Sjálfstæður sálfræðitími

áfallastreituraskaður
ofvirkur athygglisbrestur
með
geðrofshneigð geðhvörf
hömlulausra hugsana
alkóhólistans 

allt í rugli
samt
allt'í'lagi
hipp'og'kúl gæi
með ekkert
nema góðan ásetning

röltandi anandi 
andi barnsins
flæktur í flókin
veiðarfæri mannsins

menn þurfa þó ekki 
endilega að vera týndir
þó þeir séu staddir úti 
á miðju túninu
kannski villast menn bara 
og ruglast af ráfi sínu 
í lokuðu þröngu rými
stjórnleysisins

Fjarlægur

Sagan er samin í dag,
úr takt við tímann.
Ég veit ekki hvað,
ég veit ekki hver...
En orðin flæða 
úr hyldýpi skarans.
Þau flæða og læðast
yfir múra sjálfsvitundarinnar
og með klækjum festa sig við
tilfinningar sem svívirtar
liggja eftir...

Bergmál minninga 
úr lokuðu rými.
Ekkert kemst út.
Ljósið, vonin,
er sama
og var 
og verður.

Í sturtu

Ég stíg undir fallandi vatnið
og finn hvernig droparnir skella 
á líkama mínum og seytla
eftir hverri húðfrumu.

Ég finn hvernig vatnið, 
uppistaða alls lífs,
skolar mig og þrífur;
hvernig áhyggjur og
gamlar syndir hverfa.

Harða skelin mýkist upp;
ég stíg undan nýr maður.

Hvers vegna að örvænta?

Tíminn líður
eins og
alda í sandi.
Skellur á
og rís,
og rís
uns hámarkinu 
er náð.
Þá fjarar hann út
og blandast því
sem er
og var
og verður.
Aftur
svo rís
og rís
og skellur
á sandinn.

Sandurinn
er geimur,
þar sem
hvert sandkorn
er sömuleiðis
og.

Og aldan rís
á sandinn,
sem þyrlast
og berst með
þangað til 
hámarkinu
er náð.

Þá renna þau
saman 
til baka
og
sameinast
öllu hafinu.

Hvers vegna
að örvænta?
Hvers vegna
að festa sig
á strönd
skynvillunnar?

Ónefnt

Virða skal varúð
váa, og gegna.
Urða skal úlfúð
ástar vegna.

Hatri skal hætta;
hamingju leita.
Samfélag sætta
til sjávar og sveita.

Vizkuþrá

Ég hef tekið ákvörðun
sem afvega ei leiðir:
Að spynna úr öllum spurningum
speki öllu mun meiri.

Hyggst ég herja á nýja slóð
og hugann reyna að opna.
Kynda upp gáfna minna glóð
í geisla sem aldrei slokna.

Viðreisn vonar

Honum líður illa
en samt svo vel.
Því sársaukinn elur óendanleikann.

Upplifun sem upp úr öllu gengin er
langt umfram sannleikann.

En hann skilur svo fátt,
skilur svo lítið.
Því skynvitundin er takmörkuð
við þrívídd.

-Fari það grá-bölvað
og allt til andskotans!
Til helvítis!
Djöfulsins djöfull!

Og í þeirri andrá sér hann tilganginn:
Að eiga skópar númer fjörtíu og fimm.

Gönguferð um Hvamminn

Yfir firðinum ríkir friður og ró
með fallegu sólarlagi.
Hvammurinn með sína kletta og mó,
og kyrðin sem ríkir við sæinn.

Lækjarins ljúflegi niður.
Leynir sér ei hinn yndæli friður.

Geimurinn geymir allt óendanlegt
geysist í rúmi og tíma.
En það skiptir mig engu, því allt er fallegt,
hér í andanum leysist upp glíman.

Þriðjudagur til þrautar

Þriðjudagur og ég þreyttur er
því þrotið er allt í búi.
En betrun sérhver dagur ber
svo best ég á það trúi.

Ég er öskrandi alkóhólisti

Ég er öskrandi alkóhólisti; 
ölvuð karl-ugla á kvisti.

Neikvæður níhílisti.

Allt ég átti en frá mér missti 
í ölæði, og ekki sá fyrsti

sem ævinni eyðir í borg 
alinni 'á eymd og djúpri sorg.

Glataður gisti ég kuldaleg torg

því gleymd er barnatrúin.

Gamall; leiður - geðheilsan fúin.

Lífsins löngun fæddist lúin

og elja sálar öfugsnúin.

Auralaus ég; brotinn hnúi -

og illa telst ég búinn

til fararinnar löngu,

minnar einmannalegu göngu.

Reiður yfir raunum ströngum;

ráðviltur á stræti þröngu.

Yfirgefinn, einn í mínum öngum.

Magnast upp mæðandi

máttleysið. Kæfandi

leggst yfir leiði mitt mara.

Ljót, hún neitar að fara.

Hann svíður; er særandi,

sannleikurinn - 'og'

erfiður. Engin von,

ást né nokkur friður.

Því er ver og miður.

Dvergar dansa framhjá.

Dáleiddur horfi ég á

þá

mögnuðu sjón að sjá;

sjálfan mig, aftanfrá

að líta. 

Hugarins leyndarmál.

"Hið best geymda".

- Staðfesting staðreynda.

Vömm

Fór út. 
Kom aftur inn. 
Það var svo mikill vindur.

Fór inn. 
Kom aftur út. 
Það var svo mikið vesen.

Fór niður. 
Kom aftur upp. 
Það var svo mikill vandi.

Fór upp. 
Kom aftur niður. 
Það var svo mikil villa.

Fór fram. 
Kom aftur - aftar. 
Það var svo mikils vænst.

Fór aftur. 
Kom aftur fram. 
Það var svo margt til vinnings. 

Fýla

Fari nú allir fjandans til;
fávitar sem og skækjur.
Ljótt er útlitið og ekkert ég vil
annað en að vera sprækur.

Lifnað við frá leti

Viðjar leysast,
vonir geysast,
úr volgum í sjóðheitar.

Órar þeytast,
allir leitast við
að í ávinninga að breyta.

Því farin til fjandans er þreytan.
Fast mun ég endurkomu hennar neita.

Explaining good times

It started out with a little word,
whispered so gentle - so softly
that only few heard its message
brought in to this world.

What followed was that
will later be known as
the truth of our earths message.
Still living, through millennia,
giving its essence through
the most sacred song - true laughter.

Cooperative challenge
between two different states
of lifes balance;
dimensions of extensions
- spiraling energy of my vitality
to sense what the mind enhances.

Now, I've reached the point
where I must rest my thoughts
of mania for a while
to avoid hysteria
and continuous crimes
of life's lies.

For over time they've grown
more out of context
from their own,
mainly this one memory
that paves the road
for my insanity.

Even though I believed
so surely I'd reached a conclusion,
an understanding - a satisfying solution,
it returned and dug even deeper
into the back of my delusions
and now sleeps there.
So, I fear destruction
sprung from unintention
brought to existence
by my own expansion
of deeper hopes and expectations...

---

And so on,
with an answer
I carefully found
in the depths of
this sterilized ground,
my mind has received
for its harvest.

I took baptism to stop
my minds compulsiveness
from falling each time
in routine of behavior
so dreadfully mean
that it pulls apart my abillity
to confront my moments in reality
- if so could be called -
at the end of it all.

So, I must let go
of ideas taking place
misguided, crooked -
in my mind full of haze,
and to this date
have build expectations
on the subject of
human communication
that I, so full of pride
and ignorance
stood up for - and
was raised to believe
to fit my realization.

To me they are filled
with difficulties
which grow and grasp
an understanding of being
able to turn a switch
of ability - giving a glimpse
of hints, to let go into the abyss.

Still, the battle of choices
that inside me arouses
I do not know how to handle.
So I sink into a hole
where a whole
different level I reach.
It is there where
I meet my devil
in surroundings
of consistency
of peace, serenity
and ease.

It was then, I saw
a understanding sight;
the great connection
of matter and light
- a pure delight -
that normally I couldn't decide
between words to determine
my feelings;
those disabled meanings
of spoken words
sprung from my tongue.
Hurling down they rumble,  
and underline my sentences,
those who float above
the true meaning of all -
only created to fall.

Forms of sounds and dialects
surely I do respect; the smallest
fragment of lives true meaning,
sought between lines of sleep
and daydreaming. My capability
literally forms tones and rhythms
of respect to the people I meet
and see in my life on the streets.

I honestly believe
- for my own good, obviously -
that, to loosen up a little
by slowing down and finally getting
my feet to the ground must be
the choice I should give a try.

Therefore I must shake off
my pains and fears,
my mental tracks pay'off
and firmly clear.
Start taking care
- if I dare -
of my own self and build up
my bodys health to fit my spirits
truth and wealth.

So, my rambling, please,
and disturbance excuse!

I give my deepest gratitude
to all, who so gratefully gave
their personal time and attention,
making ways of revelations for
reconciliation in my stubborn
and oh so childish mind.

At last, I choose my words
with the intention to show
my gratitude in a verbal
connection with the selection
of thoughts I develop concerning
the recognition I give towards your actions.

- Peace to ya'll
  and may rays
  of grace
  shine throughout
  your lifes.

Misskilningur ásta

Skakt ég skynjaði
skap mitt og þel,
er brotinn ég byrjaði
barnsmóður með.

     Allan mig engdi
     ef eirði ei hjá.

Gaf ég gímaldi
galdranna seið,
til ásta og óskandi
eftir ég beið.

     Staðfestu strengdi
     í steypunnar stál.

En misbrestir mynduðust
í mæðandi martraðir
sem sálirnar sundruðu
og söktu djúpt í kafið.

     Ráðþrota reyndi ég
     raunum flúið frá.

Þá leit ég yfir lífið
og lagði á það mat;
því sjórnlausa stríði
stýrt betur ég gat.

     Svo allsgáður ég gengdi
     og grið reyndi að fá.

En góðmennskan galt mér
geðveiki til baka!
Því vísast þannig fer
þegar vá-raunir skaka.

     Lífinu eftirlengdi,
     láku af vöngum tár.

En nú stend ég sterkur,
og stefni á bata!
Horfinn er'nú sár hausverkur...
Nú „heim“ ég aftur rata!

Þá tilfinningar loks ég tengdi
og tamdi burt mín sálarsár.

Greining staðreynda

Sögur sagðar - sjálfsagðar.
Úr spaugi sprottnar,
sorglega frá spekinni sokknar
- ljúflega lagðar í laumi.

Leiðir lyga lifna við
úr glaumi lífs
- uppgerðar mynningar -
fengnar úr draumi
dreymdum...

Við a.m.k reyndum
að sætta sjálfin saman,
að sorgum gleymdum.

Þær aldnar voru á engjum
úlfúðar lengi,
þó ekki til eilífðar...
- endurskapaðar
til tilgangs gæfu.

Hin gengna geðveiki
þess gæfulega fengs
sem í huga hamrað
hafði gól, hvað eftir annað,
sór að standa við sitt...

Þá upphafið var til ama
verk endurtekningar
og lógað,
fyrir það sama.

Hugarflug fundið,
fengið var, og
frjálslega ágengið
fyrir hinn sanna guð
fyrirgefninga, og
fræðandi þekkingar
 - sem -
sýnir sýnir sjálfsblekkinga
í sínu sanna ljósi, þó
annað á endanum kjósi
sálin særða, sorgmædda...

---

En sjáið hana nú,
trúna - ný-endurfædda
grafna dýpra í vonina;
sýnina á ljósið bjarta -
staðfestuna í
líkamans hjarta
á meðan heilinn aðeins
vellíðun skartar til heimsins.
Hugljómun fengin...
það verður umbreyting
til batnaðar og fegurðar-frama.

Hringsól hjólanna
reynist stundum annað
en maðurinn ætlaði.

Frá endanum
upphafið rann
og mun að öllum
líkindum halda áfram
til enda á ný...

Svo vinnan nú loks hafist getur,
staðfest, skjalfest og færð í letur!
Vinnan að því að gera betur og betur.

Bergþóra

Götu þína
ég þrái að ganga,
fá gengna
æfina langa.
Í stöðugleika,
óstirður og
án stefnuleysis
- ég uppleysist -
í fengna fegurð
alls á þínum vegi.

Tilraun til aflausnar

I.
Drifið var á inní djúpi næturinnar
er dansinn við saman ljúflega stigum
í kærleika og hlýju - á fjölum fyrrum
vígvallar; svo firrtum, til þess sama...
-
    Höndum heitum við héldumst
og þétt að hvoru öðru þrýstumst
í eitt. Undir léku tónar ljúfir - lágt -
en þó nóg til að njóta.
Hring eftir hring í hrífandi,
ljúfum dróma; skref fyrir skref
meðal óma rafrænnar róman-
tíkur.

Loftið ljómað lýsingu morgun-
geislanna í bland við stál-
stallana í taktfylltu tómi rökkursins,
sem flöktandi mótaði sjálft sig til fulls...
Sú líðandi stund naut sín,
þó stutt. Tónarnir þagna - hverfa -
verða að mynningu fortíðar;
okkar kæru fyrstu kynningar...

Í loga kertaljóssins út springur fram
mynd í kollinum, skuggaleikur
á lágbirtum vegg - samvaxin heild -
„loksins, loksins að lokum er leitin“!

- En nei...

Dansinn hafði dottið,
fallið við brottfall hljómanna;
dysjað sjálfan sig hið snarasta.
Myndin af veggnum, hún horfin
og nú aðeins tvær stakar, ófullkomnar
ummótanir fyrir verum...

Leisast þá lófar og látbragðið tekur við;
öfundin, refsingin, brjálæðið og allt sem
því fylgir svo blessunarlega sárt - að
það manni kennir sjálfan sig
að þekkja - leitast við að á stoltinu
hnekkja og hætta, fyrst og síðast,
innra sjálfið að blekkja með
hugmyndum um  hvað var,
og þar með sagt það sem
ekki nú fæst fært úr stað.

Ímyndunaraflið úr læðingi losnar
og laumast til'að spinna tauma
óargarfléttu hugmynda
- ekki með réttu.
Ranglega úr samhengi fengnar;
flóra alls þess versta nú
fær að blómstra sínu mesta.


II.
En aftur að málinu, atriðinu
sem ég á minn einfalda hátt
vildi upprifja, frá segja, og
þannig - einhvern veginn
endurupplifa (þó ekki):

Við stóðum í mekki reykjar
og ásta - þó tapaðrar - við
rifjuðum upp og endurskapaða
sýndum og veltum yfir
vöngum. En að lokum þeim
hugbrotum ströngum, við
sáum það sama - okkur báðum
bæði til lættis og ama - að
til lengdar „leiðinlagðist“
leiðin okkar beggja.

Þar með við náðum loks að
leggja blessun eina - hreyna -
yfir það sem fortíðin kunni
að geyma, og sjá framtíðina
fulla af tækifærum með sér
teyma - nýjum og spennandi.

Já, frumefnin að endingu
skildu okkur að - virkuðu
ekki einsog við vildum
tilætlast...

- því tilætlunin byggð
var á frati.

Svo eldur mót vatni
stóð eftir, í hálfu gati -
brann upp, meðan vatnið
andaðist...

- og hvorugt skipti skapi.


III.
Með bros á vör og kinnarnar reiddar
við kvöddumst, tókumst í faðma og
glöddumst yfir samverustundinni ný-
liðinni. En úr augunum - steinum hvors
annars við hinsvegar lásum, það sama;
brosnar vonir, drauma og þrár um eilífa ást
- og endalaus tár til að losa okkur við þau
sálarsár sem eftir við skildum, blæðandi út...
Við björgina vildum og við reyndum,
en bölið slóst með í leyndum.

Nú úti það ævintýr, ásamt öðrum
draumum dreymdum. En bjartur,
hýr, rís dagur nýr og ég vakna til
lífsins - raunveruleikans - „þess“
sem er „nú“; þess sem verður svo
aldrei aftur. Og aldrei, vonandi mun
mér þrjóta kraftur og sú dyggð til
þeirra verka sem tel ég, sjálfan mig
fyrir, merkari en merka.

Þannig aftur ég held, sem „ég“, út
í núið og í sjálfum mér el lífið upp
á nýtt - því það „er“.
-
Þetta er hin leiðandi leit til úrbóta,
langur leiðangur, í þyngri kantinum
- á latínu. Nú amstur og angur enda
hljóta að taka, og til baka leiðrétta
tilraunir til leiðréttinga gjörða eigin saka...
              (Hljóð í hnipri)
        Skotin riðu af í myrkri.


IV.
Nú eftir stend ég einsog
Skarphéðinn í kolunum;
brunninn upp að hnjám
íklæddur kyrtli hvítum,
þó sár - þá erfi ég ekki
verkið sjálft, né þá er frá
hlutust banvænir hnekkir.

Loks sálinni gefin var þekking
til að raunverulega, ítarlega og
sannlega greina rétt - rétt frá röngu.

Því löngum hef ég villst,
á vegum röngum. En nú
fyrst mér sýnist allur vafi
horfinn og byrja að skilja
hvað lífið hefur í raun og
veru til botns að geyma!


V.
- Eða er mér kannski ennþá að dreyma..?

My new start

Two different worlds,
where "love" is just another word
all brought together and quietly composed
- by rock and roll -
and leaves behind a pure soul.

While bypassing time
I found my peace, deep in a rhyme.
Between two rocks of greater minds and fools
- I slowly move -
and catch a glimpse of lives truth.

---

Feelings that I can't define
now slowly cross my mind,
and there - forever -
they will be mine
through time.

---

A low, whispered song
that makes us grow, and then go on
until we are destined
and orderly prepared
with bright light - pure air -
while evil does all good dare.

So free; I am mine!
I should be dead, but I am fine.
All so carefully made right into shapes
- ways of wondrous states -
my mind eternally there stays...

Love, unconditional
brings the power over all
down from the mind, straight into'the heart
and splits apart
- making'up my new start.

Staðið hef ég stundir

Staðið hef ég stundir langar
og stöðu mína metið.
Hugleiðingar átt hef margar,
en hatt minn aldrei étið.

Skapið er sett
á sköpunnar-stétt,
þá götu svo aflanga;
úr fjötrum ég stefni þangað.

Lepjað hef ég úldinn löður,
látið undan þrautum.
Ákallað Allsherjaföður
umlukinn ljótum fautum.

Skapið er sett
á sköpunnar-stétt,
þá götu svo aflanga;
úr fjötrum ég stefni þangað.

Bjartur nú morgun, glatt'hann betrun færir
og batnandi líðan, því af'mér er runnið
það bölæðis-brjálæði sem yfir kæfði
allt sem ég fyrir hafði unnið.

Skapið er sett
á sköpunnar-stétt,
þá götu svo aflanga;
úr fjötrum ég stefni þangað.

En framtíðin, bjartari'og frama gefin,
frjálslega ég leifi henni'að trúa
fyrir hamingju, og hamslausri gleði
í heiminum - sem ég vil búa.

Skapið er sett
á sköpunnar-stétt,
þá götu svo aflanga;
úr fjötrum ég stefni þangað.