Manstu..?

Manstu skálmaldir og skarkalann
sem skelfdu okkur í bernsku?

Manstu?

Manstu ókyrrðina, óeftirsótta,
eyðinleggja værð næturinnar - aftur og aftur?

Manstu?

Manstu óráð foreldra og forráðamanna,
firrta ofbeldið; oflætið í efni og anda?

Manstu?

Manstu einmannaleikan, tárin grátin
og sárin sem í sálunum komu sér fyrir?

Manstu?

Manstu loksins þú sagðir mér frá hvernig þér liði
og ég þóttist svo sannarlega kannast við það sama?

Manstu?

Manstu þegar við sofnuðum út frá látunum,
huggandi hvors annars huga - samt hrædd?

...manstu?

Samferða

Ég sá þig stíga
úr svarta myrkri,
inní ljós ljómandi loga
lágbognu stálrisa torgsins.

Þú varst í grænum jakka, ég í brúnum. 
Báðir prýddir hnöppum 
sem við gleymdum að hneppa.
Svo fóru litirnir ekki saman.

En úr myrkri varð ljós
einsog vísast verður.
Lauk þá að lokum því
sem hafið var - varð
og nú verður á ný - ei meir.

Ferðin var farin í fljótfærni
frárra okkar þráa
um uppfyllingu til lífs og ásta
samferða mannveru, sem
tilbúin vildi gjalda hið sama
af öllu sínu hjarta.

En dula djöfullegra lasta og bresta
hékk til og ól sig feita í skúmaskoti.
Á sínum tilfinningarlegum flótta,
en að endingu var þvinguð í ljósið.
---
Þá byrjaði ballið af alvöru,
umbúið beiskju og særindum
frá heift, heimsku og hugveilu.
Að endingu það endaði af alúð
að sönnum skagfirskum stíl:
Blóðugt og baðað brjálæði!

(en einsog dýrðlingar, við buðum hinn vangan)

Greining staðreynda

Sögur sagðar - sjálfsagðar.
Úr spaugi sprottnar,
sorglega frá spekinni sokknar
- ljúflega lagðar í laumi.

Leiðir lyga lifna við
úr glaumi lífs
- uppgerðar mynningar -
fengnar úr draumi
dreymdum...

Við a.m.k reyndum
að sætta sjálfin saman,
að sorgum gleymdum.

Þær aldnar voru á engjum
úlfúðar lengi,
þó ekki til eilífðar...
- endurskapaðar
til tilgangs gæfu.

Hin gengna geðveiki
þess gæfulega fengs
sem í huga hamrað
hafði gól, hvað eftir annað,
sór að standa við sitt...

Þá upphafið var til ama
verk endurtekningar
og lógað,
fyrir það sama.

Hugarflug fundið,
fengið var, og
frjálslega ágengið
fyrir hinn sanna guð
fyrirgefninga, og
fræðandi þekkingar
 - sem -
sýnir sýnir sjálfsblekkinga
í sínu sanna ljósi, þó
annað á endanum kjósi
sálin særða, sorgmædda...

---

En sjáið hana nú,
trúna - ný-endurfædda
grafna dýpra í vonina;
sýnina á ljósið bjarta -
staðfestuna í
líkamans hjarta
á meðan heilinn aðeins
vellíðun skartar til heimsins.
Hugljómun fengin...
það verður umbreyting
til batnaðar og fegurðar-frama.

Hringsól hjólanna
reynist stundum annað
en maðurinn ætlaði.

Frá endanum
upphafið rann
og mun að öllum
líkindum halda áfram
til enda á ný...

Svo vinnan nú loks hafist getur,
staðfest, skjalfest og færð í letur!
Vinnan að því að gera betur og betur.

Contemplation

Lonely life, what was
is now all gone.
I used to have a dream,
now I don't have one.
Fight or flight -
all is said and done.

Freedom dies when
every choice is won.
- Brings up homegrown hate.

Peaceful nights were few,
still we had our own.
We made some friends,
now they are all gone.

Another night where
everything is wrong.
I've lost my track
so now I can't go on.

Again rise memories
about my life.
- But they come to late.

Saga af slitum

Við óðum
í glóðum
bæði berfætt.
Djúpt við sáðum
röngum ráðum
löngum, sem réttum.

Ljáðum og nett
að gáðum
í sálinn létt,
en gleði-söngva
fleiri öngva
gátum grætt.

Í hjáleiðum,
strætum breiðum;
þar lausnir lágu.
En að fanga
þeirra smæstu anga
ei við gátum.
Urðum leið,
og buguð í neyð
saman eftir sátum.

Lengi lauguð;
látlaus - þó
forhert til frambúðar
við náðum nauðug
náðinni
og
elfdum til alúðar
þar til okkar slitnu
samvistum,
útslitin við slitum.

Bank, bank - it's the punk-police!

Liggjandi lúinn rúminu í,
er lamið var gratt á dyrnar.
Reis ég'úr rekkju - tók húninn í
fyrir rannsóknarlögreglu-kýrnar.

Ruddust þær inn, reiðar, með látum
- ringlaður varð ég, og lostinn.
En'af kurteisi tók ég krúnunnar-dátum
svo kulnaði snart þeirra rosti.

Gáttaðir urðu af geðprýði minni,
gátu ekki annað en dáðst
er kærleik færði'þeim skuldlaust í kynni
kyntann með eilífri ást...

---

Aumar sálir, aumir menn!
Aumingjar meðal oss reika
stamandi og vit-stolnir í senn
og stirðir til persónuleika.

Reglubundnir, þó viltir ráða;
á ranghugmyndum aldnir.
Snauðir gæsku og sannra dáða;
dagar vizku engir taldir.

Draumur á 13. föstudegi

Mig dreymdi að mig væri að dreyma, draum sem ég skildi ekki neitt. En honum vil ég helst ekki gleyma, og heldur ekki fá honum breytt.

Samband rofið

Ég heyrði'að þú værir komin heim,
þú sem ætlaðir ekki að vera sein
að hringja í mig og láta heyra í þér.
Við sömdum um það í fyrri tíð
að við skyldum vera við það þíð
að skrifast á, og hringja inn á milli.

En í staðinn er ekki bleki eitt;
símareikningurinn er ekki neitt
og ég skil ekki hvað hefur komið fyrir.
Og það er svo sárt að vita það
að þú gangir ekki beint í hlað -
til mín og heilsir með ljúfum kossi.

Þú veist að ég gengi á eftir þér
eins langt og sjálfur heimurinn er -
en því miður, þú vilt ekki taka eftir.

Óboðinn gestur

Donk! (Bjórdós kastað í rúðu...) X: Er þessum gaur boðið? Y: Er þetta gaur með sítt rautt hár? X: Já... Y: Nei, honum er ekki boðið!

Skyndikynni

Sjálfsagt það almennt þykir skrítið, samt er það svona dagsatt. Að'þó ég þekkti þig minna en lítið, þá féll ég hraðar en hratt.

?

Hugsandi stefni ég haltrandi burt
meðan hóandi, hleypur karl og fylgir.


„Á ég líf“? -hef ég mig spurt,
ég veit að á endanum enginn mig syrgir.








Hvað varð um lífshamingjuna

sem fylgdi mér hvert sem ég kom?
Var hún kannski ekki til?
Ég veit samt að eitt sinn hún veitti mér von,
en þá var lífið eitt gleði spil.

Sólin

Skein gul sólin yfir fjöllin,
svalandi hún teygði sig eftir mér.
Heyrnarlaus, ég heyrði ekki köllin.
Hreyfingalaus, ég beið eftir þér.



En af hverju komstu ekki? 

Kvöldið

Við sátum stíf hvort öðru hjá,
sæt og prúð, eins og nýgift hjón.
En eins og dögg fyrir sólu þú fórst mér frá,
og sagðir: „Ég vil þig ekki Jón"!



Hjarta mitt brást og sálin varð ónýt
er þú sagðir þetta við mig svo köld.
Og svo þegar ég aftur til baka lít,
þá verð ég að segja að ég dó þetta kvöld.

I’m Leaving

Try to wake but I fall asleep,

I’ve been here for way to long.

Lost my faith & believe,

think terrible thoughts

all about different odds.

Try to stay but then I go again,

it’s hard to leave, my love.

But strangest things seem so good,

even though many are bad

–worse things I’ve never had.

Far away the light begins to shine

and I float into the fog.

Reasons not given, nor explained,

I feel good but not for long.

When you get here, I’ll be gone.

It’s hard to see or even to feel,

forget my loss.

It’s hard to take, don't start to cry,

don’t make such a fuzz.

Just go back to sleep, I’ll be in your dreams

to bring you relief.

Now, it’s my time to go

& I want you to know

that it’s not bad at all.

Promise to myself

I am here but you are over there.

These people aren't going nowhere.

I feel my mind is about to scatter

but January will make it better.

I wish so hard I hadn't been so late.

Still this decision you've already made.

So go gather you every star together

for the men are predicting bad weather.

Please don't talk nor make a sound.

True happiness I've already found.

I hope we'll meet again in December,

if I don't forget to, I will remember.

Rísandi meðvitund

Ég sá þig í gegnum nóttina

angraður - truflaður.

Andlit þitt ég sá það, fagurt.

Srapaður - hruflaður.

Tröppu hafði ég gert mér heima

er hoppaðir þú þar fram hjá.

Ég var næstum því búinn að gleyma

en mundi snögglega er horfði þig á.

Ég kallaði nafn þitt og þú namst,

nauðhemlaðir strax og á mig leist.

Í setningar orð ég get ekki bundið

um þá tilfinningu sem fékk við mér hreyft.

---

Augu þín óttast ekkert;

verndarar veraldar

minnar.

Ára þín óttast ekkert,

gætir veraldar

þinnar.

Eftirsjá

Reyni að anda en uppgefin er.

Uppurin er lífs míns orka.

Nú getur ekkert bjargað mér

og ekki er við því að storka.

Gref ég því holu í Hallormsstað

og hendi í hana rusli.

Getur ekki komið fyrir að

aldrei verði neinn usli?

Bara ef maður hefði hugsað fyrr,

og haldið sér frá þessu öllu.

Þá hefði maður kannski verið kyrr,

og kaffært sér í fanginu 'á stöllu?

Raddatökt og sólarljós

Manstu þegar mynningar

mynduðst okkur í fjarska?

Okkar kæru fyrstu kynningar

í köldustu Nebraska?

Manstu hvernig húsin létu,

hvernig göturnar byrjuðu að tala?

Hvernig blómin hlupu og bílarnir grétu

og bófan sem varð óvænt að smala?

Manstu ljósastaura og lítil börn

leiðast glöð niður að tjörn..?

Manstu álfa, menn og magnaðar sögur 
frá ímynduðum heimi?

Úr algleymi ég reyni að rifja upp 

en hef ekki taugar til að toga. 

Mundu þó eitt elsku stúlka mín mesta:

Þig ég elska heitt, 
bara þig og ekki neitt

þó þú lítir út eins og lessa.

Það var þá

Það var þá,

ég þekkti þig.

Þú varst með 
sumarblóm í hárinu.

Geislaði frá augum þínum

og þú gafst frá þér 
vináttu og blíðu.

Það var þá,

ég þekkti þig

þegar allt virtist glatað;

þú komst með von

og nýja trú á lífið.

Það var þá,

ég þekkti þig.

Þegar sólin þurfti 
frá að víkja

fyrir ásjónu þinni

á sólríkum sumardegi.

Það var þá,

ég þekkti þig.

Þú snertir mitt innra,

snertir ofurlétt 
skrápinn

svo hann hvarf.

Það var þá,

ég þekkti þig,

og aðeins þig -

takk fyrir allt.