Sjálfstæður sálfræðitími

áfallastreituraskaður
ofvirkur athygglisbrestur
með
geðrofshneigð geðhvörf
hömlulausra hugsana
alkóhólistans 

allt í rugli
samt
allt'í'lagi
hipp'og'kúl gæi
með ekkert
nema góðan ásetning

röltandi anandi 
andi barnsins
flæktur í flókin
veiðarfæri mannsins

menn þurfa þó ekki 
endilega að vera týndir
þó þeir séu staddir úti 
á miðju túninu
kannski villast menn bara 
og ruglast af ráfi sínu 
í lokuðu þröngu rými
stjórnleysisins

Enn ein bábiljan

Óáþreifanleg tilvera sem 
er svo sannarlega til.
Án snertingar, sjónar,
bragðs eða heyrnar
- ég er þar, verð og var;
í skynvilluflóði
ég drukkna þar og dey.

...eða nei,ég lifi!!
Ég lifi, geng um og dafna í mistri
veruleikans en gleymi mér,
á meðan heimurinn heldur áfram.

Heimurinn, með sinni hlutlægu synd,
heftir mig og mína huglægu ímynd.
Form, mót og bygging mannsins,
sem mótast í þyrnum frelsarans kransi,
gefa mér góða mynd af tilganginum:
Að eiga í einingu staðfestu um að
í eilífðinni saman mega dansa um
og að elska Guð af öllu hjarta,
í auðmýkt trúa á hans krafta
- tvö sem eitt, í faðmi frelsarans.

...áfram ég læðist í taktlausu flæði,
meðfram formlausri vitund minni.
Með vissu um að ég snúi ekki aftur,
ég upplifi í nóttinni endurteknar,
endursýningar drauma minna.

Ég er hættur að finna til.
Ég er hættur að finna fyrir
skítugum hvötum og hugsunum.
Finn fyrir bata og horfi rólegur
á heiminn fæðast í dauðann.

Bárujárn (ég er á AIGO)

Éljagangur, rok og skíta kuldi,
geispandi vindur og stökustaðsól.
Efli sjálfsdáð með hugsunarleysi;
legg mig til hvílu í bjarnarból.

Sköpunargleði sem of seint fæðist,
kemur út í þessum ónýtu orðum.
Allan ég gef mig til ætlunarverka
þó ekki teljist til áfanga merkra.
Illt er að vera úr öllum skorðum.
Gæfulegt væri ef endurnýjun næði.

Á mörkum þess að vera heill á geði
stari ég blindur með tóma hugsun.
Tilfinning sem ég hef aldrei fundið -
af' hverju er ég ekki' í neinum buxum?

Gleðileg jól

Um borgina eru skreytingar settar
og inní húsunum sitja fjölskyldur mettar.
Því það eru að koma jól.

Að lífsins gæðum við beitum okkur helst að,
en samt er fólk þarna' úti sem á ekki svefnstað.
Og það eru að koma jól.

Samfélaginu þeir segja okkur að sinna,
vinna og vinna til að' fá meira en minna.
Því það eru að koma jól.

Í Kringluna við viljum nú keyra
til að kaupa hamingjuna meira og meira.
Því það eru að koma jól.

Aukakílóin í burtu við æfum,
um leið og leiðindin með innkaupum kæfum.
Já, það eru að koma jól.

Svo er kastað sprengjum yfir þjóðir einsog Kúveit,
,,hvar endar þetta”, maður spyr sig en hver veit?
En það eru komin jól.

Og nú mamma og pabbi sér í kjólfötin smeygja
á meðan sveltandi börn í Afríku deyja.
Því nú höldum við gleðileg jól,
já það eru komin jól;
öll sömul gleðileg jól!

Ef

Ef ætti ég hæstu hólana
og einnig himnana alla,
og gengið gæti inn'í sólina,
ég væri' ekki með öllum mjalla.

En spurningin er þó öll til þín,
þæðir þú gönguna með mér?
Þú veist það besta vina mín,
þér vernd mína alla éggef.

Eðli mannsins?

Maðurinn byggir
og maðurinn splundrar.
Maðurinn hryggir
og maðurinn sundrar.
Maðurinn grætir 
og maðurinn meiðir.
Maðurinn tætir
og maðurinn eyðir.
Maðurinn skekur
og maðurinn, frekur, 
maðurinn tekur
og maðurinn drepur.

Heimspekileg vangavelta #3

Staður og stund
tími og rúm
- eða tóm?

Takmarkað og taktlaust.
(því engin stund er til)

Líður að lokum 
og verður til 
á sama augnabliki.

Allt það sama
en háð öðruvísi lögum.
Mismunandi hugtök.

Mismunandi mælingar og mótun.

Lesson learned

As I stand in my fresh steps of harmony, a soothing gust of wisdom hits me. It feels as something from beyond has been revealed. There's a quiet song, a different one from before, that I adore and find more related to my ground. I've never found out the twist behind the sound, but I'm clever enough to bring up the right question at the exact time an answer is ready for being brought to the light. And as I see it, my feeling towards it must be right. With the winds delight, feelings of awareness creep up through the cracks in the wooden floor of my conscientious mind. Like a draft in an open house of bricks. Feelings are slick and I know it... all stones and sticks. Guess I have to take it as it is.

In the most and highest towers of hatred lives an abandoned king. Alone, without any company of others. For nobody beliefs in his cause any more. Eyes blurred with illusions, dry of solutions, a mind in confusion - a kingdom of de solution. An institution coming to its end. Still he lives and thrones in his towers, around them are walls of bones from disciples of wrong doing. It's only a matter of time 'till they'll fall piece by piece to the ground. Still it stands, for now. 

On a field of four leafed clovers I wake up hungover, lost in confusion. Lady luck left her underwear here. Tyrannical move at its worse, because she left no note with her number... Never trust a stranger. As I rise, to my surprise, I feel nothing, see nothing nor do I find any ideas to describe this state I'm in. I say that's a win - win situation. Covered with the morning dew I rise and to a greater surprise I'm still where I started - in the very same footsteps as when I left. It's like I didn't move although I have surely travelled.

Nine nights I wandered, sought wisdom in the form of battle; drank beer with the witches, hung upside down like a clown... got stitches, bruises and broke some bones just to learn what no one knows. Lost an eye, ran for miles, battled in poetry with strangers. And that got me here to this meadow of green, this plateau of purity and fortune. From this adventure I've reaped blessings and pleasure, seen the lowest, risen up to the highest callings of gods and demons... There for I live on. My purpose is clear and simple; to hand out my knowledge, clear the path for others to try and test their inner self. And I'm glad to help.

Next thing I know, I'm back again in my steps. The steps of pure harmony and I feel like a refugee. Saved from oppression, doubt and suppression, I keep on walking into the future, bright and full of nurture. think I'll keep on strolling this path, forget and discard any other way. Keep on moving towards the light, evolving inward and keep up the right spirit. Believe it, because I do. At least I want to.

The end is coming, sooner as each day passes. It's a law you can't discard, can't break. Time goes the moment it comes, moves forward and runs through the masses of matter. And that is what this world is made of. Time scatters in the drain of the past, never lasts. Same with matter, it dies and deceases. And that is you. You, I, we are the people made to parish. Matter made to go in circles. So use time wisely. Be happy. Be merry and do good. Never regret. Troubles forget. Do better - do best. Be whole. Expand your sole. Be forever and never doubt. Be true. These are the words I leave with you.       

The toll of the troll in my street

It takes it's toll to be purely whole
in the deepest depths of ones sole.
To keep the heart and mind carefully entwined,
making ways for the rays of light
sprung from beyond the origins of life. 

The light, the sound, bound in matter.
Matter controlled by time and vice versa.
It takes the hardest toll to long for the day,
today or any other day - it's all the same.

I see reflections scattered on the water 
and try to catch them, the pieces, 
as they float away and sink to the bottom 
of this lake of memories. I fail my mission. 
Every bit fades away as each piece goes its own way.

Deep in a valley of mourn
I was born as the son of Lady Sin. 
Fathered by The Holy Spirit. 

Only taking, I don't know what giving means.
Making my own rules of attraction. 
Full of affection for the whole, 
I choose to go my way alone. 
With my head out of the ground, 
I walk on the sunny side of life -
stuck in the clouds, 
holding on to the doubt 
of given righteousness and its glory.

Enough!

Wonderful are the many 

different ways of man.

Wonderful is the great circle 

of evolution and destruction.

The wall which separates all 
was built by the human state of mind 
with tools of pure foolishness. 
I am one of many and there are many more 
who hold the gift of sense for behaviour of truth.

Now I can't see the line which
used to be between fiction and reality 
- I am blind. 
I still feel, 
have sense of smell and touch. 
I also hear. 
I keep growing my senses 
each of their own 
to recognize the shit
given to me as gold. 
I can feel the wet and cold surrounding
presence of loneliness, 
as I listen to the roaring silence 
brake the laws of science.

It truly takes its toll. 

It's a burden, hard one,
and I don't like it. 
I despite it. 

Truly hate it with all my might.

A decision I take to finally close the flow and let go.
My eyes open up and everything changes.
Ch-Ch-Ch-Changes to the better. 
If better could be better it would be the best; best of the best. 
That's a fact.

But it isn't. 

And that takes its toll...

It feels like a trolls toll
this concrete wall 
I created for my comfort.
Now everything is of different sort.

The toll of the troll in my street.

When I finally am free
from its burden,
I'll write poetry of love,
laughter and easy living.

Until then I write about what I feel,
what I hear, what I see... 

The gigantic troll in my street.        

Ode to all natives

Growing food right in their backyard

and in the front they mined for gold.

Living peacefully with their neighbours, 

the atmosphere was far from cold.

Building large futuristic buildings,

making epic history - left untold.

Eyes of the society was beautiful

but now their culture has been sold.

---

Sailing across the whole Atlantic-sea,

packed with diseases and guns to blow.

With only one thing on their narrow minds:

"Find some land and growth, you know".

Invading those beautiful nations,

taking everything they had to give.

Starting cutting down the people

where not a sole was left to live.

---

They're not gone but still forgotten;

still their land the white man craves.

Starting wars within every nation

for the survivors 'to become slaves.

When will history stop repeating itself?
When will those genocides be stopped?

They've rewritten our correct history,

the truth in pieces has been chopped.

Dagurinn

Það er alltaf sami dagur.
"Í gær" og "á morgun" 
eru ekki til. 
Bara 
"dagurinn í dag". 

Í gær, 
var "dagurinn í dag" 
- í gær. 

Á morgun, 
verður "dagurinn í dag" 
- á morgun. 

Í dag, 
er "dagurinn í dag" 
- í dag. 

Ég las það í blaði.
Helgarblaði.
Frá síðustu helgi 
- í dag. 

Málfrelsi

Ég veit ekki hvaðan þau komu, hvert og eitt og sér, en vingjarnlegri vofur gat ég ekki ímyndað mér. Hafði reyndar aldrei ímyndað mér neitt yfirnáttúrulegt yfir höfuð, hvað þá yfir höfuð náttúrunnar sjálfrar í heild sinni. En einmitt þannig vissi ég allavega, og að minsta kosti, að þau gátu ekki verið annað en raunveruleg... 
En hvað veit ég?

Allavega. Þarna voru þau komin. Og síðan hefur heimsóknunum ekki lint. Þau koma og fara. Sumir stoppa stutt samt, meðan aðrir bara setjast niður, hvíla sálina og stara á samferðalanga sína - eða útum gluggann. Og sumir horfa í gólfið eða fá sér Tópas. Þeir eru hættir að selja bláan Ópal. Hann innihélt líka klóróform. Það er skrítið efni, notað til svæfinga.

Veggirnir segja sögur og endurspegla hugarfar "bakpoka-kynslóðarinnar" í öllum mögulegu lituðum orðum, bundnum - stundum í setningar. Því ráða hendingar. Í raunveruleikunum ættu þessir veggir samt að vera hvítir. Þá á ég við raunveruleikann sem við lásum um í skólabókunum, blöðunum - sáum í sjónvörpunum. En hann er auðvitað ekki til - raunveruleikinn, hann er plat; óraunhæft frat. Listin er hinn lifandi sannleikur. Slett, strokin, krotuð, teiknuð - útreiknuð og nett uppsett. En það er önnur saga.

Vals hafði orðið fyrir valinu. Vofurnar voru á einu máli um það, enda flestar dánar burt úr heiminum á þeim tíma sem dansinn var djarfari en klám. Það var þá. En ekki núna. Svo ég geri ekki söguna snúna... og talandi um klám og þess lúnu, fúnu stoðir - það er lítið vitið sem við það loðir, að viti... Bara hamsleysi, grams og geysi-sviti; mæðandi og másandi skrokka. Lygi. Samkvæmisdans er heldur ekkert nema skrúðað fans getnaðar, og þú kennir börnunum þínum að hlaupa í kringum greni! Tisk, tisk!

Vofurnar eru vinir mínir. Þó ég hafi engin samskipti átt við þær þannig lagað, þá veit ég, og hef lært það hvernig sannir vinir þaga... Hljóðið er kalt, en vel haft til haga - út látið. Heiðrað til upphafningar. Skellurinn kemur þegar síst er viðbúist. Fortíð og framtíð skellt í núið - fyllt af ást. Vofurnar eru fullar af víni. Þær þjást...

Tilkoma þeirra er til að sýna lífið í raun og kunna það lofa, rétt. En hugurinn neitar að sofa. Reykjandi, ráfandi - rýr andi af velsæmis vitsmunum. Að ráfa annað er kannski unun en ekki til lengdar. Þegar á hólminn er komið.

Vofurnar vinda sér upp til virðingar vindinum... Vesæld og vesen en, en, en, leyfðu mér að ráða til dáða þá deyfðu staðreynd sem með leynd er notuð í lotum.

Það hjálpar að láta eftir. Dagurinn í dag, er dagurinn í gær... og á morgun. Hver og einn fullur af erfiðleikum - sorgum... En þegar uppskorin er sú borgun sem í kjölfarið fylgir sérðu að á endanum gefur lífið engan afslátt. Kannski sátt, en ekkert meira.

Viljinn er sterkur, en vonin er veik.

Vofurnar gera sér að leik að vera til staðar fyrir hvora aðra - og þegar allt virðist komið til að vera, þær fara. 
Stinga af, af því bara...

Lífið er í „opnum D“

Í upphafi til urðu himinn og jörð
og hafið fylgdi á eftir fljótt.
Til varð úr takti hin fullkomna gjörð
tímans, svo skiptust dagur og nótt
í aðskilin hugtök, en stóðu þó vörð,
órjúfanleg - föst í sínu eigin þreki
til eilífðar. Áætlunin var til lögð
áður en erindin urðu og allt enda tók.

Með þrömmum, þungum skrefum
þvingað var fram hið fyrsta líf.
Alin til veru hver einasta tegund
og tilgang gefið um ókomna tíð
að uppfylla. Hin einasta, fyrsta
afleiðing tilurðar, voru hljóðbylgjur
í taktfylgjandi sveiflum; titrandi, 
temjandi til tilvistar innsta eðli efnisins.
-
Fæðandi frelsinu framfarir,
tónlistin telst tákn tilgangsins.

Hugsað við dómkirkju Reykjavíkur

„Það sem þulið er upp,
er þaggað niður“.
- og í þeim orðum sló klukkan hálf.

„Hið göfuga gubb;
hinn gefni kliður“.
- ginningin kemur sér aftur í mál.

„Nautn er að njóta
neyslunnar - í neyð“.
- nútímans sjálfsagða blekking og tál.

Heimspekileg vangavelta #42

Elja alin feit
til eilífðar.
Slitin, sundurleit -
svæfð til kyrrðar.
Mótlætið magnast
í mergð andvana dygða.

Svívirða svefns
svæsin ræður.
Mædd til megns
mæður og bræður.
Gáskinn ei gagnast
gefjun sakleysis sifja.

En rúnir ristar
til ráða dáða
lífsins, vits og lista.
Samrýming söngva
sálanna. Réttlæti
ragna og niðja.

Hugsað í Hjartagarðinum (um mitt sumar 2013)

Ég ríkulega má
hamingju reyna'að
upphefja í hjarta -
í Hjarta-garðsins
múraða hjarta...
Þar með ég reyni
að ráða þá gátu
er ríkjum ræður í
ringluðum huga
mínum rauðum:

„Hvar er samhugurinn;
einingin, nándin - sálin?“

---

Aðeins veikar
verur nú saman
koma neyddar -
óskandi betrunar
brostinna vona,
byggðra á vímu
gærdagsins -
og fráhvörfum
dagsins í dag.

---

„Hvað varð um
sáttina sem
vitund ásta gróf
í þennan reit?“

...hún flutti
vízt uppí Breiðholt
einsog flestir
sem á miðbæinn reyna!

Upphafning eyðinleggingar

Skarplega var athugað
að skynsemi arðbærrar
frændsemi þegar gengið var
of langt, „ó“ -eða- viljandi.

Þó næstum því drukknað hafi í
dróma sorans hin algilda, eilífa
skilgreining - þá lævís má
sindin teljast og lúmsk.
Sem sannleikur er lygin lofsungin
meðan staðreyndum er afneitað.

Þess vegna á milli vafa og vitleysu
skal velja - og þó útkoman sé súr
þá sátt mun veitast úr ágreiningi
þeirrar hneysu sem kveljarar
tungunnar hreinnar ala hinum
raunsæu gildum misvísandi ráða.

Svo hlustið nú systur - bræður á
regluverk þeirra dáða, sem búa í
vitundum hala og sprunda! Þeirra
sem það stunda „að verann“ í
hring-eltingaleiknum eilífa.

Þannig auðveldlega virðist á brýnið
að leggja brúnir þeirra „orða-eggja“,
að temja til allsherjar þekkingarhinar blindu blekkingar; leifa lýðnum
að sjá lygar sinna glötuðu kenninga
sem byggja upp mynd þeirra lifandi
dauðu og rotnandi menningar.

- Upphafning eyðinleggingar -

Explaining good times

It started out with a little word,
whispered so gentle - so softly
that only few heard its message
brought in to this world.

What followed was that
will later be known as
the truth of our earths message.
Still living, through millennia,
giving its essence through
the most sacred song - true laughter.

Cooperative challenge
between two different states
of lifes balance;
dimensions of extensions
- spiraling energy of my vitality
to sense what the mind enhances.

Now, I've reached the point
where I must rest my thoughts
of mania for a while
to avoid hysteria
and continuous crimes
of life's lies.

For over time they've grown
more out of context
from their own,
mainly this one memory
that paves the road
for my insanity.

Even though I believed
so surely I'd reached a conclusion,
an understanding - a satisfying solution,
it returned and dug even deeper
into the back of my delusions
and now sleeps there.
So, I fear destruction
sprung from unintention
brought to existence
by my own expansion
of deeper hopes and expectations...

---

And so on,
with an answer
I carefully found
in the depths of
this sterilized ground,
my mind has received
for its harvest.

I took baptism to stop
my minds compulsiveness
from falling each time
in routine of behavior
so dreadfully mean
that it pulls apart my abillity
to confront my moments in reality
- if so could be called -
at the end of it all.

So, I must let go
of ideas taking place
misguided, crooked -
in my mind full of haze,
and to this date
have build expectations
on the subject of
human communication
that I, so full of pride
and ignorance
stood up for - and
was raised to believe
to fit my realization.

To me they are filled
with difficulties
which grow and grasp
an understanding of being
able to turn a switch
of ability - giving a glimpse
of hints, to let go into the abyss.

Still, the battle of choices
that inside me arouses
I do not know how to handle.
So I sink into a hole
where a whole
different level I reach.
It is there where
I meet my devil
in surroundings
of consistency
of peace, serenity
and ease.

It was then, I saw
a understanding sight;
the great connection
of matter and light
- a pure delight -
that normally I couldn't decide
between words to determine
my feelings;
those disabled meanings
of spoken words
sprung from my tongue.
Hurling down they rumble,  
and underline my sentences,
those who float above
the true meaning of all -
only created to fall.

Forms of sounds and dialects
surely I do respect; the smallest
fragment of lives true meaning,
sought between lines of sleep
and daydreaming. My capability
literally forms tones and rhythms
of respect to the people I meet
and see in my life on the streets.

I honestly believe
- for my own good, obviously -
that, to loosen up a little
by slowing down and finally getting
my feet to the ground must be
the choice I should give a try.

Therefore I must shake off
my pains and fears,
my mental tracks pay'off
and firmly clear.
Start taking care
- if I dare -
of my own self and build up
my bodys health to fit my spirits
truth and wealth.

So, my rambling, please,
and disturbance excuse!

I give my deepest gratitude
to all, who so gratefully gave
their personal time and attention,
making ways of revelations for
reconciliation in my stubborn
and oh so childish mind.

At last, I choose my words
with the intention to show
my gratitude in a verbal
connection with the selection
of thoughts I develop concerning
the recognition I give towards your actions.

- Peace to ya'll
  and may rays
  of grace
  shine throughout
  your lifes.

Skelfing

Ég sé skýin opnast
- hliðra sér til hliða.
Rofa og rifjast upp
- riðla sér áfram,
með falsaðan miða.

Ég sé ógurleg loftskip
með sín meðfylgjandi læti,
gera vart við sig
og vekja upp hjá mér kæti.

Skjálfandi líkaminn...
skýtur til skakka sá ami.

Krefjandi, gylltu trompetin hljóma
og hefja upp tóna himnanna;
óma í uppljóma sinn
„karamellu-djass“
með blúsuðum rjóma.

Hvað er í fréttum,
hvað er að gerast?
Er allt með feldu;
hvað er um að vera?

Við stöndum í röðum
með hatta á höfðum.
Höldum ekkert áfram
í fullkominni stöðnun.

Skjálfti inn að beini -
skerandi hávaði í leyni.

Ávextirnir, einir,
af kvistunum falla
og meðan veröldin g
runlaus sefur.
Refurinn lævís og gráðugur,
bráðirnar telur.
---
Skapráður halur,
er skömmustulegur maður.

Ísland í dag

Lítið er vort land,
löngu siglt í strand -
vanað sínum vilja
til'að veg sinn skilja
         sem og
mátt sinnar mergðar.

        Þann vilja,
sem mannkynið fegrar
og vísdóm stjarnanna
elur í eilífð aldanna.

Sú alúðarvera
sem hefur þann
heiðarleika að gefa
að hefja upp jákvæðni
       - úr efa -
það er, eyjan mín
yndislega.
Okkur öllum
var hún gefin.
Svo nú dansinn
skulum við stíga
skrefin í hringnum
endalausa
     - og hnýga -
í blessun galdurs bundinna hljóða;
bragalist vorar einstöku þjóðar.

-
En eymdarlega nú vízt elur
sig elja, súr til úrbóta.
Börnin sín, og búið selur
bögu fyrir ljóta.