Leitin að skósóla vestursins

Mér sýnist austur stundum vera vestur. Og ég stama kannski  en Nökkvi er góður hestur Þó maðurinn virðist vera' í máli blestur þá er Nökkvi alltaf jafn hress og góður hestur. Það er kadiljákur á hvolfi útí skurði - útklesstur. En Nökkvi er enn frár og sprækur hestur. Á hótel jörð er sérhver maður gestur og Nökkvi, hann er æðislegur hestur. Þjálfun er nauðsin ef vilt þú verða bestur. Þess vegna er Nökkvi svona hraðskreiður hestur. Ef fyrir hér finnst einhver manna mestur, mun hann Nökkvi án efa vera mikið betri hestur. Skordýraplágur og uppskerubrestur… En Nökkvi er alltaf jafn sprækur hestur. Bábylju upp bullar blindfullur prestur. En Nökkvi, hann er geðveikt flottur hestur. Þú vilt fá hrós en uppskerð aðeins lestur. Samt sem áður er Nökkvi frábær hestur. Og ef þér skildi ei fást  lengri skilafrestur, fáðu Nökkva í málið því hann er 'hinn besti hestur.

And-fjand

Reiði ráðandi
rögum brandi með
vald vellandi, 
ólíðandi til vilja óeirða.

Þá hann tamdi sér
reynandi bjargandi,
eilífur heilagur andi,
sjúklega sýki til launa.

Trúandi treystandi bulli
- brengluðu rugli. 
Mataður inn að beini
af því mennska meini
að vera fíflaður,
viljandi hugstíflaður
af þeim sem treyst var í blindni.

Þá freistandi 
finnst manni frekar
trú að taka á
takmarkaðan sannleika.

Treystandi þeim hugmyndum
sem ,,gefin var börnum í skóinn"!

En því miður stýrir stíf
staðreynd því
stefnuleysi sem býr
í hugum lítilla manna.

The Lonely Blind Girl

Aside from a low, lonely whisper

she hears this strange noize,

a banging sound of desolution

- it's just her brain.

Nowhere around is her
red and lovely sweater.

Still, she bares no hate

towards us nor has she 
nothing against us.

Becouse, hate only leads away

and not the right way, just far away.

Her voice is deep and low

yet she's eight miles high.

With her artificial snow

she touches the clear sky.

Colors of spoken language

she knows not to sence.

Leaking sounds,
rising grounds.

She smells her happiness
and thinks of righteusness.

Then through time's endless circle

she leaps, or at least she tries to,

but she tumbles.

Rolles and crumbles

and though she rises,

still she stumbles.

Now she has a brand new vision

on this mental obsession

that makes her mind

find a thought of depression.

Another dimension
with a greater expansion

gives her a taste
of an eternal solution.

It's a better place
for her kind of race

or at least that's what
she chooses to belive.

Message to a Friend

Lone rider Slim,

don't take your guns to town.

Don't shoot him down.

Don't make that sin,

God bless you if you can.

Just be a real man.

Make peace with evil

with no big iron on your hip,

just use your lips.

That’s my advise, 
be smart and take my tip.

Promise to myself

I am here but you are over there.

These people aren't going nowhere.

I feel my mind is about to scatter

but January will make it better.

I wish so hard I hadn't been so late.

Still this decision you've already made.

So go gather you every star together

for the men are predicting bad weather.

Please don't talk nor make a sound.

True happiness I've already found.

I hope we'll meet again in December,

if I don't forget to, I will remember.

The Wait

I sit here all alone waiting for a call.

I drank a lot of Jack last night

but that don't matter at all.

I'd like another cigarette,

I gave my last one away.

So if my call will come in time,

could I speak with Dylan, O.K.?

Now away I flow, and like Bobby said:

“One more cup of coffee before I go”.

My gun I reload, and like Bobby said:

“One more cup of coffee before the road”.

If my call doesn't come on through,

or if the operator says “no”,

could you come down to the coffee-shop

quickly and please let me know?

Because if I will not know in time

I could wait for many years,

hoping for that one phone call

to hear Dylans voice in my ear.

Now deeper I go, and like Bobby said:

“One more cup of coffee for the road”.

My gun I reload, and like Bobby said:

“One more cup of coffee before I go - to the valley below”.

The Humorist Dreamland

Floating around the world in a day

on a cardboard made out of clay.

I live in a house called Pete

and for fun I don't bother to eat.

Loneliness

Shadow creatures of every size

break the silence of stillborn cries.

Suddenly, I hear echoes of a baby, crying.
As it haunts me feel my sole dying.

          Now, the Exodus isn’t far away.

          Genesis was only yesterday.

          I pray and I pray!

          Oh Lord, can’t you hear
          what I have to say?

I see lifes reflection in the wind

reminding me of all my deadly sins.

My eyes try up and I feel the spirit fly by,

touching my back and I wonder why?

          Now, everything is so far away.

          No one remembers yesterday.

          I pray and I pray!

          Oh Lord can’t you hear
          what I have to say?

See me

See me trying.

Trying to make the world a better place to live in.

See me crying,

and fighting the armies who’re frying,

every little thing that has never made a sin.

See me walking.

Walking forward to the bitter end.

See me talking.

Talking to somebody I thought was a friend.

See me setting my goal higher.

Higher than no time known before.

See me try a little harder,

harder than anyone just to score.

---

Every time I try to make myself clearer,

something drags me nearer

to the darkness of the world

which none but "he" understands.

He’s here

The Devil reminds
us of his existence

in words,
with sounds
and in fiction.

With great speeches
he preaches of war a
nd power, globalization
and extermination.

I see through this
bloody veil of lies.
Feed me truth!

- No…

He doesn't dare 

to speak the truth,

nor even to admit

his wars fought for
power, globalization

and extermination.

Time Of Sadness

Take my brake

at the lake

and make me crawl.

Leave all stupid things.

Let everything go, and fly

to meet the people in the sky!

There your sole will be followed

until it becomes free.

Free yourself at the end

and I’ll carry your life in my hands.

Falleg, hugsandi mær

Stendur hún þarna sæt, og fín,

og les upp úr Magna Carta.

Elskulegasta stúlkan mín,

einsog perla í sjónum svarta.

Hún stendur þar svo bein og rétt

svo geislar af henni þokkinn.

Yfirlit hennar ávallt svo létt,

þó hugurinn sé niðursokkinn.

Óvitinn

Eftir langa bið mælti hann:

,,Hvað er það að deyja?

Það vill mér enginn segja.
- Það ætti að setja á hann bann.

Það er meðfram langri ánni

sem þeir láta hanga á slánni

þann mann sem ekki sannleikann kann.

Rísandi meðvitund

Ég sá þig í gegnum nóttina

angraður - truflaður.

Andlit þitt ég sá það, fagurt.

Srapaður - hruflaður.

Tröppu hafði ég gert mér heima

er hoppaðir þú þar fram hjá.

Ég var næstum því búinn að gleyma

en mundi snögglega er horfði þig á.

Ég kallaði nafn þitt og þú namst,

nauðhemlaðir strax og á mig leist.

Í setningar orð ég get ekki bundið

um þá tilfinningu sem fékk við mér hreyft.

---

Augu þín óttast ekkert;

verndarar veraldar

minnar.

Ára þín óttast ekkert,

gætir veraldar

þinnar.

Lúmsk er þrautin

Ég sá hana í gegnum kófið,

útúrdópuð búin að „koksa’á“ gólfið.

Lá á bakinu með augun brotin,

bjartsýnishugsunin löngu rotin.

Ég hugsaði um Halldór Laxness

en hugsun þeirri í burtu strax blés.

Svo ég lét á litlu sem engu bera

því lúmskir menn láta ekkert vera.

Burt frá því séð er enginn eftir,

sem ergir mig og hug minn heftir.

Ég geng í burtu á milli þrepa.

Athyglissýkin er mig að drepa.

Svo lýsi ég yfir stuðning við komma,

stelpur með stelpum og brennandi homma.

En vantar ennþá smá salt í grautinn,

svona er hún erfið lífsins þrautin.

Heilræði #2

Ég veit að sumt er staðreyndin ein

og sjálfsagt fleira mun meira en það.

En kynnst hef ég sjálfur kvennanna grein

að kreista úr manni sálina og rífa í spað.

Þó fríðar á vanga þér finnist þær vinur

eða fríðar og fágaðar í máli og sýn.

Þá veit ég og segi að þú undan þeim stynur.

Lífsþrótt þinn þamba sem rónarnir vín.

Óður

Með aragrúa í höndum mínum,

mökkölvaður þurrka af þér slef.

Búinn að horfa á hundruð af línum

hverfa beint upp í þitt nef.

Bakkus með allt sitt brennivín

bjargað þér getur ei meira.

Ég sé það í gegnum augun þín

að þú ert þig búin’að útkeyra.

Fædd og uppalin í fallegri sveit,

með fjallgarða háa sem prýða.

Fyrirmyndar stúlka frá henni leit,

sem fannst gott að detta í það.

Skilur eftir þig fátt nema vin

sem vildi hafa verið þér nær.

Mig verkjar í hvern vöðva og sin,

við að hugsa um daginn í gær.

 

Ef ég hefði aðeins hugsað fyrr,

hugað að því sem uppúr sauð.

Þá lægir þú kannski ekki svo kyrr,

þá værir þú kannski ekki dauð.

Nú gleðin er löngu liðin tíð,

legst hægt niður við þína hlið.

Andlitið fallegt og augun þín blíð

og í huganum loksins færð frið.

Slæmur dagur?

Klóra mér í hnakkann,

minn níþunga makkann.

Ég bölva því ég á engan aur.

Stari djúpt inn í vegginn,

búinn að brjóta á mér legginn

og er við það að drukkna í saur.

Pæling

Hvort heldurðu að fólki sé nær
að segja frá eða að segja til?

Hvort heldurðu að sé gáfulegra
að svara nei- eða játandi?

Það eru til svör við þessum spurningum,

en spurning hvort ég vil láta það í friði
eða enda á gálganum hangandi?

Úr strætó

Ég er með hundraðfalda helminga af hugmyndum,

og ég höndla það illa í dag.

Verð að rækta heilann og réttlæta‘hann,

já, ég reyni að koma‘honum í lag.

            -Spurning hvort ég spynni úr þessu eitthvað efni,

             samsvarandi góðum sólarhringssvefni?