Með aragrúa í höndum
mínum,
mökkölvaður þurrka af þér
slef.
Búinn að horfa á
hundruð af línum
hverfa beint upp í þitt nef.
Bakkus með allt sitt
brennivín
bjargað þér getur ei
meira.
Ég sé það í gegnum augun
þín
að þú ert þig búin’að
útkeyra.
Fædd og uppalin í fallegri sveit,
með fjallgarða háa sem prýða.
Fyrirmyndar stúlka frá henni leit,
sem fannst gott að detta í það.
Skilur eftir þig fátt nema vin
sem vildi hafa verið þér nær.
Mig verkjar í hvern vöðva og sin,
við að hugsa um daginn í gær.
Ef ég hefði aðeins hugsað
fyrr,
hugað að því sem uppúr
sauð.
Þá lægir þú kannski ekki
svo kyrr,
þá værir þú kannski ekki
dauð.
Nú gleðin er löngu liðin
tíð,
legst hægt niður við þína hlið.
Andlitið fallegt og augun
þín blíð
og í huganum loksins færð
frið.