Dögun nýrra tíma

Nóttin var komin nær enda
er níþungir fætur mínir ákváðu að lenda
niður á Lækjartorg
neðst í Reykjavíkurborg,
að nýbakaðri vöfflu'í'mig henda.

Í sælkeravímu ég sveif,
svo mér snéri í norður og stúlku þá leit
sem einsog himinsins sól
þar stóð hjá og hló
og á horfði meðan vöffluna ég beit.

Því næst ég bauð henni bit
og bita hún tók sér með munaði.
Ég sagði: Er'hún ekki góð?
Og um leið og ég stóð
við örkuðum að Norðurmýri.

Þá úr sálargluggunum skein
þessi seiðandi orka svo sönn og hrein
sem sagði: „Ég er öll þín,
þitt þrotlausa vín".
Svo þreif hún mig beint með sér heim.

Þar kynntist ég konunni fyrst
sem kenndi mér blíðlega'að lifa af list.
Já, aðeins með orðum tveim
át hún burtu mín mein
og alla mína sálarangist.

Nú þakka ég öllum vættum
að á þessu kvöldi við hvort öðru mættum.
Því einsog Eva fyrir nöðru
við féllum fyrir hvoru öðru
og fyrir lífstíð hvort annað bættum.

Ég montinn er mjög henni af,
ég mun elska hana að eilífu, ég beinlínis þarf.
Ég mun gleðja'hennar geð,
já, og ganga'henni með
gegnum lífsins stór-fjölbreitta garð.

Því lýsi ég yfir hér með,
já, yfir gjörvallan heiminn ég ástfanginn kveð:
Það er aðeins hún
sem ann ég trúr nú!
Nei, ekkert annanð fær stillt mitt geð.

Ég vil skrifa skemmtileg ljóð

Ég vil skrifa skemmtileg ljóð,
skreyta orðin með gleði.
Með Braga list og „brútal“ móð,
breyta ég vildi leiðu geði.

En bergmál berst í gegnum mig,
sem bindur mig til þeirra verka
að berjast hart mót harðræði
og að hata alla tilvist klerka.

Að sjá í gegnum síðan allt
og senda lögvaldi tóninn.
Kunna að berja stálið kalt
og kyndil bera vetrarnónin.

Að elska lífið og allt sem er,
og í andartakinu eina lifa.
Heillandi virðist sú hugmynd mér,
en hentar mér ei er ég skrifa.

Því munu ljóð mín döpur vera,
myndskreytt bláum litbrigðum.
Orð í taumi blönduð með trega
til að létta á mínum birgðum.

Lifnað við frá leti

Viðjar leysast,
vonir geysast,
úr volgum í sjóðheitar.

Órar þeytast,
allir leitast við
að í ávinninga að breyta.

Því farin til fjandans er þreytan.
Fast mun ég endurkomu hennar neita.

Misskilningur ásta

Skakt ég skynjaði
skap mitt og þel,
er brotinn ég byrjaði
barnsmóður með.

     Allan mig engdi
     ef eirði ei hjá.

Gaf ég gímaldi
galdranna seið,
til ásta og óskandi
eftir ég beið.

     Staðfestu strengdi
     í steypunnar stál.

En misbrestir mynduðust
í mæðandi martraðir
sem sálirnar sundruðu
og söktu djúpt í kafið.

     Ráðþrota reyndi ég
     raunum flúið frá.

Þá leit ég yfir lífið
og lagði á það mat;
því sjórnlausa stríði
stýrt betur ég gat.

     Svo allsgáður ég gengdi
     og grið reyndi að fá.

En góðmennskan galt mér
geðveiki til baka!
Því vísast þannig fer
þegar vá-raunir skaka.

     Lífinu eftirlengdi,
     láku af vöngum tár.

En nú stend ég sterkur,
og stefni á bata!
Horfinn er'nú sár hausverkur...
Nú „heim“ ég aftur rata!

Þá tilfinningar loks ég tengdi
og tamdi burt mín sálarsár.

Prikið (kaffihús)

Skál er gefin af skynsemi
svo skýrt til upphafningar.
Sælt hér er og sálarstyrkjandi
sem heiti ég Jón Ingvar.

My new start

Two different worlds,
where "love" is just another word
all brought together and quietly composed
- by rock and roll -
and leaves behind a pure soul.

While bypassing time
I found my peace, deep in a rhyme.
Between two rocks of greater minds and fools
- I slowly move -
and catch a glimpse of lives truth.

---

Feelings that I can't define
now slowly cross my mind,
and there - forever -
they will be mine
through time.

---

A low, whispered song
that makes us grow, and then go on
until we are destined
and orderly prepared
with bright light - pure air -
while evil does all good dare.

So free; I am mine!
I should be dead, but I am fine.
All so carefully made right into shapes
- ways of wondrous states -
my mind eternally there stays...

Love, unconditional
brings the power over all
down from the mind, straight into'the heart
and splits apart
- making'up my new start.

Á dansleik

Lengi hafði hann þráð hana heitt -
helming rúman ævi sinnar.
Þessi töfrandi augu og brosið breitt
og þessar sætu mjúku kinnar. 

Þau hittust á dansleik og stigu dans,
dönsuðu um gólfið lengi saman.
Í sælunnar vímu féll hann í trans,
oh, hvað honum fannst þetta gaman.

Epesodii dhabarashka bambuhuska - eða - Svartur morgunn, og sykurlaus

Kaffi! Minn kærkomni máti, ég klappa fyrir þér. Ef geð mitt er svo nærri gráti, þá gleði þú færir mér.   Hvort um aftan eða ár alltaf ertu sjálfsagt mál. Eptir nokkur þín unaðstár, upphafin er mín littla sál.

Fullum bata náð

Með blýant í hönd á blað mitt ég góni,
berst ég hart við að skrifa’ á það ljóð.

Hér sveittur ég sit og í algjöru tjóni

- nei, skáldastíflan er ekki svo góð.

En hvað er að sjá, hvað er að gerast?

Mér heppnast hér hefur að ráða úr því.

Nú hugmyndir til mín óheftar berast

og hamingjusamur er ég orðinn á ný.

Því ekkert er betra en stökur að semja

ef skapið er vont og ölítil er trú.

Ef lund þín er lin, þá skaltu þér temja

leik góðan að orðum einsog geri ég nú.

Raddatökt og sólarljós

Manstu þegar mynningar

mynduðst okkur í fjarska?

Okkar kæru fyrstu kynningar

í köldustu Nebraska?

Manstu hvernig húsin létu,

hvernig göturnar byrjuðu að tala?

Hvernig blómin hlupu og bílarnir grétu

og bófan sem varð óvænt að smala?

Manstu ljósastaura og lítil börn

leiðast glöð niður að tjörn..?

Manstu álfa, menn og magnaðar sögur 
frá ímynduðum heimi?

Úr algleymi ég reyni að rifja upp 

en hef ekki taugar til að toga. 

Mundu þó eitt elsku stúlka mín mesta:

Þig ég elska heitt, 
bara þig og ekki neitt

þó þú lítir út eins og lessa.

Gárungar sér gamna

Gárungar sér gamna

og gefa anda góðan.

Vizku fyrir sér velta,

vitleysur upp gelta

og hefja upp heiminn yfir það sem hann er.

„Allt á öllu veltur

öðru, sem er ei.“

Andrá virðist engin,

ekkert fyrir fengin.

„Um leið er vegurinn lengri en augað sér“.

En lokaorðin eru ljúf,

þau láta ekkert undan.

Alsæla alls andans

og allt annað til fjandans.

Efnið í algleymið svo á endanum fer.

Áfram þó allt heldur,

ekkert skal úr skorðum.

Líf munu lifna

og ljós munu kvikna -

því alltaf mun ferlið endurtaka sitt kver.