Sjálfstæður sálfræðitími

áfallastreituraskaður
ofvirkur athygglisbrestur
með
geðrofshneigð geðhvörf
hömlulausra hugsana
alkóhólistans 

allt í rugli
samt
allt'í'lagi
hipp'og'kúl gæi
með ekkert
nema góðan ásetning

röltandi anandi 
andi barnsins
flæktur í flókin
veiðarfæri mannsins

menn þurfa þó ekki 
endilega að vera týndir
þó þeir séu staddir úti 
á miðju túninu
kannski villast menn bara 
og ruglast af ráfi sínu 
í lokuðu þröngu rými
stjórnleysisins

Confessions of a Schizo

Unforgotten sins

I lock so deep within.

Though sticks and stones

may brake my bones,

still the risk I take.

Moments move on by

in the magic of the night

and swiftly grab my senses;

my heart and mind

fully comprehends.

Nightmares ride over

the fields of my heart.

Goblins run in every corner of the dark,

rip through me and tear apart

every piece and bit.

Still, I just laugh at it.

Skelfing

Ég sé skýin opnast
- hliðra sér til hliða.
Rofa og rifjast upp
- riðla sér áfram,
með falsaðan miða.

Ég sé ógurleg loftskip
með sín meðfylgjandi læti,
gera vart við sig
og vekja upp hjá mér kæti.

Skjálfandi líkaminn...
skýtur til skakka sá ami.

Krefjandi, gylltu trompetin hljóma
og hefja upp tóna himnanna;
óma í uppljóma sinn
„karamellu-djass“
með blúsuðum rjóma.

Hvað er í fréttum,
hvað er að gerast?
Er allt með feldu;
hvað er um að vera?

Við stöndum í röðum
með hatta á höfðum.
Höldum ekkert áfram
í fullkominni stöðnun.

Skjálfti inn að beini -
skerandi hávaði í leyni.

Ávextirnir, einir,
af kvistunum falla
og meðan veröldin g
runlaus sefur.
Refurinn lævís og gráðugur,
bráðirnar telur.
---
Skapráður halur,
er skömmustulegur maður.

Vangaveltur úr nútíma samfélagi

„Spurning hvort maður aðeins  þjálfi sinn innri mann,  kannski á kortersfresti? Það er allavega hægt að reyna“. - Svo gekkk hann út. Ég horfi á eftir honum,  með svívirtan spilastokk í höndunum. --- Klökkir eru karlarnir, herfa; þú kynnist þessu brátt unga mey.  Inní myrkrið þeir endlaust hverfa  og enginn af þeim snýr aftur heim. --- „Spurning hvort þú grafir þér ekki bara dýpri holu í hvert skifti“? Skíst framhjá Jón á hjólinu... Hann tekur ekki eftir því. Svo ég dreg djúft andan, teygi mig aftur og hlæ. --- Lætur á sér lítið bera, lifir í eigin heimi. Það er ekkert hægt að gera,  ef lítilmennskan á sveimi. --- „Spurning hvort þú getir ekki lánað mér samviskuna þína á morgun“? Ég lofa að reyna mitt besta... Og hann kveður með látum. Tek af mér húfuna og allt í einu hugsa:  „Ég væri alveg til í að lifa.“

Geðveiki

Meðan tíminn dansar tangó uppá grín þá tómlegt húsið stendur autt. Meðan ekkja syrgir fallin börnin sín silfrað tunglið verður rautt. Vindurinn veinar svo illa að mig sker, veltur á sjónum agnar dugga. Gleymandi að gá vel að sjálfum sér, sefur Gamli við opinn glugga. Himininn brennur við hafsins enda, og heltekur mannkyn sú sín. Löngu kominn tími á'að lenda, en leyfi mér að gera'af því grín. Nafar milli Hana og Hænu, held ég uppá Gónhólinn. Loksins ég reis, þó með litla rænu og reyni að lifa fram á jólin. Dagur niður dettur og nóttin rís, og dimmt er mjög yfir hér nyrðra. Hér bræður sárt berjast, á landi íss; blákallt þeir hvorn annan myrða.

Kannski

Þegar eitthvað er endalaust
þungt, svo þú ræður ekki við.
Langar þig þá ekki til að berja
einhver í höfuðið með hamri..?

10 sec. from the mind of a psychopath

What is this, what is that? Sitting in the dark I ask my self this question over and over again...
This is this, and that is that. I hear coming from the walls... But there isn't
anybody there. So I hold my breath down, hoping I can kill my self that way but every time I do it someone interrupts me...
Little, purple, shining creature, who are you?
Are you the one, the one who gets me there in the end? Then why don't you let me do it? Just let me die! Let me end it, like everyone else who are locked up in this white room!
Ooh!
I can´t take it any more! I want it so badly, to dissolve into the abyss...

The next morning the dark is darker then dark and death is deeper in nature. 

Loforð, líka lygar

Það byrjaði allt í þátíð,
þolgæðið var valt.
Hávaða og hátíð
ég heyrði útum allt.
Grín og líka grátur;
gránar nú mitt stef...
Loforð, líka lygar,
lánuð voru mér.
-
Ég sat og skar út stjörnur,
en stefnan allt'of þröng.
Ljóstruð ljóðin önnur -
letur fært í söng.
Kapp er valtur kostur,
hver sem er það sér.
Loforð, líka lygar,
lánuð voru mér.
-
Ríkjum ánauð ræður,
rausn fokin'í rokið.
Þó glettni kyndi glæður
þá gefur undan oki.
Dýrt er stundum kveðið,
en ekki er allt sem er...
Loforð, líka lygar,
lánuð voru mér.
-
Lausn þú gafst til leiða,
lagðir breitt þinn veg.
En sauðst í leynum seiða,
sælu gefnum með.
En stundum reynist stoltið
stolið, hvort sem er.
Loforð, líka lygar,
lánuð voru mér.
-
Nú, allt að lokum verður
endalokin við.
Göfugleikinn gerður
að gömlum dæmdum sið.
Þú reyndir þér að bjarga
en þolinmæðin þykir þver...
Því loforð, líka lygar,
lánuð voru þér...

Andardráttur minn er eldfimur

Andardráttur minn er eldfimur,

innbyrgt hef ég nú of mikið eitur.

Og nú kominn er að

þessum hrörlega stað

þar sem rónarnir setjast glatt að.

Í sjálfsvorkun veltist ég um.

Eitrið bragðgóða klára ég úr dósunum.

Þótt ég viti það vel

það geri útaf mitt þel,

þá enn meira ég lep úr þess skel.

En ég kann eigi á því nein skil

hvers vegna í sopann ég leita svo vil.

Hann bara gerir mér gott,

galdrar allt ljótt í flott

og gerir ósýnilegt mikilsmanns stollt.

---

Máninn á mig töfrandi lýsir

með glitrandi geislum, svo mig nú fýsir

að fá mér einn meiri bjór,

er ‘ekki orðinn nógu sljór

svo ég keyri mig sjálfan í kór.

Ég sýp og sýp en ekkert ég græði.

Sé nú í gegnum þess alls kosta gæði.

Það bara hefur viss tök,

hugsunin verður slök

en um leið verður dómgreindin lök.

Ég verð nú að gefa því gaum,

þeim sjálfgefna mannlega draum.

Að sjá svart á hvítt

eitthvað gamalt sem nýtt,

og sjálfum mér geta þá hlítt

---

En allt er nú aftur á bak,

allt öfugt, samt sem tilbúið lak.

Þetta er einsog það er

og nú ég aleinn stend ber

aftan við hversdagsins her.

Svo, áfengi á ei við mig lengur

og aldrei í raun það hefur, minn drengur.

Heldur misskilið ég hef

þess tilgang, ég tel

 - en burt henda því ég tvístígandi vel…

This & Everything

Open eyes that gaze at me.

Shadows running on the wall.

Paranoia drags me down,

no one will ever hear my call.

Spider spins her masterpiece.

We are friends, or so it seems.

We talk of politics and sins,

we talk of this and everything.

The moon is shining, stars are bright.

Someone is leaving for the door.

The spirits talk of disbelieve

as no one knows them any more.

My greatest friend is myself,

I don’t need anybody else.

I know my politics and sins,

I know this and everything.

guð

Ég er stolinn,

græði gras á vorin.

Ég er rændur -

með sumri sameinast frændur.

            Flýg yfir morð og nauðganir

            með býflugur í maganum.

Ég er klofinn,

úr samviskuleysi er ofinn.

Ég er leyndur -

meiriháttar og afburða greindur.

            Flýg yfir morð og nauðganir

            með yfirtöku á heilanum.

Ég er sperrtur,

glaumfullur og gróðamerktur.

Ég er rotinn -

óttist mig og verið mér lotin.

            Flýg yfir morð og nauðganir

            með spyllingu í vasanum.