Stríðið við lífið

Laugaður hef ég og ljóð mín skrifað,
að litbrigðum myndmáls orða miðað.
Í sálinni hef ég magnað upp seiða
og sungið þannig burtu lífsins leiða.

Styrjaldir hef ég hamslaus staðið
og hart stjórnleysið með mér alið.
Ég svifið hef frjáls um sælunnar engi
og spilað mín lög á vímunnar strengi.

Ég drukkið hef vín og ég hef dópað,
hef Díonýsus oftsinnis blótað.
Með Bakkusi hef títt bísað og starfað,
og barist um óður í stríðum geðhvarfa.

Á hugarfluginu langt hef ég farið,
og hratt um flogið upp á æðri staði.
En aldrei ég hef það haft fyrir sið
að hafa'af því unun og staldra þar við.

---

Sný ég því aptur í súru geðveikina
og snaraður fastur er neyddur í leikina.
Það leikrit að þykjast eðlilegur vera
og þjáningu raunveruleikans að bera.

Gönguferð um Hvamminn

Yfir firðinum ríkir friður og ró
með fallegu sólarlagi.
Hvammurinn með sína kletta og mó,
og kyrðin sem ríkir við sæinn.

Lækjarins ljúflegi niður.
Leynir sér ei hinn yndæli friður.

Geimurinn geymir allt óendanlegt
geysist í rúmi og tíma.
En það skiptir mig engu, því allt er fallegt,
hér í andanum leysist upp glíman.

Dögun nýrra tíma

Nóttin var komin nær enda
er níþungir fætur mínir ákváðu að lenda
niður á Lækjartorg
neðst í Reykjavíkurborg,
að nýbakaðri vöfflu'í'mig henda.

Í sælkeravímu ég sveif,
svo mér snéri í norður og stúlku þá leit
sem einsog himinsins sól
þar stóð hjá og hló
og á horfði meðan vöffluna ég beit.

Því næst ég bauð henni bit
og bita hún tók sér með munaði.
Ég sagði: Er'hún ekki góð?
Og um leið og ég stóð
við örkuðum að Norðurmýri.

Þá úr sálargluggunum skein
þessi seiðandi orka svo sönn og hrein
sem sagði: „Ég er öll þín,
þitt þrotlausa vín".
Svo þreif hún mig beint með sér heim.

Þar kynntist ég konunni fyrst
sem kenndi mér blíðlega'að lifa af list.
Já, aðeins með orðum tveim
át hún burtu mín mein
og alla mína sálarangist.

Nú þakka ég öllum vættum
að á þessu kvöldi við hvort öðru mættum.
Því einsog Eva fyrir nöðru
við féllum fyrir hvoru öðru
og fyrir lífstíð hvort annað bættum.

Ég montinn er mjög henni af,
ég mun elska hana að eilífu, ég beinlínis þarf.
Ég mun gleðja'hennar geð,
já, og ganga'henni með
gegnum lífsins stór-fjölbreitta garð.

Því lýsi ég yfir hér með,
já, yfir gjörvallan heiminn ég ástfanginn kveð:
Það er aðeins hún
sem ann ég trúr nú!
Nei, ekkert annanð fær stillt mitt geð.

Saga spekingsins

Hvar sem ég er, hvert sem ég fer
eru manneskjur einsog ég.
Þau spyrja mig ótal spurninga -
og speki þeim aðeins ég el.

Spyrja mig út - spyrja mig inn.
Á spurningareikninginn
leggja í fimmtugasta sinn,
og skuldirnar saman eg tel.

Ávextir endurtekninga
forvitninnar alinnar
eru sætir, en súrir blendingar
innan þeirra leynast.

Ómurinn eilífi víbrandi;
andardrátturinn út og inn.
Hugmyndir heilagrar þrenningar.
Hjálpræði 'vorrar menningar.

Rætur efnisins reyna 'að
ryðja sér rúms hérna;
róta í moldinni, leitandi lífs
og ríkulega uppskera.

Staðið hef ég stundir

Staðið hef ég stundir langar
og stöðu mína metið.
Hugleiðingar átt hef margar,
en hatt minn aldrei étið.

Skapið er sett
á sköpunnar-stétt,
þá götu svo aflanga;
úr fjötrum ég stefni þangað.

Lepjað hef ég úldinn löður,
látið undan þrautum.
Ákallað Allsherjaföður
umlukinn ljótum fautum.

Skapið er sett
á sköpunnar-stétt,
þá götu svo aflanga;
úr fjötrum ég stefni þangað.

Bjartur nú morgun, glatt'hann betrun færir
og batnandi líðan, því af'mér er runnið
það bölæðis-brjálæði sem yfir kæfði
allt sem ég fyrir hafði unnið.

Skapið er sett
á sköpunnar-stétt,
þá götu svo aflanga;
úr fjötrum ég stefni þangað.

En framtíðin, bjartari'og frama gefin,
frjálslega ég leifi henni'að trúa
fyrir hamingju, og hamslausri gleði
í heiminum - sem ég vil búa.

Skapið er sett
á sköpunnar-stétt,
þá götu svo aflanga;
úr fjötrum ég stefni þangað.

Gárungar sér gamna

Gárungar sér gamna

og gefa anda góðan.

Vizku fyrir sér velta,

vitleysur upp gelta

og hefja upp heiminn yfir það sem hann er.

„Allt á öllu veltur

öðru, sem er ei.“

Andrá virðist engin,

ekkert fyrir fengin.

„Um leið er vegurinn lengri en augað sér“.

En lokaorðin eru ljúf,

þau láta ekkert undan.

Alsæla alls andans

og allt annað til fjandans.

Efnið í algleymið svo á endanum fer.

Áfram þó allt heldur,

ekkert skal úr skorðum.

Líf munu lifna

og ljós munu kvikna -

því alltaf mun ferlið endurtaka sitt kver.

Það var þá

Það var þá,

ég þekkti þig.

Þú varst með 
sumarblóm í hárinu.

Geislaði frá augum þínum

og þú gafst frá þér 
vináttu og blíðu.

Það var þá,

ég þekkti þig

þegar allt virtist glatað;

þú komst með von

og nýja trú á lífið.

Það var þá,

ég þekkti þig.

Þegar sólin þurfti 
frá að víkja

fyrir ásjónu þinni

á sólríkum sumardegi.

Það var þá,

ég þekkti þig.

Þú snertir mitt innra,

snertir ofurlétt 
skrápinn

svo hann hvarf.

Það var þá,

ég þekkti þig,

og aðeins þig -

takk fyrir allt.

Uppljómun

Á meðan 
ég stóð

frammi

fyrir

myrkri

færðist ljós

inn

frá vinstri.

Gengið blint til verks

Ég sjálfur upp stóð, 

í svarta nóttina óð

og uppskar þar lífsins ljóð.

Þá sá ég fyrsta sinn

sigur vors og blóma.

En allt þó í laumi -

viltum draumi.

Og svo fæddist ég aptur

til þess eins að deyja.
Lífið dró fram sína fegurð 
í fyrsta og síðasta sinn.

Fyrir allan peninginn
býð ég því
báðar mínar kinnar.