því vísast þannig fer
þegar vá-raunir skaka.

     Lífinu eftirlengdi,
     láku af vöngum tár.

En nú stend ég sterkur,
og stefni á bata!
Horfinn er'nú sár hausverkur...
Nú „heim“ ég aftur rata!

Þá tilfinningar loks ég tengdi
og tamdi burt mín sálarsár.

Tilraun til aflausnar

I.
Drifið var á inní djúpi næturinnar
er dansinn við saman ljúflega stigum
í kærleika og hlýju - á fjölum fyrrum
vígvallar; svo firrtum, til þess sama...
-
    Höndum heitum við héldumst
og þétt að hvoru öðru þrýstumst
í eitt. Undir léku tónar ljúfir - lágt -
en þó nóg til að njóta.
Hring eftir hring í hrífandi,
ljúfum dróma; skref fyrir skref
meðal óma rafrænnar róman-
tíkur.

Loftið ljómað lýsingu morgun-
geislanna í bland við stál-
stallana í taktfylltu tómi rökkursins,
sem flöktandi mótaði sjálft sig til fulls...
Sú líðandi stund naut sín,
þó stutt. Tónarnir þagna - hverfa -
verða að mynningu fortíðar;
okkar kæru fyrstu kynningar...

Í loga kertaljóssins út springur fram
mynd í kollinum, skuggaleikur
á lágbirtum vegg - samvaxin heild -
„loksins, loksins að lokum er leitin“!

- En nei...

Dansinn hafði dottið,
fallið við brottfall hljómanna;
dysjað sjálfan sig hið snarasta.
Myndin af veggnum, hún horfin
og nú aðeins tvær stakar, ófullkomnar
ummótanir fyrir verum...

Leisast þá lófar og látbragðið tekur við;
öfundin, refsingin, brjálæðið og allt sem
því fylgir svo blessunarlega sárt - að
það manni kennir sjálfan sig
að þekkja - leitast við að á stoltinu
hnekkja og hætta, fyrst og síðast,
innra sjálfið að blekkja með
hugmyndum um  hvað var,
og þar með sagt það sem
ekki nú fæst fært úr stað.

Ímyndunaraflið úr læðingi losnar
og laumast til'að spinna tauma
óargarfléttu hugmynda
- ekki með réttu.
Ranglega úr samhengi fengnar;
flóra alls þess versta nú
fær að blómstra sínu mesta.


II.
En aftur að málinu, atriðinu
sem ég á minn einfalda hátt
vildi upprifja, frá segja, og
þannig - einhvern veginn
endurupplifa (þó ekki):

Við stóðum í mekki reykjar
og ásta - þó tapaðrar - við
rifjuðum upp og endurskapaða
sýndum og veltum yfir
vöngum. En að lokum þeim
hugbrotum ströngum, við
sáum það sama - okkur báðum
bæði til lættis og ama - að
til lengdar „leiðinlagðist“
leiðin okkar beggja.

Þar með við náðum loks að
leggja blessun eina - hreyna -
yfir það sem fortíðin kunni
að geyma, og sjá framtíðina
fulla af tækifærum með sér
teyma - nýjum og spennandi.

Já, frumefnin að endingu
skildu okkur að - virkuðu
ekki einsog við vildum
tilætlast...

- því tilætlunin byggð
var á frati.

Svo eldur mót vatni
stóð eftir, í hálfu gati -
brann upp, meðan vatnið
andaðist...

- og hvorugt skipti skapi.


III.
Með bros á vör og kinnarnar reiddar
við kvöddumst, tókumst í faðma og
glöddumst yfir samverustundinni ný-
liðinni. En úr augunum - steinum hvors
annars við hinsvegar lásum, það sama;
brosnar vonir, drauma og þrár um eilífa ást
- og endalaus tár til að losa okkur við þau
sálarsár sem eftir við skildum, blæðandi út...
Við björgina vildum og við reyndum,
en bölið slóst með í leyndum.

Nú úti það ævintýr, ásamt öðrum
draumum dreymdum. En bjartur,
hýr, rís dagur nýr og ég vakna til
lífsins - raunveruleikans - „þess“
sem er „nú“; þess sem verður svo
aldrei aftur. Og aldrei, vonandi mun
mér þrjóta kraftur og sú dyggð til
þeirra verka sem tel ég, sjálfan mig
fyrir, merkari en merka.

Þannig aftur ég held, sem „ég“, út
í núið og í sjálfum mér el lífið upp
á nýtt - því það „er“.
-
Þetta er hin leiðandi leit til úrbóta,
langur leiðangur, í þyngri kantinum
- á latínu. Nú amstur og angur enda
hljóta að taka, og til baka leiðrétta
tilraunir til leiðréttinga gjörða eigin saka...
              (Hljóð í hnipri)
        Skotin riðu af í myrkri.


IV.
Nú eftir stend ég einsog
Skarphéðinn í kolunum;
brunninn upp að hnjám
íklæddur kyrtli hvítum,
þó sár - þá erfi ég ekki
verkið sjálft, né þá er frá
hlutust banvænir hnekkir.

Loks sálinni gefin var þekking
til að raunverulega, ítarlega og
sannlega greina rétt - rétt frá röngu.

Því löngum hef ég villst,
á vegum röngum. En nú
fyrst mér sýnist allur vafi
horfinn og byrja að skilja
hvað lífið hefur í raun og
veru til botns að geyma!


V.
- Eða er mér kannski ennþá að dreyma..?

Barátta bulls

Þrautir fá þróast
þrúgandi og illa lýjandi.
Þó skuldin sé aðeins skán
    og svo smá
við hlið hinnar dökku myndar
  - þeirrar djöfulssindar -
sem talin er heilagri
en þrenningin forgefna.

Það er sú óútskýranlega
árátta áfallasýktra sála,
sem sér fyrirhöfn til forar
         fimlega fynna
til að ráða ráðum sinna ráða.
Það eitt fer augljóslega
         ekki á milli mála.

Því þegar ráðið fæst úr raunum
   - þá ranglega heiftin stjórnar
     hugum, og upphefur
andstyggilega andhverfu
     heilinda hins innra.
     Svoleiðis,
þau sem talin voru upp
     til björgunar
og drengskapar dugnaðar.

En meinsemdir fylgja
meðvirkni mannlegra hvata
sem svo sjúklegar sýna
sitt sanna "sataníska-"sjálf
í sjúklegum tilraunum til ásta.
           Mæða sú, ærin og meiriháttar
           heftir mestan bata.

Því þannig vill til,
svo skemmtilega
á skondinn hátt
og skringilegan,
að það telst ekki
sjálfgefið
að allt gefið
fáist gefið til baka.

Því er ekki stoltið
stirt til svörunnar
ef svara skal svari
til saka?
            - Jú, stoltið er stórlega
              gefið stórkostlegum
              stirðleika ef í sakir
              ratar óhóflega...
                                                               -Amen!

Dróminn

Dapur - á mig sækir drómi,
dauða hann líkist í raun.
Nú allur er minn eiginn sómi
ekkert fæ ég að laun.