Í sturtu

Ég stíg undir fallandi vatnið
og finn hvernig droparnir skella 
á líkama mínum og seytla
eftir hverri húðfrumu.

Ég finn hvernig vatnið, 
uppistaða alls lífs,
skolar mig og þrífur;
hvernig áhyggjur og
gamlar syndir hverfa.

Harða skelin mýkist upp;
ég stíg undan nýr maður.

„Stónerinn” talar

Finnst þér í lagi blindfullur að vera?
Flestum þykir það gott, það ég veit.
Best finnst mér þó að blasta’ eina svera,
vera bóluskakkur í sælunnar reit.

Friðarboð

Þegar reiður ég er
þá reyk fæ ég mér
til að draga úr illskunnar báli.
Því staðreyndin er sú,
og ég sé það skýrt nú
að skólanám skiptir ei máli.

Ef svangur ég er
þá smók fæ ég mér
til að samstillast þeim fagra tóni
sem ég heyri nú lágt,
en heyri brátt hátt,
með hjálp frá tilbúnu lóni.

Því segi ég glatt,
já, ég segi það satt,
sé heimur þinn allur í bölvuðu tjóni,
þá kíktu fljótt inn
kæra mín, kæri minn
og kveiktu upp'í góðri hjá Jóni.

Róninn

Ég held niður'í miðbæ einsog heiftugur vargur,
helli stíft í mig spíra og bjór.
En er áfengið klárast, þá fyrst verð ég argur
og eflaust enda'á að drekka klór.

Unga konan Ása

Núna yrki ég um hana Ásu,
eina unga konu fríða.
Vildi ég hennar væta pjásu
vel, og svo henni ríða.

Slæm tanngæsla

Stari inn í skarð milli tannanna þinna,
sem gæti nú verið minna.
Tennur svo svartar sem hrafntinna,
sannlega verður betur að sinna.
Fyrir sársauka þú hlýtur að finna!
Svo fari ei verr, á þessu þarf að vinna.
Sælgætisáti, þú verður því að linna
og þig fyrir tannhirðu verður að kynna!

Portúgalskala

Meðan tungumál manna ómar út'í eitt,
og magnast frá orði til orða.
Sit ég og hlusta en skil ekki neitt,
svo best væri nú sér að forða.

En ef ég það gerði ekkert ég græði,
af þeirra máli né talsmáta þeim.
Nei, aldrei mál þeirra skilja ég næði
ef gæfist ég upp og hundskaðist heim.

Ekki fara

Stóð ég einn og starði út' í tómið,
sveittur reyndi ég á þig að kalla.
Ég vildi vara þig við - ekki borða blómið -
en þú heyrðir ekki í mér, Halla...

Heimboð

Ef veröld þín í vol er öll
og enginn veitir þér hlýju.
Ef hvæsa á þig kvíða köll
og hvergi þú sleppur við klígju.
Þá heyrðu í mér undir eins
ef undan fer að halla.
Ég flyt þig til undraheims
sem ofar er allra fjalla.

Ónefnd staka

Gefðu mér ljúfan guðaveigar,
gefðu mér brennivín!
Gerðu það gerðu taugarnar meyrar,
svo geti ég talað til þín.

Þokan þekur Breiðholtið

Þokan þekur Breiðholtið.

Bókstafleg og myndhverft.
Sú bókstaflega er grá,
sú myndhverfða er blá.

Þokan þekur breiðholtið.

Gönguferð um Hvamminn

Yfir firðinum ríkir friður og ró
með fallegu sólarlagi.
Hvammurinn með sína kletta og mó,
og kyrðin sem ríkir við sæinn.

Lækjarins ljúflegi niður.
Leynir sér ei hinn yndæli friður.

Geimurinn geymir allt óendanlegt
geysist í rúmi og tíma.
En það skiptir mig engu, því allt er fallegt,
hér í andanum leysist upp glíman.

Dögun nýrra tíma

Nóttin var komin nær enda
er níþungir fætur mínir ákváðu að lenda
niður á Lækjartorg
neðst í Reykjavíkurborg,
að nýbakaðri vöfflu'í'mig henda.

Í sælkeravímu ég sveif,
svo mér snéri í norður og stúlku þá leit
sem einsog himinsins sól
þar stóð hjá og hló
og á horfði meðan vöffluna ég beit.

Því næst ég bauð henni bit
og bita hún tók sér með munaði.
Ég sagði: Er'hún ekki góð?
Og um leið og ég stóð
við örkuðum að Norðurmýri.

Þá úr sálargluggunum skein
þessi seiðandi orka svo sönn og hrein
sem sagði: „Ég er öll þín,
þitt þrotlausa vín".
Svo þreif hún mig beint með sér heim.

Þar kynntist ég konunni fyrst
sem kenndi mér blíðlega'að lifa af list.
Já, aðeins með orðum tveim
át hún burtu mín mein
og alla mína sálarangist.

Nú þakka ég öllum vættum
að á þessu kvöldi við hvort öðru mættum.
Því einsog Eva fyrir nöðru
við féllum fyrir hvoru öðru
og fyrir lífstíð hvort annað bættum.

Ég montinn er mjög henni af,
ég mun elska hana að eilífu, ég beinlínis þarf.
Ég mun gleðja'hennar geð,
já, og ganga'henni með
gegnum lífsins stór-fjölbreitta garð.

Því lýsi ég yfir hér með,
já, yfir gjörvallan heiminn ég ástfanginn kveð:
Það er aðeins hún
sem ann ég trúr nú!
Nei, ekkert annanð fær stillt mitt geð.

Áramótavísa 2009 / 2010

Hringrás tímans hratt er liðin 
og hefst nú ár að nýju.
Meðan æra þjóðar engist sviðin, 
opnast nú tuttugu-tíu.

Þriðjudagur til þrautar

Þriðjudagur og ég þreyttur er
því þrotið er allt í búi.
En betrun sérhver dagur ber
svo best ég á það trúi.

Reiður

Ég vil brjóta allt og bramla
og brytja fjendur gamla.
Svo kýla menn og kremja
því kæfir mig nú gremja. 

Harður slær mig harmurinn

Harður slær mig harmurinn, 
helst mig ekkert langar. 
Því dáinn er nú Dreki minn, 
nú drjúpa tár á vanga.

Drumbufall

Þá mun
ég þrá
þetta:
Að
drumban
muni
detta. 

Saga spekingsins

Hvar sem ég er, hvert sem ég fer
eru manneskjur einsog ég.
Þau spyrja mig ótal spurninga -
og speki þeim aðeins ég el.

Spyrja mig út - spyrja mig inn.
Á spurningareikninginn
leggja í fimmtugasta sinn,
og skuldirnar saman eg tel.

Ávextir endurtekninga
forvitninnar alinnar
eru sætir, en súrir blendingar
innan þeirra leynast.

Ómurinn eilífi víbrandi;
andardrátturinn út og inn.
Hugmyndir heilagrar þrenningar.
Hjálpræði 'vorrar menningar.

Rætur efnisins reyna 'að
ryðja sér rúms hérna;
róta í moldinni, leitandi lífs
og ríkulega uppskera.

Fuglinn

Af hverju dó hann í lífsins blóma? Sá hann aldrei hamingjunnar ljóma? Einn sá tignarlegasti er hafði sést en endaði flugið í grút fyrir rest.