Óskhyggja

Ósköp væri ég mikið til
að áskotnast þeim rétti,
sameinast fyrir Guði vil.
Já, sannlega yrði það léttir.

Hef ég ei í hug að dreyma
um hvaða konu sem er.
Heldur vil ég aðeins eina
er alla tíma í hjarta ber.

Mig dreymir þessa eina drós,
svo dásamlega að líta.
Þessa roðafullu blómarós,
rós sem ei má slíta.

Fegurri augu ei fást séð
fjöll öll yfirgengin.
Af börmum bestan er hún með
sem bæra gleðistreng minn.

Dögun nýrra tíma

Nóttin var komin nær enda
er níþungir fætur mínir ákváðu að lenda
niður á Lækjartorg
neðst í Reykjavíkurborg,
að nýbakaðri vöfflu'í'mig henda.

Í sælkeravímu ég sveif,
svo mér snéri í norður og stúlku þá leit
sem einsog himinsins sól
þar stóð hjá og hló
og á horfði meðan vöffluna ég beit.

Því næst ég bauð henni bit
og bita hún tók sér með munaði.
Ég sagði: Er'hún ekki góð?
Og um leið og ég stóð
við örkuðum að Norðurmýri.

Þá úr sálargluggunum skein
þessi seiðandi orka svo sönn og hrein
sem sagði: „Ég er öll þín,
þitt þrotlausa vín".
Svo þreif hún mig beint með sér heim.

Þar kynntist ég konunni fyrst
sem kenndi mér blíðlega'að lifa af list.
Já, aðeins með orðum tveim
át hún burtu mín mein
og alla mína sálarangist.

Nú þakka ég öllum vættum
að á þessu kvöldi við hvort öðru mættum.
Því einsog Eva fyrir nöðru
við féllum fyrir hvoru öðru
og fyrir lífstíð hvort annað bættum.

Ég montinn er mjög henni af,
ég mun elska hana að eilífu, ég beinlínis þarf.
Ég mun gleðja'hennar geð,
já, og ganga'henni með
gegnum lífsins stór-fjölbreitta garð.

Því lýsi ég yfir hér með,
já, yfir gjörvallan heiminn ég ástfanginn kveð:
Það er aðeins hún
sem ann ég trúr nú!
Nei, ekkert annanð fær stillt mitt geð.

Heilshugar

Ég upprifjun fékk óumbeðna, 

skínandi í gegnum anaðann hugann,

um æskunnar skot sem forðum ég, 

saklaus gerði sjálfum mér upp,

til þín - í misskilningi víðrar vináttunnar.

Alein, hvort öðru við mættum; 

leið, yfirgefin - reið...

en sáttina fengum í þrengslum

félagsskaps hvors annars.

 

Vinkona - frænka - systir!

Ég sakna þín; ég af þér missti

fyrir ógleði vímunnar kvala.

 

Ég vildi að ég hefði séð og komið auga á

vísbendingarnar þínar hvað það varðar.

 

Oft og óðum, óður ég 

mig í minningum baða

til að endur-upplifa

þá tíma sem við áttum saman

svo glöð - þó í tíma og ótíma.

 

Og þó svo margt nú okkur skilji að,

ég í vonina held um að hittast á ný.

Og þá ég mun þér ekki aftur týna.

 

Þangað til ég óska þér

gæfu og blessunar!

Heilshugar.

Queen of the heavens

Around the high and endless skies

hyperbolically she flies

- this queen of the heavens.

Amazingly, she over dominates

time and space; humanities fate  

- this queen of the heavens.

Without a blink she does create

tremendous feelings; a higher state

- this queen of the heavens.

Her hair is brighter than the sun.

Her eyes of diamonds are worth millions!

- this queen of the heavens.

They lead astray, yet make my day;

all my troubles casts away

- this queen of the heavens.

Her closeness is of true divine;

my consciousness brings out of time

- this queen of the heavens.

---

 

Now, at the end, I've lost my mind;

through the deepest oceans I tried to find

- that queen of the heavens.

Aska eldanna

Af hennar vörum heitum
- lekur - hamslaus unaður.
Mjúk orð alúðar, þær
- skuldlaust - fram færa.

Allur er hugans metnaður
- og hjarta - gefinn til góðs;
þess gersemasjóðs
- rótgróinnar gæsku - vitundar sálar,
(og æsku)
í sameiginlegri leið boðefna og tauga
til hins innra auga.

---

Hún á minn hug
hálfan semog heilan.
Þó lítinn sýni ég dug
til að skónum uppúr heilla,
þá vildi ég helst
færa jörðina fram
og til baka;
upp og niður hrista
og skaka

- aðeins svo að hún sæi mig og segði: „Hæ“... (bara kannski)

Þessvegna í miðri lokasenu Ragnaraka
eða í ljósaskiptum augnablika -
...svo lítið sem kurteist heils
(einsog þegar dagurinn heilsar nóttinni)

- og öfugt -

allt svo göfugt og gefið fegurð;
sjálfsagt og stjórnað af ást.
Það gera mundi daginn treglýsanlegan,
samt svo yndislega sannlegan.

---

(Þá snerting fékst fengin, allt í einu og...)

Inní búknum brýst út kitl
- adrenalín -
er mér birtist mér sú sýn
sem sælu veitir
og vissu gefur
um, að lífið sé fallegt...
- snilldarleg einföldun á flóknu samspili
tíma og rúms, með tilliti til þá, þegar og nús...

Þar sem gagnsleysið reynist gagnlegt að lokum.

Samband rofið

Ég heyrði'að þú værir komin heim,
þú sem ætlaðir ekki að vera sein
að hringja í mig og láta heyra í þér.
Við sömdum um það í fyrri tíð
að við skyldum vera við það þíð
að skrifast á, og hringja inn á milli.

En í staðinn er ekki bleki eitt;
símareikningurinn er ekki neitt
og ég skil ekki hvað hefur komið fyrir.
Og það er svo sárt að vita það
að þú gangir ekki beint í hlað -
til mín og heilsir með ljúfum kossi.

Þú veist að ég gengi á eftir þér
eins langt og sjálfur heimurinn er -
en því miður, þú vilt ekki taka eftir.

Skyndikynni

Sjálfsagt það almennt þykir skrítið, samt er það svona dagsatt. Að'þó ég þekkti þig minna en lítið, þá féll ég hraðar en hratt.

Kvöldið

Við sátum stíf hvort öðru hjá,
sæt og prúð, eins og nýgift hjón.
En eins og dögg fyrir sólu þú fórst mér frá,
og sagðir: „Ég vil þig ekki Jón"!



Hjarta mitt brást og sálin varð ónýt
er þú sagðir þetta við mig svo köld.
Og svo þegar ég aftur til baka lít,
þá verð ég að segja að ég dó þetta kvöld.

Sekur mínum sökum

„Hörund þitt, þitt hold svo fagurt"

hvíslar í gegn augu mín.

Og aldrei er nú mál mitt magurt

ef mál mitt er til þín.

Ég elska þig í gegnum vindinn

og er andar suðrið hlýja.

En ef brotið er gróft þá stækkar sindin

sem seinlegt mun vera að flýja.

Ég rita því þessi orð til þín

er þreytan er mig að svæfa.

Ég vildi að ég gæti hætt við vín

en eymdin er mig að kæfa.

Bara ef þú vissir

Þegar kertin kulna á stjökum sínum

kemur myrkrið yfir svo skjótt.

Þá vil ég helst hafa þig í örmum mínum

og hvíla með þér alla nótt.

Þú ert mitt yndi og þú ert mín ást

þó þú vitir það sjálf ekki enn.

Og erfiðara er við það að kljást

en alla heimsins sterkustu menn.

Raddatökt og sólarljós

Manstu þegar mynningar

mynduðst okkur í fjarska?

Okkar kæru fyrstu kynningar

í köldustu Nebraska?

Manstu hvernig húsin létu,

hvernig göturnar byrjuðu að tala?

Hvernig blómin hlupu og bílarnir grétu

og bófan sem varð óvænt að smala?

Manstu ljósastaura og lítil börn

leiðast glöð niður að tjörn..?

Manstu álfa, menn og magnaðar sögur 
frá ímynduðum heimi?

Úr algleymi ég reyni að rifja upp 

en hef ekki taugar til að toga. 

Mundu þó eitt elsku stúlka mín mesta:

Þig ég elska heitt, 
bara þig og ekki neitt

þó þú lítir út eins og lessa.