Á degi sem þessum

Á degi sem þessum, á kvöldi sem slíku, ég slummaði lessu og sleikti píku. Mér fannst það algjört ævintýr. Tróð ég marvaða svo þetta lukkaðist, dró að mér andann og rukkaði almættið um afganginn. 

Tíndi stjörnurnar í poka merktum Bónus og sýndi þeim sem ég treysti hvað mest fyrir leyndarmálinu. Þetta snýst allt um rétta nálgun. Það er það sem er að frétta. Ég tók mér pásu meðan ljóskan undir nálinni söng laglínur hástöfum og útskýrði sína átröskun í hljómum. Ég fór semsagt hamförum. Fékk uppljómun - allir geta tjáð sig með orðum.

Við rúmgafl næturinnar beið ég eftirtektar. Upplifði afl og tilgang vætunnar fyrir gróðurinn,

svo ég gróðursetti. Uppskeran mildaði geðið. Nóttin leið og um morguninn skreið fram með birtunni, seiður nýja dagsins. Ef svo má að orði komast. Draumar eru ekkert án vona.

Vekjaraklukkan hringdi á slaginu og mér sýndi hina raunverulegu banalegu stundarinnar.

Lessan snérist til tvíkynhneigðar og ég leifi mér að trúa að ég hafi átt stóran þátt í að snúa 

henni aftur til mannlegra hvata. Bannað að hata, því þannig trúin glatast. Veikindin urðu að bata. Það er bara þannig!

Lesson learned

As I stand in my fresh steps of harmony, a soothing gust of wisdom hits me. It feels as something from beyond has been revealed. There's a quiet song, a different one from before, that I adore and find more related to my ground. I've never found out the twist behind the sound, but I'm clever enough to bring up the right question at the exact time an answer is ready for being brought to the light. And as I see it, my feeling towards it must be right. With the winds delight, feelings of awareness creep up through the cracks in the wooden floor of my conscientious mind. Like a draft in an open house of bricks. Feelings are slick and I know it... all stones and sticks. Guess I have to take it as it is.

In the most and highest towers of hatred lives an abandoned king. Alone, without any company of others. For nobody beliefs in his cause any more. Eyes blurred with illusions, dry of solutions, a mind in confusion - a kingdom of de solution. An institution coming to its end. Still he lives and thrones in his towers, around them are walls of bones from disciples of wrong doing. It's only a matter of time 'till they'll fall piece by piece to the ground. Still it stands, for now. 

On a field of four leafed clovers I wake up hungover, lost in confusion. Lady luck left her underwear here. Tyrannical move at its worse, because she left no note with her number... Never trust a stranger. As I rise, to my surprise, I feel nothing, see nothing nor do I find any ideas to describe this state I'm in. I say that's a win - win situation. Covered with the morning dew I rise and to a greater surprise I'm still where I started - in the very same footsteps as when I left. It's like I didn't move although I have surely travelled.

Nine nights I wandered, sought wisdom in the form of battle; drank beer with the witches, hung upside down like a clown... got stitches, bruises and broke some bones just to learn what no one knows. Lost an eye, ran for miles, battled in poetry with strangers. And that got me here to this meadow of green, this plateau of purity and fortune. From this adventure I've reaped blessings and pleasure, seen the lowest, risen up to the highest callings of gods and demons... There for I live on. My purpose is clear and simple; to hand out my knowledge, clear the path for others to try and test their inner self. And I'm glad to help.

Next thing I know, I'm back again in my steps. The steps of pure harmony and I feel like a refugee. Saved from oppression, doubt and suppression, I keep on walking into the future, bright and full of nurture. think I'll keep on strolling this path, forget and discard any other way. Keep on moving towards the light, evolving inward and keep up the right spirit. Believe it, because I do. At least I want to.

The end is coming, sooner as each day passes. It's a law you can't discard, can't break. Time goes the moment it comes, moves forward and runs through the masses of matter. And that is what this world is made of. Time scatters in the drain of the past, never lasts. Same with matter, it dies and deceases. And that is you. You, I, we are the people made to parish. Matter made to go in circles. So use time wisely. Be happy. Be merry and do good. Never regret. Troubles forget. Do better - do best. Be whole. Expand your sole. Be forever and never doubt. Be true. These are the words I leave with you.       

Þreyttur í sálinni

Að ala manninn ku erfitt mjög
einsamall í mergðinni.
Að grafa sína eigin gröf
grátlega ræður ferðinni.

---
Úr djúpinu rís depurðin,
dagar saman falla.
Yfirgnæfandi erfiði
elta mig ævina alla...
---

Einsog málaður strigi, eptir Van Gogh -
svo óð mér heimurinn sýnist.
Súrealisminn er helst til of "of",
því allt sem ég finn aptur týnist.

---
Úr djúpinu rís depurðin,
dagar saman falla.
Yfirgnæfandi erfiði
elta mig ævina alla...
---

Sjáöldur mínar "shrinka",
sjónin með því minnkar.
Blóðið í æðunum hitnar og þykknar...
Já þannig, fólk, er þessi þynnka.

---
Úr djúpinu rís depurðin,
dagar saman falla.
Yfirgnæfandi erfiði
elta mig ævina alla...
---

Böl og böl, og enn meiri böl.
Bjáni er ég að drekka öl!
Eymd og eymd og eilíf vítiskvöl -
en allt er þetta mín eigin völ.

---
Úr djúpinu rís depurðin,
dagar saman falla.

Yfirgnæfandi erfiði
elta mig ævina alla...
---

I can't let you go

Against my own free will
I gladly let you in.
Running through my vains,
you're the devils worst kind of sin.

Oh my, oh my, oh my
how I can't let you go.

You're presence seems to me
like of pure infinity.
So god damn irresistible
and taunting is your deal.

Oh my, oh my, oh my
how I can't let you go

The way you make things real
is a blessing and a curse.
Wicked are your burning ways
as I loose myself into your world.

The toll of the troll in my street

It takes it's toll to be purely whole
in the deepest depths of ones sole.
To keep the heart and mind carefully entwined,
making ways for the rays of light
sprung from beyond the origins of life. 

The light, the sound, bound in matter.
Matter controlled by time and vice versa.
It takes the hardest toll to long for the day,
today or any other day - it's all the same.

I see reflections scattered on the water 
and try to catch them, the pieces, 
as they float away and sink to the bottom 
of this lake of memories. I fail my mission. 
Every bit fades away as each piece goes its own way.

Deep in a valley of mourn
I was born as the son of Lady Sin. 
Fathered by The Holy Spirit. 

Only taking, I don't know what giving means.
Making my own rules of attraction. 
Full of affection for the whole, 
I choose to go my way alone. 
With my head out of the ground, 
I walk on the sunny side of life -
stuck in the clouds, 
holding on to the doubt 
of given righteousness and its glory.

Enough!

Wonderful are the many 

different ways of man.

Wonderful is the great circle 

of evolution and destruction.

The wall which separates all 
was built by the human state of mind 
with tools of pure foolishness. 
I am one of many and there are many more 
who hold the gift of sense for behaviour of truth.

Now I can't see the line which
used to be between fiction and reality 
- I am blind. 
I still feel, 
have sense of smell and touch. 
I also hear. 
I keep growing my senses 
each of their own 
to recognize the shit
given to me as gold. 
I can feel the wet and cold surrounding
presence of loneliness, 
as I listen to the roaring silence 
brake the laws of science.

It truly takes its toll. 

It's a burden, hard one,
and I don't like it. 
I despite it. 

Truly hate it with all my might.

A decision I take to finally close the flow and let go.
My eyes open up and everything changes.
Ch-Ch-Ch-Changes to the better. 
If better could be better it would be the best; best of the best. 
That's a fact.

But it isn't. 

And that takes its toll...

It feels like a trolls toll
this concrete wall 
I created for my comfort.
Now everything is of different sort.

The toll of the troll in my street.

When I finally am free
from its burden,
I'll write poetry of love,
laughter and easy living.

Until then I write about what I feel,
what I hear, what I see... 

The gigantic troll in my street.        

Heimspekileg vangavelta #53

Þú styður þig við stoðir réttlætis með faldnar fullyrðingar sjálfselskunar. Þvi jú, ekki er allt sem sýnist. Og það veist þú. Allt gefið og gert blátt áfram, án áfalla. En samt, þú veist...

Allt sem þú ert er einmitt hið eina sanna - þú, spegilmynd. Fullyrðing sjálfsins til fullkomnunar. Svo ekki reyna að ljúga. Hugmyndir fljúga fram og aftur, en þú þarft ekki að trúa öllu því sem á þig er borið. Ekki standa á stöllum þeirra trúarbragða sem mötuð voru ofan í þig á milli stríða rökræðna síðasta fyllerís. Þú færð afslátt af ís, en ekki af namminu

- þetta er lítil tilraun. En hér eru ekkert nema ræningjar sem þamba bjór þess á milli. Kvöldin eru eins góð og menn vilja. Það er bara þannig, eða þú veist, eru ekki allir jafn gefnir fyrir gamnið? Hin vélræna hylling. Það er víst hún sem ræður... Það held ég, systur og bræður - Bubbi Morthens er bara sjálfselskur trúbador, svo styrkið ykkar krafta og bara verið. Verið gegnsæjari en glerið sem nafn ykkar var ritað á til eilífðar. Verið "þið" út þann tíma.

Byrjunin - on/off. Þið ráðið hvernig þið kjósið á ljóðið að líta, hvort þið viljið endurgjaldið nýta; hvort gjörðin sé gjaldgeng til hins sama. En munið að vera ekki til erfiðis og ama.

Þú dregur andann að þér, ólöglegan, og brýtur þar með í bága við eðlið, strandar á skeri í öldugangi vitfirringarinnar.

Æði - gæði - vannæring - útkast.

Þú blæst út eitruðum drætti andans. Eldur og brennisteinn, hreinn og þar af leiðandi drepandi. Andardrátturinn er kennimerki drekaflokksins sem þú tilheyrir. Þó þú reynir, þá verður það ekki af þér tekið. Samviskan sefur ekki þó líkaminn dotti, hún er alltaf á varðbergi. Þessvegna sefur þú svona illa. Þar hefurðu það!

Munið þið hin bara að láta af ósómanum. Lifið betur í dag en í gær. Frá toppi niður í tær verið hrein, eins hrein og þið viljið. Sýnið þann styrk sem þið getið... Pétur opnar nefnilega ekki fyrir sóðum sálarinnar. Nei, hann skellir á tær þeirra sem upp láta um van-hegðun sína. Ég meina, maðurinn er með lyklakippu úr hreinu gulli. Afhverju ekki að nota hana..?