Bárujárn (ég er á AIGO)

Éljagangur, rok og skíta kuldi,
geispandi vindur og stökustaðsól.
Efli sjálfsdáð með hugsunarleysi;
legg mig til hvílu í bjarnarból.

Sköpunargleði sem of seint fæðist,
kemur út í þessum ónýtu orðum.
Allan ég gef mig til ætlunarverka
þó ekki teljist til áfanga merkra.
Illt er að vera úr öllum skorðum.
Gæfulegt væri ef endurnýjun næði.

Á mörkum þess að vera heill á geði
stari ég blindur með tóma hugsun.
Tilfinning sem ég hef aldrei fundið -
af' hverju er ég ekki' í neinum buxum?

Ó Halla

Ó Halla, ó Halla,
ég á þig nú kalla!
Er ég kem að því að falla,
viltu hass mitt þá malla
og gefa mér í feitan skalla?
Ó Halla...

Ef

Ef ætti ég hæstu hólana
og einnig himnana alla,
og gengið gæti inn'í sólina,
ég væri' ekki með öllum mjalla.

En spurningin er þó öll til þín,
þæðir þú gönguna með mér?
Þú veist það besta vina mín,
þér vernd mína alla éggef.

Litla götuhóran

Þú ert falleg,
með heila í lagi
og svo ertu lagleg.
Þú ert skrítin,
stundum getur
veröldin verið ýtin.
Þú ert dóni,
í dag ertu róni
en í gær varstu fáguð.

Spáið í framtíð vorar bjartsýnu þjóðar!

Þú ert lamin,
og í kjölfar þess
er sálin þín kramin.
Þú ert kerling,
krumpuð og ljót
- ein fitufelling!
Þú ert útgrátin,
aldrei fullnægð
og farinn er dátinn.

Spáið í framtíð vorar bjartsýnu þjóðar!

Þú ert fíkill,
fyrir öðrum ertu
götunnar sýkill.
Þú ert hóra,
froðufellandi þú
gleður bankastjóra.
Þú ert staur,
en fyrir stjórana
færð þinn aur.

Spáð var í framtíð vorar bjartsýnu þjóðar, 
svo var því hætt... 

Drumbufall

Þá mun
ég þrá
þetta:
Að
drumban
muni
detta. 

The toll of the troll in my street

It takes it's toll to be purely whole
in the deepest depths of ones sole.
To keep the heart and mind carefully entwined,
making ways for the rays of light
sprung from beyond the origins of life. 

The light, the sound, bound in matter.
Matter controlled by time and vice versa.
It takes the hardest toll to long for the day,
today or any other day - it's all the same.

I see reflections scattered on the water 
and try to catch them, the pieces, 
as they float away and sink to the bottom 
of this lake of memories. I fail my mission. 
Every bit fades away as each piece goes its own way.

Deep in a valley of mourn
I was born as the son of Lady Sin. 
Fathered by The Holy Spirit. 

Only taking, I don't know what giving means.
Making my own rules of attraction. 
Full of affection for the whole, 
I choose to go my way alone. 
With my head out of the ground, 
I walk on the sunny side of life -
stuck in the clouds, 
holding on to the doubt 
of given righteousness and its glory.

Enough!

Wonderful are the many 

different ways of man.

Wonderful is the great circle 

of evolution and destruction.

The wall which separates all 
was built by the human state of mind 
with tools of pure foolishness. 
I am one of many and there are many more 
who hold the gift of sense for behaviour of truth.

Now I can't see the line which
used to be between fiction and reality 
- I am blind. 
I still feel, 
have sense of smell and touch. 
I also hear. 
I keep growing my senses 
each of their own 
to recognize the shit
given to me as gold. 
I can feel the wet and cold surrounding
presence of loneliness, 
as I listen to the roaring silence 
brake the laws of science.

It truly takes its toll. 

It's a burden, hard one,
and I don't like it. 
I despite it. 

Truly hate it with all my might.

A decision I take to finally close the flow and let go.
My eyes open up and everything changes.
Ch-Ch-Ch-Changes to the better. 
If better could be better it would be the best; best of the best. 
That's a fact.

But it isn't. 

And that takes its toll...

It feels like a trolls toll
this concrete wall 
I created for my comfort.
Now everything is of different sort.

The toll of the troll in my street.

When I finally am free
from its burden,
I'll write poetry of love,
laughter and easy living.

Until then I write about what I feel,
what I hear, what I see... 

The gigantic troll in my street.        

Uppvakning

Einhversstaðar 
beið svartur fugl,

svo hann skellti 
lokinu á og henti 
frá sér bútnum.

(Kakan var mygluð undir)

Ég geng sporléttur
meðfram girðingu.

Það er haldið
í hönd mína.

Allt í kring grænir
betrekktir veggir.

(Kona situr við rúmstokk drengsins, og dottar)

Ég horfi,
utan við mig,
á svartan sjó.

-Maðurinn er kolvitlaus!

"Hér er alltaf sól"

- svo grær yfir þetta mosi.

Hugsað í Hjartagarðinum (um mitt sumar 2013)

Ég ríkulega má
hamingju reyna'að
upphefja í hjarta -
í Hjarta-garðsins
múraða hjarta...
Þar með ég reyni
að ráða þá gátu
er ríkjum ræður í
ringluðum huga
mínum rauðum:

„Hvar er samhugurinn;
einingin, nándin - sálin?“

---

Aðeins veikar
verur nú saman
koma neyddar -
óskandi betrunar
brostinna vona,
byggðra á vímu
gærdagsins -
og fráhvörfum
dagsins í dag.

---

„Hvað varð um
sáttina sem
vitund ásta gróf
í þennan reit?“

...hún flutti
vízt uppí Breiðholt
einsog flestir
sem á miðbæinn reyna!

Upphafning eyðinleggingar

Skarplega var athugað
að skynsemi arðbærrar
frændsemi þegar gengið var
of langt, „ó“ -eða- viljandi.

Þó næstum því drukknað hafi í
dróma sorans hin algilda, eilífa
skilgreining - þá lævís má
sindin teljast og lúmsk.
Sem sannleikur er lygin lofsungin
meðan staðreyndum er afneitað.

Þess vegna á milli vafa og vitleysu
skal velja - og þó útkoman sé súr
þá sátt mun veitast úr ágreiningi
þeirrar hneysu sem kveljarar
tungunnar hreinnar ala hinum
raunsæu gildum misvísandi ráða.

Svo hlustið nú systur - bræður á
regluverk þeirra dáða, sem búa í
vitundum hala og sprunda! Þeirra
sem það stunda „að verann“ í
hring-eltingaleiknum eilífa.

Þannig auðveldlega virðist á brýnið
að leggja brúnir þeirra „orða-eggja“,
að temja til allsherjar þekkingarhinar blindu blekkingar; leifa lýðnum
að sjá lygar sinna glötuðu kenninga
sem byggja upp mynd þeirra lifandi
dauðu og rotnandi menningar.

- Upphafning eyðinleggingar -

Bergþóra

Götu þína
ég þrái að ganga,
fá gengna
æfina langa.
Í stöðugleika,
óstirður og
án stefnuleysis
- ég uppleysist -
í fengna fegurð
alls á þínum vegi.

Can you see it?

You see, it starts out from humanities need -
- a need to get higher in a the legal way!
As the years have gone by one another,
I've picked up some ways of many others.

I thought through time I would forget...
Utilising, and using, my mind over body.
(where no arrow tends to shoot astray)

You see, it comes from the most peculiar creed,
fractions in nature, building up captions
of creation; lingering matter, drawn to time...
In ways of revieling our selfs, we answer our feelings.

You see, you see - you see, you see

...   ...   ...   ...   ...   ...

Your enemies are sometimes those
you wouldn't believe to be...

You see...
I saw and have seen;
and still see. -
You see

Geðveiki

Meðan tíminn dansar tangó uppá grín þá tómlegt húsið stendur autt. Meðan ekkja syrgir fallin börnin sín silfrað tunglið verður rautt. Vindurinn veinar svo illa að mig sker, veltur á sjónum agnar dugga. Gleymandi að gá vel að sjálfum sér, sefur Gamli við opinn glugga. Himininn brennur við hafsins enda, og heltekur mannkyn sú sín. Löngu kominn tími á'að lenda, en leyfi mér að gera'af því grín. Nafar milli Hana og Hænu, held ég uppá Gónhólinn. Loksins ég reis, þó með litla rænu og reyni að lifa fram á jólin. Dagur niður dettur og nóttin rís, og dimmt er mjög yfir hér nyrðra. Hér bræður sárt berjast, á landi íss; blákallt þeir hvorn annan myrða.

Þögult óp

( )

Eyðinlegging

Í kvöld, var tunglið ekki til
og tilgangur sólarinnar enginn.
Magn tilgangsleysunnar jóks til fulls
og tíminn stoppaði í andardrætti alheimsins.

Í kvöld, rigndi blóði yfir heilaga jörð
og sár hjörtu okkar dóu.
Því kaldur veturinn syrgir sína ást í kvöld
og lætur það bitna á okkur.

Í kvöld, fraus Jörðin og hætti að snúast
og sjúkleikinn náði hámarki.
Menn létust af völdum bræðra sinna í kvöld
og á meðan skapari okkar grét.

Í kvöld, vanvirtum við gjöfina frá föður okkar
og svívirtum vald hans með illu.
Það er svo skrítið að hann skuli ekki reiðast, í kvöld
og eyða þessari sköpun sinni.

Dalagrafarinn

Maðurinn mokar upp í mót
meðan kötturinn tárast.
Drífðu þig Drífa, vertu nú skjót,
dalurinn annars mun klárast.

Hugsun

Sjónlaus með öllu ég sé ekki neitt,
bara svart og myrkur út um allt.
Blindur ég er og ekkert fær því breitt,
bara að mér væri ekki svona kallt.

Ef ég aftur sjónina ég svo fæ
einhvern tímann þá seinna.
Þá sé ég að lífi mínu ég kastaði á glæ,
en samt verður allt örugglega hreinna.

Ástarljóð

Má ég ganga inn?
...er það ekki í lagi?
Því ég þrái ekkert annað en þig,
þó svo að ég spái í annað.

Viltu leika við mig?
Má ég leika við þig?
Ég reyni allavega á það -
þó það sé bannað.

Spurning hvort við eyðum kvöldinu saman?
Bara við tvö ein, ég og þú,
það verður ábyggilega gaman.
Þú lítur svo laglega út...

Þessi eggjandi netti háls
og ekki er toppurinn síðri.
Þessi laglegi botn á þér líka
ég dregs samt helst að því sem inní þér býr.

Ég held bara að ég láti á þig vaða,
gríp um þig alla með annari hönd.
Dreg þig að mér og lyfti þér upp, 
varir okkar snertast - vökvar blandast....

Aaahh - þvílíkur unaður og sæla;
þú bjargaðir lífi mínu!
Ég veit ekki hvar ég væri
ef aldrei við hefðum kynnst
og ég ætti þig ekki að...

Ó, þú elsku besta 
- flaska af bjór.

Loforð, líka lygar

Það byrjaði allt í þátíð,
þolgæðið var valt.
Hávaða og hátíð
ég heyrði útum allt.
Grín og líka grátur;
gránar nú mitt stef...
Loforð, líka lygar,
lánuð voru mér.
-
Ég sat og skar út stjörnur,
en stefnan allt'of þröng.
Ljóstruð ljóðin önnur -
letur fært í söng.
Kapp er valtur kostur,
hver sem er það sér.
Loforð, líka lygar,
lánuð voru mér.
-
Ríkjum ánauð ræður,
rausn fokin'í rokið.
Þó glettni kyndi glæður
þá gefur undan oki.
Dýrt er stundum kveðið,
en ekki er allt sem er...
Loforð, líka lygar,
lánuð voru mér.
-
Lausn þú gafst til leiða,
lagðir breitt þinn veg.
En sauðst í leynum seiða,
sælu gefnum með.
En stundum reynist stoltið
stolið, hvort sem er.
Loforð, líka lygar,
lánuð voru mér.
-
Nú, allt að lokum verður
endalokin við.
Göfugleikinn gerður
að gömlum dæmdum sið.
Þú reyndir þér að bjarga
en þolinmæðin þykir þver...
Því loforð, líka lygar,
lánuð voru þér...

Loneliness

Shadow creatures of every size

break the silence of stillborn cries.

Suddenly, I hear echoes of a baby, crying.
As it haunts me feel my sole dying.

          Now, the Exodus isn’t far away.

          Genesis was only yesterday.

          I pray and I pray!

          Oh Lord, can’t you hear
          what I have to say?

I see lifes reflection in the wind

reminding me of all my deadly sins.

My eyes try up and I feel the spirit fly by,

touching my back and I wonder why?

          Now, everything is so far away.

          No one remembers yesterday.

          I pray and I pray!

          Oh Lord can’t you hear
          what I have to say?

Ráð frá rosknum frænda

Stefán, hættu að skoða klám!

Þú verður geðveikur ef þú skoðar klám.

Stefán, hættu að skoða klám!

Þú verður blindur ef þú skoðar klám,

Stefán, hættu að skoða klám.

Stefán, hættu að skoða klám!

Þú missir aleiguna ef þú skoðar klám.

Stefán, hættu að skoða klám!

Þú ferð til helvítis ef þú skoðar klám.

Stefán, horfðu bara á mig

- ég skoðaði klám.