Sjálfstæður sálfræðitími

áfallastreituraskaður
ofvirkur athygglisbrestur
með
geðrofshneigð geðhvörf
hömlulausra hugsana
alkóhólistans 

allt í rugli
samt
allt'í'lagi
hipp'og'kúl gæi
með ekkert
nema góðan ásetning

röltandi anandi 
andi barnsins
flæktur í flókin
veiðarfæri mannsins

menn þurfa þó ekki 
endilega að vera týndir
þó þeir séu staddir úti 
á miðju túninu
kannski villast menn bara 
og ruglast af ráfi sínu 
í lokuðu þröngu rými
stjórnleysisins

Þeir segja að hún sé eitthvað skrítin...

Dofin gengur hún koldimman veg
í druslulegri hempu; brjóstumkennanleg.
Með ekkert að baki og enga framtíð,
ekkert nema hempuna og dapurlegt líf.

Hún hefur ósjaldan úr sorpinu étið
og aldrei við silfurborðbúnað setið.
Þekkir ekkert annað en þann fátæktarheim
sem í auðnuleysi sínu hún gengur ein.

Berfætt hún áfram sig haltrandi ber
um harðgrýttar jarðir, hvert sem er.
En áfangastaðirnir eru þó vízt fáir,
því uppsker kona ekki einsog hún sáir?

Litla Ljóta

Litla, litla Ljóta
litla andlit sitt vill brjóta.
Til fulls þá fær að njóta
friðar, hún þráir að hljóta.
-engra nýtur hún úrbóta
aumingja greyið litla,
litla Ljóta.

Slæm tanngæsla

Stari inn í skarð milli tannanna þinna,
sem gæti nú verið minna.
Tennur svo svartar sem hrafntinna,
sannlega verður betur að sinna.
Fyrir sársauka þú hlýtur að finna!
Svo fari ei verr, á þessu þarf að vinna.
Sælgætisáti, þú verður því að linna
og þig fyrir tannhirðu verður að kynna!

Dögun nýrra tíma

Nóttin var komin nær enda
er níþungir fætur mínir ákváðu að lenda
niður á Lækjartorg
neðst í Reykjavíkurborg,
að nýbakaðri vöfflu'í'mig henda.

Í sælkeravímu ég sveif,
svo mér snéri í norður og stúlku þá leit
sem einsog himinsins sól
þar stóð hjá og hló
og á horfði meðan vöffluna ég beit.

Því næst ég bauð henni bit
og bita hún tók sér með munaði.
Ég sagði: Er'hún ekki góð?
Og um leið og ég stóð
við örkuðum að Norðurmýri.

Þá úr sálargluggunum skein
þessi seiðandi orka svo sönn og hrein
sem sagði: „Ég er öll þín,
þitt þrotlausa vín".
Svo þreif hún mig beint með sér heim.

Þar kynntist ég konunni fyrst
sem kenndi mér blíðlega'að lifa af list.
Já, aðeins með orðum tveim
át hún burtu mín mein
og alla mína sálarangist.

Nú þakka ég öllum vættum
að á þessu kvöldi við hvort öðru mættum.
Því einsog Eva fyrir nöðru
við féllum fyrir hvoru öðru
og fyrir lífstíð hvort annað bættum.

Ég montinn er mjög henni af,
ég mun elska hana að eilífu, ég beinlínis þarf.
Ég mun gleðja'hennar geð,
já, og ganga'henni með
gegnum lífsins stór-fjölbreitta garð.

Því lýsi ég yfir hér með,
já, yfir gjörvallan heiminn ég ástfanginn kveð:
Það er aðeins hún
sem ann ég trúr nú!
Nei, ekkert annanð fær stillt mitt geð.

Litla götuhóran

Þú ert falleg,
með heila í lagi
og svo ertu lagleg.
Þú ert skrítin,
stundum getur
veröldin verið ýtin.
Þú ert dóni,
í dag ertu róni
en í gær varstu fáguð.

Spáið í framtíð vorar bjartsýnu þjóðar!

Þú ert lamin,
og í kjölfar þess
er sálin þín kramin.
Þú ert kerling,
krumpuð og ljót
- ein fitufelling!
Þú ert útgrátin,
aldrei fullnægð
og farinn er dátinn.

Spáið í framtíð vorar bjartsýnu þjóðar!

Þú ert fíkill,
fyrir öðrum ertu
götunnar sýkill.
Þú ert hóra,
froðufellandi þú
gleður bankastjóra.
Þú ert staur,
en fyrir stjórana
færð þinn aur.

Spáð var í framtíð vorar bjartsýnu þjóðar, 
svo var því hætt... 

Kær kveðja, spegillinn þinn.

Lít ég augum lífið á,
last ég yfir það mála.
Þykir mér það sárt að sjá;
þrautir og sorgir ráða.

Af enni þínu drjúpa dropar hroka;
deyjandi myndir af stolti þínu stranga.
Þú hélst þig persónu rétta, 
slétta - 
en gafst ekki gaum þeirri staðreynd 
að á endanum er ég þú.

Það er heitt á könnunni

Englarnir brustu 
í grát af gleði
þegar þú fæddist,
því þú ert svo sæt 
- falleg. 
Mér finnst það 
samt fara 
allan hringinn 
yfir í súrt.

En það má reyna
með öllum 
alheimsins kryddum
að krydda -
fegra þá áferð
sem þú veitir
hinni líðandi stund.

En það er 
ekki hægt.
Því þú ert
fullkomnun
orðsins "fegurðar".

Þú ert súrsæt;
í gegn-
um
myndlíkingar
mínar
sérðu sjálfa 
þig best.

Elskan, ástin -
engillinn minn...
þú veist hver þú ert.

Kíktu í kaffi.

Til Sunnu Lindar

Brosmild, ljúf og einatt góð,
blíðu gefin í hreinni mynd.
Sælleg, fjörug; göfugt það fljóð
finnst mér hún Sunna Lind.

Kátínu gefin og kæti frá smitar
hvar sem fæti niður hún stígur.
Lífsgleði friðar hún lætur af vita
ef leiðindi aðra grætir og svíður.
-
Þér bata ég óska, og velfarnaðar,
og eigir þú ævina lukku-spunna.
Að barnið þitt dafni og'þú'til batnaðar
blessunar-lindin þín, Sunna!

Vingjarnleg vofa

Einsog vofa með veggjum ég geng,
vafra um í taumum sólarhringa.
Staulast einn og slæ minn streng
meðan ég stoltið niður þvinga.

- Elju blandinn er minn efi.

Engu ég lofa né læt ég í té
ásakanir, mönnum bundnar.
Sögur frekar ég segi af mér,
sannar eða uppfundnar.

 - Gefjun er yfir mig gefin.

Queen of the heavens

Around the high and endless skies

hyperbolically she flies

- this queen of the heavens.

Amazingly, she over dominates

time and space; humanities fate  

- this queen of the heavens.

Without a blink she does create

tremendous feelings; a higher state

- this queen of the heavens.

Her hair is brighter than the sun.

Her eyes of diamonds are worth millions!

- this queen of the heavens.

They lead astray, yet make my day;

all my troubles casts away

- this queen of the heavens.

Her closeness is of true divine;

my consciousness brings out of time

- this queen of the heavens.

---

 

Now, at the end, I've lost my mind;

through the deepest oceans I tried to find

- that queen of the heavens.

My new start

Two different worlds,
where "love" is just another word
all brought together and quietly composed
- by rock and roll -
and leaves behind a pure soul.

While bypassing time
I found my peace, deep in a rhyme.
Between two rocks of greater minds and fools
- I slowly move -
and catch a glimpse of lives truth.

---

Feelings that I can't define
now slowly cross my mind,
and there - forever -
they will be mine
through time.

---

A low, whispered song
that makes us grow, and then go on
until we are destined
and orderly prepared
with bright light - pure air -
while evil does all good dare.

So free; I am mine!
I should be dead, but I am fine.
All so carefully made right into shapes
- ways of wondrous states -
my mind eternally there stays...

Love, unconditional
brings the power over all
down from the mind, straight into'the heart
and splits apart
- making'up my new start.

Kostir valkvíða

Öllum kostum er ég gefinn
                til'að
áskotnast frægð - frama;
         lemja og lama
         leti sálarinnar.
Finna þefinn af grasinu,
    ekki aðeins skítnum
    sem á það er borinn.

                „Lirfa“
- en púpan neitar að springa -
     því fiðrildið þar innra
     þorir ekki að frelsast.

En náttúran lætur oft illa,
       og vill þá spilla
    geði'og gleði guma;
    breyta góðum vetri
       í slæmt sumar...

---

Stundum gengur vel
þó viljinn sé gefinn
í skilning annan.

Ég tek svartri nóttinni
sem björtum degi.

Aska eldanna

Af hennar vörum heitum
- lekur - hamslaus unaður.
Mjúk orð alúðar, þær
- skuldlaust - fram færa.

Allur er hugans metnaður
- og hjarta - gefinn til góðs;
þess gersemasjóðs
- rótgróinnar gæsku - vitundar sálar,
(og æsku)
í sameiginlegri leið boðefna og tauga
til hins innra auga.

---

Hún á minn hug
hálfan semog heilan.
Þó lítinn sýni ég dug
til að skónum uppúr heilla,
þá vildi ég helst
færa jörðina fram
og til baka;
upp og niður hrista
og skaka

- aðeins svo að hún sæi mig og segði: „Hæ“... (bara kannski)

Þessvegna í miðri lokasenu Ragnaraka
eða í ljósaskiptum augnablika -
...svo lítið sem kurteist heils
(einsog þegar dagurinn heilsar nóttinni)

- og öfugt -

allt svo göfugt og gefið fegurð;
sjálfsagt og stjórnað af ást.
Það gera mundi daginn treglýsanlegan,
samt svo yndislega sannlegan.

---

(Þá snerting fékst fengin, allt í einu og...)

Inní búknum brýst út kitl
- adrenalín -
er mér birtist mér sú sýn
sem sælu veitir
og vissu gefur
um, að lífið sé fallegt...
- snilldarleg einföldun á flóknu samspili
tíma og rúms, með tilliti til þá, þegar og nús...

Þar sem gagnsleysið reynist gagnlegt að lokum.

Gamla konan á Hlemmi

Kuldaleg situr ein kona á bekk, kramin á sál, og á hjarta. Reynir mest megnis að vera geðþekk, meðan ríkara fólk sáran kvartar. Talar um allt milli himins og helju, hvort við mig eða þig eða aðra. Og'þó rífir þú kjaft og kallir svo belju, kerlingin samt ekki hættir að blaðra. Veit hún um hluti sem fáir af vita; hefur margan frætt um annað og eitt. Sagt agnarsögur og veitt öðrum hita, en aldrei slíkt fengið til baka greitt. Enginn þykjast vill þekkja'hana, þegar heilsar hún fólki með „hæ“. En'ef söknuð fólk finnur til sagnanna, þá skíst það beint niður'í bæ... Dvelur hún þarna alla daga, mér dásamlegt finnst hennar gagn. Og sjaldan verður þreytt sú saga, er segist hún taka næsta vagn.

Til vinkonu

Hvað þarf ég að gera, til að fá þig til að skilja, það, hver þú ert og hvað þú verður. Tilgangslaust virðist að reyna því þú hlustar ekki á, þó innst inni þú vitir það samt. En „vinur“ þinn besti, með sína ljótu lesti, ræður yfir þér nú. Hann dregur þig frá mér, svo frekur, svo reiður. Þú skilur bara ekki hvað mér þykir vænt um þig.

Ljóð um lífsleið

Þú undrandi komst inn í þennan heim,
með örlitlu voli, sem aldrei kom meir.
Þú brostir þá fallega, blíðlega'og skært;
þú varst uppfull af gleði og hjarta þitt friðað og tært. 

Senn varðst þú fimm ára, ljóshærð og sæt.
Allt þótti þér mögulegt, þótt þú færir þér hægt.
Allt lék þá í lyndi og aldrei seig sól.
Þú dansaðir á rósum, klædd þínum einstaka kjól.

En svo byrjaði stríðið þitt, ár eftir ár
sál þín marg brotin, með mörg opin sár.
Þú leitaðir hlýju á vitlausum stað.
Það grunaði engan að það væri nokkuð þér að.

Svo líf þitt þú helgaðir þinni nýjustu ást
og þó hún sviki þig stöðugt, þú lést ekkert sjást.
Ferðin varð löng og hún lengdist um mun.
Leiðin var ljótari en þú þorðir að gera þér grun.

Þó sögur væru skrifaðar í bækur og rit,
þá samt enginn vissi um'það erfiðis strit
sem, særð, þú þoldir í þín fáeinu ár.
Það var öllum sama, það þurkaði engin þín tár.

Rauð hár

Ó hve rautt hár þitt fagurt er
- eins og silki, nýbúið að spinna.
All ljúfleg þú ert svo leifðu nú mér
lokkana góðu snerta, og finna.

Niður ljúft leggjumst, hlið við hlið,
og'í hljóði elskumst gegnum nætur.
Hárið frjálst; hér fáum við frið,
frið meðan gítarinn grætur.

Snertu mitt - ég snerti þitt,
fléttum svo fax okkar saman.
Í leik okkur veltum um'allt rúmið,
oh, hvað það verður gaman.

Svo ef við giftumst og eignumst börn,
ástin rauða, mun lita okkar daga.
Tíminn mun vera okkar eigin tjörn
sem tilbúna svölun við fáum að hafa.

Smá spekúlering um Jesú

Fyrir löngu var maður krossfestur,
hengdur upp á spítu og negldur þar við.
Á jörðunni var hann álitinn gestur,
sem fór ekki saman við mannanna sið.

Þessi „einhver“ var ekki sá er við sáum,
sí betlandi um pening og sleikjandi ryð.
Heldur maðurinn sem á himninum bláum,
situr við „Hans allra hæsta" hægri hlið.

Eftir að hyggja var hann góður maður,
fórnaði sér fúslega fyrir sína.
Þó margir tryðu að orð hans væru þvaður,
þá hitar hann upp sálu mína.

Dansdvergurinn

Dvergurinn dansaði rosalega vel, dolfallinn ég horfði þar á hann. Mikið brá mér og varð ekki um sel, meðan dansgólfið eftir hann brann.