Málfrelsi

Ég veit ekki hvaðan þau komu, hvert og eitt og sér, en vingjarnlegri vofur gat ég ekki ímyndað mér. Hafði reyndar aldrei ímyndað mér neitt yfirnáttúrulegt yfir höfuð, hvað þá yfir höfuð náttúrunnar sjálfrar í heild sinni. En einmitt þannig vissi ég allavega, og að minsta kosti, að þau gátu ekki verið annað en raunveruleg... 
En hvað veit ég?

Allavega. Þarna voru þau komin. Og síðan hefur heimsóknunum ekki lint. Þau koma og fara. Sumir stoppa stutt samt, meðan aðrir bara setjast niður, hvíla sálina og stara á samferðalanga sína - eða útum gluggann. Og sumir horfa í gólfið eða fá sér Tópas. Þeir eru hættir að selja bláan Ópal. Hann innihélt líka klóróform. Það er skrítið efni, notað til svæfinga.

Veggirnir segja sögur og endurspegla hugarfar "bakpoka-kynslóðarinnar" í öllum mögulegu lituðum orðum, bundnum - stundum í setningar. Því ráða hendingar. Í raunveruleikunum ættu þessir veggir samt að vera hvítir. Þá á ég við raunveruleikann sem við lásum um í skólabókunum, blöðunum - sáum í sjónvörpunum. En hann er auðvitað ekki til - raunveruleikinn, hann er plat; óraunhæft frat. Listin er hinn lifandi sannleikur. Slett, strokin, krotuð, teiknuð - útreiknuð og nett uppsett. En það er önnur saga.

Vals hafði orðið fyrir valinu. Vofurnar voru á einu máli um það, enda flestar dánar burt úr heiminum á þeim tíma sem dansinn var djarfari en klám. Það var þá. En ekki núna. Svo ég geri ekki söguna snúna... og talandi um klám og þess lúnu, fúnu stoðir - það er lítið vitið sem við það loðir, að viti... Bara hamsleysi, grams og geysi-sviti; mæðandi og másandi skrokka. Lygi. Samkvæmisdans er heldur ekkert nema skrúðað fans getnaðar, og þú kennir börnunum þínum að hlaupa í kringum greni! Tisk, tisk!

Vofurnar eru vinir mínir. Þó ég hafi engin samskipti átt við þær þannig lagað, þá veit ég, og hef lært það hvernig sannir vinir þaga... Hljóðið er kalt, en vel haft til haga - út látið. Heiðrað til upphafningar. Skellurinn kemur þegar síst er viðbúist. Fortíð og framtíð skellt í núið - fyllt af ást. Vofurnar eru fullar af víni. Þær þjást...

Tilkoma þeirra er til að sýna lífið í raun og kunna það lofa, rétt. En hugurinn neitar að sofa. Reykjandi, ráfandi - rýr andi af velsæmis vitsmunum. Að ráfa annað er kannski unun en ekki til lengdar. Þegar á hólminn er komið.

Vofurnar vinda sér upp til virðingar vindinum... Vesæld og vesen en, en, en, leyfðu mér að ráða til dáða þá deyfðu staðreynd sem með leynd er notuð í lotum.

Það hjálpar að láta eftir. Dagurinn í dag, er dagurinn í gær... og á morgun. Hver og einn fullur af erfiðleikum - sorgum... En þegar uppskorin er sú borgun sem í kjölfarið fylgir sérðu að á endanum gefur lífið engan afslátt. Kannski sátt, en ekkert meira.

Viljinn er sterkur, en vonin er veik.

Vofurnar gera sér að leik að vera til staðar fyrir hvora aðra - og þegar allt virðist komið til að vera, þær fara. 
Stinga af, af því bara...