Í sturtu

Ég stíg undir fallandi vatnið
og finn hvernig droparnir skella 
á líkama mínum og seytla
eftir hverri húðfrumu.

Ég finn hvernig vatnið, 
uppistaða alls lífs,
skolar mig og þrífur;
hvernig áhyggjur og
gamlar syndir hverfa.

Harða skelin mýkist upp;
ég stíg undan nýr maður.

Gildandi sannleysi

Margt er af mörgu dregið
og mótað saman í sannleik.
Hugsun eins hals er slegin
í háttvísi, dyggð og kærleik.
Orð í felum, orð í laumi,
orð sem hlýða engum taumi.

Mannvitið, það mesta af öllum
moldarinnar afsprengjum;
getur það verið uppfullt af göllum
sem í gáleysi óðum við rengjum?
Nei vinur kæri, ég veit það eitt,
aðeins það eitt að ég veit ekki neitt.

Á degi sem þessum

Á degi sem þessum, á kvöldi sem slíku, ég slummaði lessu og sleikti píku. Mér fannst það algjört ævintýr. Tróð ég marvaða svo þetta lukkaðist, dró að mér andann og rukkaði almættið um afganginn. 

Tíndi stjörnurnar í poka merktum Bónus og sýndi þeim sem ég treysti hvað mest fyrir leyndarmálinu. Þetta snýst allt um rétta nálgun. Það er það sem er að frétta. Ég tók mér pásu meðan ljóskan undir nálinni söng laglínur hástöfum og útskýrði sína átröskun í hljómum. Ég fór semsagt hamförum. Fékk uppljómun - allir geta tjáð sig með orðum.

Við rúmgafl næturinnar beið ég eftirtektar. Upplifði afl og tilgang vætunnar fyrir gróðurinn,

svo ég gróðursetti. Uppskeran mildaði geðið. Nóttin leið og um morguninn skreið fram með birtunni, seiður nýja dagsins. Ef svo má að orði komast. Draumar eru ekkert án vona.

Vekjaraklukkan hringdi á slaginu og mér sýndi hina raunverulegu banalegu stundarinnar.

Lessan snérist til tvíkynhneigðar og ég leifi mér að trúa að ég hafi átt stóran þátt í að snúa 

henni aftur til mannlegra hvata. Bannað að hata, því þannig trúin glatast. Veikindin urðu að bata. Það er bara þannig!

Lesson learned

As I stand in my fresh steps of harmony, a soothing gust of wisdom hits me. It feels as something from beyond has been revealed. There's a quiet song, a different one from before, that I adore and find more related to my ground. I've never found out the twist behind the sound, but I'm clever enough to bring up the right question at the exact time an answer is ready for being brought to the light. And as I see it, my feeling towards it must be right. With the winds delight, feelings of awareness creep up through the cracks in the wooden floor of my conscientious mind. Like a draft in an open house of bricks. Feelings are slick and I know it... all stones and sticks. Guess I have to take it as it is.

In the most and highest towers of hatred lives an abandoned king. Alone, without any company of others. For nobody beliefs in his cause any more. Eyes blurred with illusions, dry of solutions, a mind in confusion - a kingdom of de solution. An institution coming to its end. Still he lives and thrones in his towers, around them are walls of bones from disciples of wrong doing. It's only a matter of time 'till they'll fall piece by piece to the ground. Still it stands, for now. 

On a field of four leafed clovers I wake up hungover, lost in confusion. Lady luck left her underwear here. Tyrannical move at its worse, because she left no note with her number... Never trust a stranger. As I rise, to my surprise, I feel nothing, see nothing nor do I find any ideas to describe this state I'm in. I say that's a win - win situation. Covered with the morning dew I rise and to a greater surprise I'm still where I started - in the very same footsteps as when I left. It's like I didn't move although I have surely travelled.

Nine nights I wandered, sought wisdom in the form of battle; drank beer with the witches, hung upside down like a clown... got stitches, bruises and broke some bones just to learn what no one knows. Lost an eye, ran for miles, battled in poetry with strangers. And that got me here to this meadow of green, this plateau of purity and fortune. From this adventure I've reaped blessings and pleasure, seen the lowest, risen up to the highest callings of gods and demons... There for I live on. My purpose is clear and simple; to hand out my knowledge, clear the path for others to try and test their inner self. And I'm glad to help.

Next thing I know, I'm back again in my steps. The steps of pure harmony and I feel like a refugee. Saved from oppression, doubt and suppression, I keep on walking into the future, bright and full of nurture. think I'll keep on strolling this path, forget and discard any other way. Keep on moving towards the light, evolving inward and keep up the right spirit. Believe it, because I do. At least I want to.

The end is coming, sooner as each day passes. It's a law you can't discard, can't break. Time goes the moment it comes, moves forward and runs through the masses of matter. And that is what this world is made of. Time scatters in the drain of the past, never lasts. Same with matter, it dies and deceases. And that is you. You, I, we are the people made to parish. Matter made to go in circles. So use time wisely. Be happy. Be merry and do good. Never regret. Troubles forget. Do better - do best. Be whole. Expand your sole. Be forever and never doubt. Be true. These are the words I leave with you.       

Lifnað við frá leti

Viðjar leysast,
vonir geysast,
úr volgum í sjóðheitar.

Órar þeytast,
allir leitast við
að í ávinninga að breyta.

Því farin til fjandans er þreytan.
Fast mun ég endurkomu hennar neita.

Confirmation of the realm

Whirlwind! United chaos! - a splash of sincerity added with caution;

a abstract course of interactive perception, witch normally people

choose to call a reaction to ones intervention of some sort. It helps,

sometimes.

I conclude all behaviour by the movement it draws upon reality, the one I

myself do not follow in anyway possible. I choose to be free to roam alone

through allies and streets. This sentence was given to me by the publics purity

in absence of any recognition to others wants, beliefs and devotions.

This bothers me and my whole reality, when it catches me off-guard

and disables - making everything more dreadful and harder as I begin

to feel unstable from the trembling ground beneath my feet, shaking

like a full-blown Parkinson's decease.

---

Things fall into slavery of gravity; the laws of physics and the greatest

mathematical structure - which equally stands behind any given pattern

or function in a smallest fragment of an atom.

All is one in nature; a living being behind everything. It calmly flows

to and fro, through every form of matter, reflecting truth to those who

show signs of being in need. It is a genuine spirit - a conscious mind

of infinite wisdom, a wonderful presence of the self within everything.

---

Finally I realise; see through everything and nothing - synchronously -

I've come into touch with the true "being". At last I perceive concrete

recognition of reality...

- Entirety exists in me.

Explaining good times

It started out with a little word,
whispered so gentle - so softly
that only few heard its message
brought in to this world.

What followed was that
will later be known as
the truth of our earths message.
Still living, through millennia,
giving its essence through
the most sacred song - true laughter.

Cooperative challenge
between two different states
of lifes balance;
dimensions of extensions
- spiraling energy of my vitality
to sense what the mind enhances.

Now, I've reached the point
where I must rest my thoughts
of mania for a while
to avoid hysteria
and continuous crimes
of life's lies.

For over time they've grown
more out of context
from their own,
mainly this one memory
that paves the road
for my insanity.

Even though I believed
so surely I'd reached a conclusion,
an understanding - a satisfying solution,
it returned and dug even deeper
into the back of my delusions
and now sleeps there.
So, I fear destruction
sprung from unintention
brought to existence
by my own expansion
of deeper hopes and expectations...

---

And so on,
with an answer
I carefully found
in the depths of
this sterilized ground,
my mind has received
for its harvest.

I took baptism to stop
my minds compulsiveness
from falling each time
in routine of behavior
so dreadfully mean
that it pulls apart my abillity
to confront my moments in reality
- if so could be called -
at the end of it all.

So, I must let go
of ideas taking place
misguided, crooked -
in my mind full of haze,
and to this date
have build expectations
on the subject of
human communication
that I, so full of pride
and ignorance
stood up for - and
was raised to believe
to fit my realization.

To me they are filled
with difficulties
which grow and grasp
an understanding of being
able to turn a switch
of ability - giving a glimpse
of hints, to let go into the abyss.

Still, the battle of choices
that inside me arouses
I do not know how to handle.
So I sink into a hole
where a whole
different level I reach.
It is there where
I meet my devil
in surroundings
of consistency
of peace, serenity
and ease.

It was then, I saw
a understanding sight;
the great connection
of matter and light
- a pure delight -
that normally I couldn't decide
between words to determine
my feelings;
those disabled meanings
of spoken words
sprung from my tongue.
Hurling down they rumble,  
and underline my sentences,
those who float above
the true meaning of all -
only created to fall.

Forms of sounds and dialects
surely I do respect; the smallest
fragment of lives true meaning,
sought between lines of sleep
and daydreaming. My capability
literally forms tones and rhythms
of respect to the people I meet
and see in my life on the streets.

I honestly believe
- for my own good, obviously -
that, to loosen up a little
by slowing down and finally getting
my feet to the ground must be
the choice I should give a try.

Therefore I must shake off
my pains and fears,
my mental tracks pay'off
and firmly clear.
Start taking care
- if I dare -
of my own self and build up
my bodys health to fit my spirits
truth and wealth.

So, my rambling, please,
and disturbance excuse!

I give my deepest gratitude
to all, who so gratefully gave
their personal time and attention,
making ways of revelations for
reconciliation in my stubborn
and oh so childish mind.

At last, I choose my words
with the intention to show
my gratitude in a verbal
connection with the selection
of thoughts I develop concerning
the recognition I give towards your actions.

- Peace to ya'll
  and may rays
  of grace
  shine throughout
  your lifes.

My new start

Two different worlds,
where "love" is just another word
all brought together and quietly composed
- by rock and roll -
and leaves behind a pure soul.

While bypassing time
I found my peace, deep in a rhyme.
Between two rocks of greater minds and fools
- I slowly move -
and catch a glimpse of lives truth.

---

Feelings that I can't define
now slowly cross my mind,
and there - forever -
they will be mine
through time.

---

A low, whispered song
that makes us grow, and then go on
until we are destined
and orderly prepared
with bright light - pure air -
while evil does all good dare.

So free; I am mine!
I should be dead, but I am fine.
All so carefully made right into shapes
- ways of wondrous states -
my mind eternally there stays...

Love, unconditional
brings the power over all
down from the mind, straight into'the heart
and splits apart
- making'up my new start.

Heilræði sjálfsins til hugans

Sjáðu við ágangi sýktra sála, nýttu þér neikvæða sáttmála - málhömlur, meinaðrar mýktar þeirra sem kunna ekki blíðu að tala; ófrjáls, frá reglu siðbóta foreldra sinna... HaHa! en sú fásinna - glötun menningar hinnar heilögu þrenningar; eða: „Ég um mig frá mér til mín“ - eða þín? Ráðum fæst ráðið undan bagga málhömlunar. Lengi lifi sá sem slengir löngutöng á móti þeim slefandi þrælum sem taldir eru  í jafnvægi - en bakvið kjaftæði laga - lyga, sig fela.

Reyndu bara að rifja upp róg gleðinnar, þeirrar er þú fyrst kynntist  í bernsku, en gleymdir... En reyndu - reyndu! Reyndu að spá í tal spjátrunganna; spjall þeirra, í óðum hamagangi... Þó þér máske ekki langi.

- en- 

Greindu milli orða hið harmþrunga mal; hinn dauði sónn - lifandi tóm, þá án efa færð sefað þinni forvitni.

-

Að enda leiðir sérhver byrjun, framhjá sneiðir - en hugann þó seiðir. Himnesk gjöf, gefin er huga án endurgjalds og fram að lokum mun duga. Dugar, þar til að lokum kemur; þegar drottinn á dyrnar lemur - þá veistu innst inni  að allt sem þú vannst þér inn var bara hland... -bjór drukkinn til vellíðunar, en nú tómir þínir Urðarbrunnar móti þér gapa; þín ímyndun sem þú sjálfinu skapar í góðri trú...

En með þessu athæfi - sem einungis leiddi að athlægi veru þinnar - þó í ró og næði, gerði eitt og sér meira en nóg. Sjáðu - og þér verður sýnt; heyrðu - og þér heyrist nýtt - orð - ólýsanlegt... Og já, reyndu; mundu, geymdu, og aldrei, aldrei því gleymdu!

- að -

Þú ert „það“ því „það“ ert þú... 

svo ræktaðu vel og vertu því trúr!

Hvert ég fer

Þegar ég dey, þá verð ég ei meir -
bundinn efni né líðandi stundum
í tíma. Tilgangurinn sjálfgefni, þá
verður að undrun, og sálin hrein
stefnir sælli til hinnar gjöfulu grundu
„hins heimsins“.

Ég reyndar veit að þar ég á minn
rétta reit. Í huganum þar ég löngum
dvel til að flýja; frelsast burt'úr Hel -
sem svo sannlega virðist veruleikinn
vera; tilveran... því á meðan líður
eymdin framhjá.

Sjáandi, finnst mér ég sjáandi sýnir
bersýnilegar og vitandi líð ég um
vitranir vitundarinnar.

Heyrandi, finnst mér ég heyra hið
upprunalega hljóð sköpunnarinnar;
heyrnina legg útí heiminn og hlusta...

En lof mér að útskýra, ef ég má, og
hugmyndum mínum útlista og þannig
ykkur skynjun ljá, byrjun frá og til enda
segja; fræ yfir senda í vitund yðar svo
þér getið uppræktað.

Út í hinu dimma djúpi dansandi stjarnanna
býr vitund - sál sögunnar; skapandi sköpunar
og leynist hún í þér, einsog mér.

Hið eilífa afl alls lifandi lífs;
ég sæki það heim og sameinast...
En þangað ég fer, því ég veit
að þar á ég heima
- einsog þú.

Loforð, líka lygar

Það byrjaði allt í þátíð,
þolgæðið var valt.
Hávaða og hátíð
ég heyrði útum allt.
Grín og líka grátur;
gránar nú mitt stef...
Loforð, líka lygar,
lánuð voru mér.
-
Ég sat og skar út stjörnur,
en stefnan allt'of þröng.
Ljóstruð ljóðin önnur -
letur fært í söng.
Kapp er valtur kostur,
hver sem er það sér.
Loforð, líka lygar,
lánuð voru mér.
-
Ríkjum ánauð ræður,
rausn fokin'í rokið.
Þó glettni kyndi glæður
þá gefur undan oki.
Dýrt er stundum kveðið,
en ekki er allt sem er...
Loforð, líka lygar,
lánuð voru mér.
-
Lausn þú gafst til leiða,
lagðir breitt þinn veg.
En sauðst í leynum seiða,
sælu gefnum með.
En stundum reynist stoltið
stolið, hvort sem er.
Loforð, líka lygar,
lánuð voru mér.
-
Nú, allt að lokum verður
endalokin við.
Göfugleikinn gerður
að gömlum dæmdum sið.
Þú reyndir þér að bjarga
en þolinmæðin þykir þver...
Því loforð, líka lygar,
lánuð voru þér...

Morgunbæn morblesans

Ásamt óstropuðum degi, rís ég reiðubúinn. Með vott af varma veraldarinnar, leiðumst við í lífið. Órofin; óskilgreind. Óaðfinnanleg orka.

A moment in time

She says to me she bares a name from above;

runes - written by god.

Her presence's delightful, she steals my eyes.

For a moment in time

but forever on my mind.

Together we travel through all sorts of images

and with spiritual privileges

we float alone with nowhere behind.

For a moment in time

but forever on my mind.

Although I know, I still can’t say it

or explain this one single thought.

She enslaves my mind completely,

yes, dips in it deeply

and converts it neatly.

And I think I may have to say

it’s all to a better way

in getting through the day - unchained.

For just a moment in time,
though forever on my mind.

Time Of Sadness

Take my brake

at the lake

and make me crawl.

Leave all stupid things.

Let everything go, and fly

to meet the people in the sky!

There your sole will be followed

until it becomes free.

Free yourself at the end

and I’ll carry your life in my hands.

Misskilinn

„Ég er ótrúgjarn, fæddur bóndi,”

ég hvað að henni en hún á mig góndi.

Ég vissi ekki hvað þá var, eða er í dag.

Hún þóttist skilja en ég veit það vel,

að vitundin var frosin í hel.

Þess vegna reyni ég að gera'úr því lag.

En hún mundi aldrei þyggja mig,

þó munað og ást mína ég gæfi’ henni.

Því það sem ég er, hún ekki sér.

En ég sé það núna, já, ég sé það skýrt;

að reyna’ á ástina getur verið dýrt.

Það fer reyndar eftir því hver þar fer.

Ónefnd hugdetta

Aftanroði í Reykjavíkurborg,

rafmagnað loftið er engu líkt.

Lýsa því best línur barma meyjablóma.

Tíbrá yfir breiðir stræti 'og torg

blessun sína, tekur burtu sorg

- og elur í anda sóma.

Gefjun mér gengur samferða

götur lífsins bjagaðar og beinar.

Björgun veitist af nærveru góðra sála.

Vilji skal úr uppgjöf verða,

vakning huga til betri gerða

- afneitun svika og tála.

Það var þá

Það var þá,

ég þekkti þig.

Þú varst með 
sumarblóm í hárinu.

Geislaði frá augum þínum

og þú gafst frá þér 
vináttu og blíðu.

Það var þá,

ég þekkti þig

þegar allt virtist glatað;

þú komst með von

og nýja trú á lífið.

Það var þá,

ég þekkti þig.

Þegar sólin þurfti 
frá að víkja

fyrir ásjónu þinni

á sólríkum sumardegi.

Það var þá,

ég þekkti þig.

Þú snertir mitt innra,

snertir ofurlétt 
skrápinn

svo hann hvarf.

Það var þá,

ég þekkti þig,

og aðeins þig -

takk fyrir allt.

Uppljómun

Á meðan 
ég stóð

frammi

fyrir

myrkri

færðist ljós

inn

frá vinstri.

Afleiðingar

Batterí - eða batterý; 

hleðsla eða murkun.

Allt sem eitt, í einu alls -

ekkert nema lygafals;

skrökv frá fullorðnu fólki.

-

Þannig fór, 

drígðum hór,

og á endanum 
uppskárum víti.

-

Virða skal varúð

váa, og gegna.

Urða skal úlfúð

ástar vegna.

Hatri skal hætta

og hamingju leita.

Samfélag sætta

til sjávar og sveita.