Sjálfstæður sálfræðitími

áfallastreituraskaður
ofvirkur athygglisbrestur
með
geðrofshneigð geðhvörf
hömlulausra hugsana
alkóhólistans 

allt í rugli
samt
allt'í'lagi
hipp'og'kúl gæi
með ekkert
nema góðan ásetning

röltandi anandi 
andi barnsins
flæktur í flókin
veiðarfæri mannsins

menn þurfa þó ekki 
endilega að vera týndir
þó þeir séu staddir úti 
á miðju túninu
kannski villast menn bara 
og ruglast af ráfi sínu 
í lokuðu þröngu rými
stjórnleysisins

Stríðið við lífið

Laugaður hef ég og ljóð mín skrifað,
að litbrigðum myndmáls orða miðað.
Í sálinni hef ég magnað upp seiða
og sungið þannig burtu lífsins leiða.

Styrjaldir hef ég hamslaus staðið
og hart stjórnleysið með mér alið.
Ég svifið hef frjáls um sælunnar engi
og spilað mín lög á vímunnar strengi.

Ég drukkið hef vín og ég hef dópað,
hef Díonýsus oftsinnis blótað.
Með Bakkusi hef títt bísað og starfað,
og barist um óður í stríðum geðhvarfa.

Á hugarfluginu langt hef ég farið,
og hratt um flogið upp á æðri staði.
En aldrei ég hef það haft fyrir sið
að hafa'af því unun og staldra þar við.

---

Sný ég því aptur í súru geðveikina
og snaraður fastur er neyddur í leikina.
Það leikrit að þykjast eðlilegur vera
og þjáningu raunveruleikans að bera.

Enn ein bábiljan

Óáþreifanleg tilvera sem 
er svo sannarlega til.
Án snertingar, sjónar,
bragðs eða heyrnar
- ég er þar, verð og var;
í skynvilluflóði
ég drukkna þar og dey.

...eða nei,ég lifi!!
Ég lifi, geng um og dafna í mistri
veruleikans en gleymi mér,
á meðan heimurinn heldur áfram.

Heimurinn, með sinni hlutlægu synd,
heftir mig og mína huglægu ímynd.
Form, mót og bygging mannsins,
sem mótast í þyrnum frelsarans kransi,
gefa mér góða mynd af tilganginum:
Að eiga í einingu staðfestu um að
í eilífðinni saman mega dansa um
og að elska Guð af öllu hjarta,
í auðmýkt trúa á hans krafta
- tvö sem eitt, í faðmi frelsarans.

...áfram ég læðist í taktlausu flæði,
meðfram formlausri vitund minni.
Með vissu um að ég snúi ekki aftur,
ég upplifi í nóttinni endurteknar,
endursýningar drauma minna.

Ég er hættur að finna til.
Ég er hættur að finna fyrir
skítugum hvötum og hugsunum.
Finn fyrir bata og horfi rólegur
á heiminn fæðast í dauðann.

Viðreisn vonar

Honum líður illa
en samt svo vel.
Því sársaukinn elur óendanleikann.

Upplifun sem upp úr öllu gengin er
langt umfram sannleikann.

En hann skilur svo fátt,
skilur svo lítið.
Því skynvitundin er takmörkuð
við þrívídd.

-Fari það grá-bölvað
og allt til andskotans!
Til helvítis!
Djöfulsins djöfull!

Og í þeirri andrá sér hann tilganginn:
Að eiga skópar númer fjörtíu og fimm.

Ég vil skrifa skemmtileg ljóð

Ég vil skrifa skemmtileg ljóð,
skreyta orðin með gleði.
Með Braga list og „brútal“ móð,
breyta ég vildi leiðu geði.

En bergmál berst í gegnum mig,
sem bindur mig til þeirra verka
að berjast hart mót harðræði
og að hata alla tilvist klerka.

Að sjá í gegnum síðan allt
og senda lögvaldi tóninn.
Kunna að berja stálið kalt
og kyndil bera vetrarnónin.

Að elska lífið og allt sem er,
og í andartakinu eina lifa.
Heillandi virðist sú hugmynd mér,
en hentar mér ei er ég skrifa.

Því munu ljóð mín döpur vera,
myndskreytt bláum litbrigðum.
Orð í taumi blönduð með trega
til að létta á mínum birgðum.

Málfrelsi

Ég veit ekki hvaðan þau komu, hvert og eitt og sér, en vingjarnlegri vofur gat ég ekki ímyndað mér. Hafði reyndar aldrei ímyndað mér neitt yfirnáttúrulegt yfir höfuð, hvað þá yfir höfuð náttúrunnar sjálfrar í heild sinni. En einmitt þannig vissi ég allavega, og að minsta kosti, að þau gátu ekki verið annað en raunveruleg... 
En hvað veit ég?

Allavega. Þarna voru þau komin. Og síðan hefur heimsóknunum ekki lint. Þau koma og fara. Sumir stoppa stutt samt, meðan aðrir bara setjast niður, hvíla sálina og stara á samferðalanga sína - eða útum gluggann. Og sumir horfa í gólfið eða fá sér Tópas. Þeir eru hættir að selja bláan Ópal. Hann innihélt líka klóróform. Það er skrítið efni, notað til svæfinga.

Veggirnir segja sögur og endurspegla hugarfar "bakpoka-kynslóðarinnar" í öllum mögulegu lituðum orðum, bundnum - stundum í setningar. Því ráða hendingar. Í raunveruleikunum ættu þessir veggir samt að vera hvítir. Þá á ég við raunveruleikann sem við lásum um í skólabókunum, blöðunum - sáum í sjónvörpunum. En hann er auðvitað ekki til - raunveruleikinn, hann er plat; óraunhæft frat. Listin er hinn lifandi sannleikur. Slett, strokin, krotuð, teiknuð - útreiknuð og nett uppsett. En það er önnur saga.

Vals hafði orðið fyrir valinu. Vofurnar voru á einu máli um það, enda flestar dánar burt úr heiminum á þeim tíma sem dansinn var djarfari en klám. Það var þá. En ekki núna. Svo ég geri ekki söguna snúna... og talandi um klám og þess lúnu, fúnu stoðir - það er lítið vitið sem við það loðir, að viti... Bara hamsleysi, grams og geysi-sviti; mæðandi og másandi skrokka. Lygi. Samkvæmisdans er heldur ekkert nema skrúðað fans getnaðar, og þú kennir börnunum þínum að hlaupa í kringum greni! Tisk, tisk!

Vofurnar eru vinir mínir. Þó ég hafi engin samskipti átt við þær þannig lagað, þá veit ég, og hef lært það hvernig sannir vinir þaga... Hljóðið er kalt, en vel haft til haga - út látið. Heiðrað til upphafningar. Skellurinn kemur þegar síst er viðbúist. Fortíð og framtíð skellt í núið - fyllt af ást. Vofurnar eru fullar af víni. Þær þjást...

Tilkoma þeirra er til að sýna lífið í raun og kunna það lofa, rétt. En hugurinn neitar að sofa. Reykjandi, ráfandi - rýr andi af velsæmis vitsmunum. Að ráfa annað er kannski unun en ekki til lengdar. Þegar á hólminn er komið.

Vofurnar vinda sér upp til virðingar vindinum... Vesæld og vesen en, en, en, leyfðu mér að ráða til dáða þá deyfðu staðreynd sem með leynd er notuð í lotum.

Það hjálpar að láta eftir. Dagurinn í dag, er dagurinn í gær... og á morgun. Hver og einn fullur af erfiðleikum - sorgum... En þegar uppskorin er sú borgun sem í kjölfarið fylgir sérðu að á endanum gefur lífið engan afslátt. Kannski sátt, en ekkert meira.

Viljinn er sterkur, en vonin er veik.

Vofurnar gera sér að leik að vera til staðar fyrir hvora aðra - og þegar allt virðist komið til að vera, þær fara. 
Stinga af, af því bara...

Heimspekileg vangavelta #42

Elja alin feit
til eilífðar.
Slitin, sundurleit -
svæfð til kyrrðar.
Mótlætið magnast
í mergð andvana dygða.

Svívirða svefns
svæsin ræður.
Mædd til megns
mæður og bræður.
Gáskinn ei gagnast
gefjun sakleysis sifja.

En rúnir ristar
til ráða dáða
lífsins, vits og lista.
Samrýming söngva
sálanna. Réttlæti
ragna og niðja.

Explaining good times

It started out with a little word,
whispered so gentle - so softly
that only few heard its message
brought in to this world.

What followed was that
will later be known as
the truth of our earths message.
Still living, through millennia,
giving its essence through
the most sacred song - true laughter.

Cooperative challenge
between two different states
of lifes balance;
dimensions of extensions
- spiraling energy of my vitality
to sense what the mind enhances.

Now, I've reached the point
where I must rest my thoughts
of mania for a while
to avoid hysteria
and continuous crimes
of life's lies.

For over time they've grown
more out of context
from their own,
mainly this one memory
that paves the road
for my insanity.

Even though I believed
so surely I'd reached a conclusion,
an understanding - a satisfying solution,
it returned and dug even deeper
into the back of my delusions
and now sleeps there.
So, I fear destruction
sprung from unintention
brought to existence
by my own expansion
of deeper hopes and expectations...

---

And so on,
with an answer
I carefully found
in the depths of
this sterilized ground,
my mind has received
for its harvest.

I took baptism to stop
my minds compulsiveness
from falling each time
in routine of behavior
so dreadfully mean
that it pulls apart my abillity
to confront my moments in reality
- if so could be called -
at the end of it all.

So, I must let go
of ideas taking place
misguided, crooked -
in my mind full of haze,
and to this date
have build expectations
on the subject of
human communication
that I, so full of pride
and ignorance
stood up for - and
was raised to believe
to fit my realization.

To me they are filled
with difficulties
which grow and grasp
an understanding of being
able to turn a switch
of ability - giving a glimpse
of hints, to let go into the abyss.

Still, the battle of choices
that inside me arouses
I do not know how to handle.
So I sink into a hole
where a whole
different level I reach.
It is there where
I meet my devil
in surroundings
of consistency
of peace, serenity
and ease.

It was then, I saw
a understanding sight;
the great connection
of matter and light
- a pure delight -
that normally I couldn't decide
between words to determine
my feelings;
those disabled meanings
of spoken words
sprung from my tongue.
Hurling down they rumble,  
and underline my sentences,
those who float above
the true meaning of all -
only created to fall.

Forms of sounds and dialects
surely I do respect; the smallest
fragment of lives true meaning,
sought between lines of sleep
and daydreaming. My capability
literally forms tones and rhythms
of respect to the people I meet
and see in my life on the streets.

I honestly believe
- for my own good, obviously -
that, to loosen up a little
by slowing down and finally getting
my feet to the ground must be
the choice I should give a try.

Therefore I must shake off
my pains and fears,
my mental tracks pay'off
and firmly clear.
Start taking care
- if I dare -
of my own self and build up
my bodys health to fit my spirits
truth and wealth.

So, my rambling, please,
and disturbance excuse!

I give my deepest gratitude
to all, who so gratefully gave
their personal time and attention,
making ways of revelations for
reconciliation in my stubborn
and oh so childish mind.

At last, I choose my words
with the intention to show
my gratitude in a verbal
connection with the selection
of thoughts I develop concerning
the recognition I give towards your actions.

- Peace to ya'll
  and may rays
  of grace
  shine throughout
  your lifes.

Greining staðreynda

Sögur sagðar - sjálfsagðar.
Úr spaugi sprottnar,
sorglega frá spekinni sokknar
- ljúflega lagðar í laumi.

Leiðir lyga lifna við
úr glaumi lífs
- uppgerðar mynningar -
fengnar úr draumi
dreymdum...

Við a.m.k reyndum
að sætta sjálfin saman,
að sorgum gleymdum.

Þær aldnar voru á engjum
úlfúðar lengi,
þó ekki til eilífðar...
- endurskapaðar
til tilgangs gæfu.

Hin gengna geðveiki
þess gæfulega fengs
sem í huga hamrað
hafði gól, hvað eftir annað,
sór að standa við sitt...

Þá upphafið var til ama
verk endurtekningar
og lógað,
fyrir það sama.

Hugarflug fundið,
fengið var, og
frjálslega ágengið
fyrir hinn sanna guð
fyrirgefninga, og
fræðandi þekkingar
 - sem -
sýnir sýnir sjálfsblekkinga
í sínu sanna ljósi, þó
annað á endanum kjósi
sálin særða, sorgmædda...

---

En sjáið hana nú,
trúna - ný-endurfædda
grafna dýpra í vonina;
sýnina á ljósið bjarta -
staðfestuna í
líkamans hjarta
á meðan heilinn aðeins
vellíðun skartar til heimsins.
Hugljómun fengin...
það verður umbreyting
til batnaðar og fegurðar-frama.

Hringsól hjólanna
reynist stundum annað
en maðurinn ætlaði.

Frá endanum
upphafið rann
og mun að öllum
líkindum halda áfram
til enda á ný...

Svo vinnan nú loks hafist getur,
staðfest, skjalfest og færð í letur!
Vinnan að því að gera betur og betur.

Saga af slitum

Við óðum
í glóðum
bæði berfætt.
Djúpt við sáðum
röngum ráðum
löngum, sem réttum.

Ljáðum og nett
að gáðum
í sálinn létt,
en gleði-söngva
fleiri öngva
gátum grætt.

Í hjáleiðum,
strætum breiðum;
þar lausnir lágu.
En að fanga
þeirra smæstu anga
ei við gátum.
Urðum leið,
og buguð í neyð
saman eftir sátum.

Lengi lauguð;
látlaus - þó
forhert til frambúðar
við náðum nauðug
náðinni
og
elfdum til alúðar
þar til okkar slitnu
samvistum,
útslitin við slitum.

Ráð til lagt

Skuld er á skellt skynlaust vitið
meðan hamrað er á heiminum...
- Það helst mér þykir skrítið.
Hér fá þjófar friðþægingu
meðan fátækt aðrir líða.
Synir Mammons, strax í fæðingu
sárt mannkynið svíða.

En nú veit ég betur
- á endanum bíður oss dómur.
Þar'sem í lokarimmu Ragnaraka
réttlátur dynur sá ómur
sem þyrma mun þeim mögum Burs
sem þjáðir sitja þó sáttir.
En rifnir verða þeir ranglátu
og reyttir í allar áttir.

Því öfund, græðgi og ærumeiðing
æðstir þykja mannanna lasta.
Goðanna griðum ei eru baðaðir
þeir sem úr glerhúsum grjóti kasta.

Girnist þú yfir höfuð gull,
gæta þín skaltu þá vinur.
Því undan djöfuls glamúr ósk
á endanum sárt þú stynur.

Skuldlaust, að lokum

Rösklega ég ráfaði 
reglu og ráðum reyrður
um hinar ríkulegu rökræður 
réttsýnna ragna og gerði mér
gagn og gaman af því 
að reglulega móta til framfærslu 
festu þess glaums sem
gefinn er hinni lúmsku áætlun.

Skuldlaust, að lokum.

Sú gefjun mér var falin í byrjun; 
brautryðjun til bata þekkingar
brúkaðrar, sem ósjálfrátt bætir
til batnaðar hegðun mannsskepnunar.

Skuldlaust, að lokum.

Í leiðslu ég leiddur er fram í ljós 
kenninga - kennslustund innri þekkingar,
viðurkenning vitundar allt til endingar.
Svo, samvizkulega sinna ég má
því takmarki að mjúkri lendingu ná.
Friðinn í hjartanu úr Helju heimta
og fagna frelsinu nýfundna.

Skuldlaust, að lokum.

Keldru - Kula

Nú kvöld er að komið,
kalt með úða og vindi.

---

Þó skíni eða skúri
þá skapa ég úr því
skemmtilegheit í orðum
- skakkt -
þó ekki úr skorðum...

Sannleikann framfæri hreinan;
ókeikan - beinan, með mínum ljúfa
og blúsaða bakrómi raddarinnar
(úr blindu tómi).

Hending þeirrar framhryndu,
hamslausu orðavindu sem ská
á móti hinu gildandi viti situr.

Í heilabúinu alinn er hiti hagyrðingar,
orðabindinga skynsemi minnar
- þeirra innri bragahátta.

(Mínar dýpstu útskýringar til allra átta)

Því Alfaðir ól sínum sonum
æðri skilning, bundinn vonum
um þroska - sem svo að lokum
mun endurspeglast í honum.

Hlusti! - hver sem heyrir!
Horfi! - hver sem eirir
í lífinu einsog það líður.

Ekkert sá græðir sem situr og bíður
eftir skilningi eða hniti -
þá uppskorið er ekkert að viti.

Muna máttu, og mundu vel,
mundu að skapið stilla (og þel)
hugsanir og það sem er hollast
til framkvæmda og framkomu
til næsta frænda!

Því, ef líf þú virðir ei
sem þitt sama þá tilvera
þín virðist einungis til ama.

Láttu frekar undan,
leyfðu lífinu
að lauga þig alsælu
- lát undan þinni
ímyndunar brælu!

Ást og yndi frekar frá þér breiddu,
öllum ókostum framhjá sneiddu
og í unað drauma skaltu þér lauma,
niður í vitið djúpt grafa
og leita hins eina og eilífa sannleika.

Að endingu skaltu svo veita
væntumþykju ofur heita,
ættingjum þínum og vinum
- sem og auðvitað öllum hinum!

Ósk

Ég vildi 'ég gæti skrifað eins og Poe,
eða ort líkt'og Hjalli frá Bólu.
En það er ekki séns - og þó,
ekki nema 'ég fengi hugmynda-gjólu. 

Hvert ég fer

Þegar ég dey, þá verð ég ei meir -
bundinn efni né líðandi stundum
í tíma. Tilgangurinn sjálfgefni, þá
verður að undrun, og sálin hrein
stefnir sælli til hinnar gjöfulu grundu
„hins heimsins“.

Ég reyndar veit að þar ég á minn
rétta reit. Í huganum þar ég löngum
dvel til að flýja; frelsast burt'úr Hel -
sem svo sannlega virðist veruleikinn
vera; tilveran... því á meðan líður
eymdin framhjá.

Sjáandi, finnst mér ég sjáandi sýnir
bersýnilegar og vitandi líð ég um
vitranir vitundarinnar.

Heyrandi, finnst mér ég heyra hið
upprunalega hljóð sköpunnarinnar;
heyrnina legg útí heiminn og hlusta...

En lof mér að útskýra, ef ég má, og
hugmyndum mínum útlista og þannig
ykkur skynjun ljá, byrjun frá og til enda
segja; fræ yfir senda í vitund yðar svo
þér getið uppræktað.

Út í hinu dimma djúpi dansandi stjarnanna
býr vitund - sál sögunnar; skapandi sköpunar
og leynist hún í þér, einsog mér.

Hið eilífa afl alls lifandi lífs;
ég sæki það heim og sameinast...
En þangað ég fer, því ég veit
að þar á ég heima
- einsog þú.

Í þakklætisskuld

Í hugleiðingu ég sit og stari út í
tómið, meðan stíft fyrir mér velti 
hvaðan sá ásjár-ljómi kemur,
sem endalaus frá þér streymir
- og mig eltir - 
hvers vegna svo vel þú hugar mér að
og svona vandlega gætir og geymir...

Systir besta - vinkona mesta!
- þú veist að lífið er of stutt
til'að standa'á sama. Þér mun
ég þakklátur reyna'að bæta
upp þann ama, sem bráðlátur
ég látið hef yfir þig ganga -
daga langa; nætur strangar.

Gjafmildi þín, þolinmæðin og nærveran
heilandi. Eiginleikar nærgætinnar gæsku
þinnar sem slíkrar, eru einstakar guðs-
gjafir þér gefnar og skýrt þér ætlað að full-
nýta, til góðs og sjálf njóta lífið út til enda...

Þess vegna vil ég reyna, og leiðandi
þér sýna hvað ég upplifi; þessa dún-
mjúku veröld veru þinnar, tilbúna
bata, þeim sem villuna nú dýpst hefur
í ratað og næstum sjálfum sér glatað
- en -
góðmennska þín og hið gífurlega þol
sem þú sýnir (þó svo oft þú sjálf ekki
teljir þig sjá) eru gersemar, einstakar
sinnar tegundar og aðeins þér gefnar.

Þú átt allt hið besta skilið, í þessu lífi
sem og næsta. Og ég skulda þér pulsu.

Takk.

Lítill steinn

Einn,

og ekki lítill,

einn

steinn,

stóð hreinn

og eins beinn

og hann gat - 

aleinn

á toppi vörðu.

Einn

þar hann sat

meðan 

aðrir störðu,

hver einn

og einasti

annar steinn.

               Leið

               honum illa,

               í leyni,

               eða ei -

               þessum „ekki litla“ steini?

Líður steinum

yfirleitt?

...þó þú skiljir

þá eina

eftir

með sjálfum sér einum

(ásamt öðrum steinum)

einsömum 

í auðninni einni..?

               

Skarplega á litið

Stýra mér stjörnur,
stjórna til mannfórna
vina..
en hvað veit ég?
Hvert á ég að skima
eftir sannleika?
Það, að minnsta kosti,
myndi breyta 
minni braut
til þeirrar leitar
að afneita
öllu sem að sannleika
hallar.
Ég þarf mitt rúm
til að malla
staðreyndir við tilgátur
þó uppskerist hlátur
eða grátur
mínum megin frá,
þá
verð ég að nálgast
staðfestu
um stöku brot mynda
sem kalt mig kynda
til könnunar.

Allt er svo misskilið -
sem telst til nús
og eða
þess sem var...
ekki gjöf gefa, nema
gefjun gefna
hafir fengið
úr stjórnleysi.

Loforð, líka lygar

Það byrjaði allt í þátíð,
þolgæðið var valt.
Hávaða og hátíð
ég heyrði útum allt.
Grín og líka grátur;
gránar nú mitt stef...
Loforð, líka lygar,
lánuð voru mér.
-
Ég sat og skar út stjörnur,
en stefnan allt'of þröng.
Ljóstruð ljóðin önnur -
letur fært í söng.
Kapp er valtur kostur,
hver sem er það sér.
Loforð, líka lygar,
lánuð voru mér.
-
Ríkjum ánauð ræður,
rausn fokin'í rokið.
Þó glettni kyndi glæður
þá gefur undan oki.
Dýrt er stundum kveðið,
en ekki er allt sem er...
Loforð, líka lygar,
lánuð voru mér.
-
Lausn þú gafst til leiða,
lagðir breitt þinn veg.
En sauðst í leynum seiða,
sælu gefnum með.
En stundum reynist stoltið
stolið, hvort sem er.
Loforð, líka lygar,
lánuð voru mér.
-
Nú, allt að lokum verður
endalokin við.
Göfugleikinn gerður
að gömlum dæmdum sið.
Þú reyndir þér að bjarga
en þolinmæðin þykir þver...
Því loforð, líka lygar,
lánuð voru þér...

Barátta bulls

Þrautir fá þróast
þrúgandi og illa lýjandi.
Þó skuldin sé aðeins skán
    og svo smá
við hlið hinnar dökku myndar
  - þeirrar djöfulssindar -
sem talin er heilagri
en þrenningin forgefna.

Það er sú óútskýranlega
árátta áfallasýktra sála,
sem sér fyrirhöfn til forar
         fimlega fynna
til að ráða ráðum sinna ráða.
Það eitt fer augljóslega
         ekki á milli mála.

Því þegar ráðið fæst úr raunum
   - þá ranglega heiftin stjórnar
     hugum, og upphefur
andstyggilega andhverfu
     heilinda hins innra.
     Svoleiðis,
þau sem talin voru upp
     til björgunar
og drengskapar dugnaðar.

En meinsemdir fylgja
meðvirkni mannlegra hvata
sem svo sjúklegar sýna
sitt sanna "sataníska-"sjálf
í sjúklegum tilraunum til ásta.
           Mæða sú, ærin og meiriháttar
           heftir mestan bata.

Því þannig vill til,
svo skemmtilega
á skondinn hátt
og skringilegan,
að það telst ekki
sjálfgefið
að allt gefið
fáist gefið til baka.

Því er ekki stoltið
stirt til svörunnar
ef svara skal svari
til saka?
            - Jú, stoltið er stórlega
              gefið stórkostlegum
              stirðleika ef í sakir
              ratar óhóflega...
                                                               -Amen!