Fuglinn

Af hverju dó hann í lífsins blóma? Sá hann aldrei hamingjunnar ljóma? Einn sá tignarlegasti er hafði sést en endaði flugið í grút fyrir rest.

Ég vil skrifa skemmtileg ljóð

Ég vil skrifa skemmtileg ljóð,
skreyta orðin með gleði.
Með Braga list og „brútal“ móð,
breyta ég vildi leiðu geði.

En bergmál berst í gegnum mig,
sem bindur mig til þeirra verka
að berjast hart mót harðræði
og að hata alla tilvist klerka.

Að sjá í gegnum síðan allt
og senda lögvaldi tóninn.
Kunna að berja stálið kalt
og kyndil bera vetrarnónin.

Að elska lífið og allt sem er,
og í andartakinu eina lifa.
Heillandi virðist sú hugmynd mér,
en hentar mér ei er ég skrifa.

Því munu ljóð mín döpur vera,
myndskreytt bláum litbrigðum.
Orð í taumi blönduð með trega
til að létta á mínum birgðum.

Hvar er húfan mín?

Hvar, ó hvar ertu mín indæla húfa?
Ég glaður þig fékk og á höfðinu bar
en sár nú ég er því þú ert ekki þar.

Hvar, ó hvar ertu mín ylríka húfa?
Mun höfuð mitt þann harmleik líða,
að þurfa undan frosti að svíða?

Hvar, ó hvar ertu mín uppáhalds húfa?
(ég týndi húfunni minni)

Kær kveðja, spegillinn þinn.

Lít ég augum lífið á,
last ég yfir það mála.
Þykir mér það sárt að sjá;
þrautir og sorgir ráða.

Af enni þínu drjúpa dropar hroka;
deyjandi myndir af stolti þínu stranga.
Þú hélst þig persónu rétta, 
slétta - 
en gafst ekki gaum þeirri staðreynd 
að á endanum er ég þú.

Fýla

Fari nú allir fjandans til;
fávitar sem og skækjur.
Ljótt er útlitið og ekkert ég vil
annað en að vera sprækur.

Confessions of a Schizo

Unforgotten sins

I lock so deep within.

Though sticks and stones

may brake my bones,

still the risk I take.

Moments move on by

in the magic of the night

and swiftly grab my senses;

my heart and mind

fully comprehends.

Nightmares ride over

the fields of my heart.

Goblins run in every corner of the dark,

rip through me and tear apart

every piece and bit.

Still, I just laugh at it.

Málfrelsi

Ég veit ekki hvaðan þau komu, hvert og eitt og sér, en vingjarnlegri vofur gat ég ekki ímyndað mér. Hafði reyndar aldrei ímyndað mér neitt yfirnáttúrulegt yfir höfuð, hvað þá yfir höfuð náttúrunnar sjálfrar í heild sinni. En einmitt þannig vissi ég allavega, og að minsta kosti, að þau gátu ekki verið annað en raunveruleg... 
En hvað veit ég?

Allavega. Þarna voru þau komin. Og síðan hefur heimsóknunum ekki lint. Þau koma og fara. Sumir stoppa stutt samt, meðan aðrir bara setjast niður, hvíla sálina og stara á samferðalanga sína - eða útum gluggann. Og sumir horfa í gólfið eða fá sér Tópas. Þeir eru hættir að selja bláan Ópal. Hann innihélt líka klóróform. Það er skrítið efni, notað til svæfinga.

Veggirnir segja sögur og endurspegla hugarfar "bakpoka-kynslóðarinnar" í öllum mögulegu lituðum orðum, bundnum - stundum í setningar. Því ráða hendingar. Í raunveruleikunum ættu þessir veggir samt að vera hvítir. Þá á ég við raunveruleikann sem við lásum um í skólabókunum, blöðunum - sáum í sjónvörpunum. En hann er auðvitað ekki til - raunveruleikinn, hann er plat; óraunhæft frat. Listin er hinn lifandi sannleikur. Slett, strokin, krotuð, teiknuð - útreiknuð og nett uppsett. En það er önnur saga.

Vals hafði orðið fyrir valinu. Vofurnar voru á einu máli um það, enda flestar dánar burt úr heiminum á þeim tíma sem dansinn var djarfari en klám. Það var þá. En ekki núna. Svo ég geri ekki söguna snúna... og talandi um klám og þess lúnu, fúnu stoðir - það er lítið vitið sem við það loðir, að viti... Bara hamsleysi, grams og geysi-sviti; mæðandi og másandi skrokka. Lygi. Samkvæmisdans er heldur ekkert nema skrúðað fans getnaðar, og þú kennir börnunum þínum að hlaupa í kringum greni! Tisk, tisk!

Vofurnar eru vinir mínir. Þó ég hafi engin samskipti átt við þær þannig lagað, þá veit ég, og hef lært það hvernig sannir vinir þaga... Hljóðið er kalt, en vel haft til haga - út látið. Heiðrað til upphafningar. Skellurinn kemur þegar síst er viðbúist. Fortíð og framtíð skellt í núið - fyllt af ást. Vofurnar eru fullar af víni. Þær þjást...

Tilkoma þeirra er til að sýna lífið í raun og kunna það lofa, rétt. En hugurinn neitar að sofa. Reykjandi, ráfandi - rýr andi af velsæmis vitsmunum. Að ráfa annað er kannski unun en ekki til lengdar. Þegar á hólminn er komið.

Vofurnar vinda sér upp til virðingar vindinum... Vesæld og vesen en, en, en, leyfðu mér að ráða til dáða þá deyfðu staðreynd sem með leynd er notuð í lotum.

Það hjálpar að láta eftir. Dagurinn í dag, er dagurinn í gær... og á morgun. Hver og einn fullur af erfiðleikum - sorgum... En þegar uppskorin er sú borgun sem í kjölfarið fylgir sérðu að á endanum gefur lífið engan afslátt. Kannski sátt, en ekkert meira.

Viljinn er sterkur, en vonin er veik.

Vofurnar gera sér að leik að vera til staðar fyrir hvora aðra - og þegar allt virðist komið til að vera, þær fara. 
Stinga af, af því bara...

Það er heitt á könnunni

Englarnir brustu 
í grát af gleði
þegar þú fæddist,
því þú ert svo sæt 
- falleg. 
Mér finnst það 
samt fara 
allan hringinn 
yfir í súrt.

En það má reyna
með öllum 
alheimsins kryddum
að krydda -
fegra þá áferð
sem þú veitir
hinni líðandi stund.

En það er 
ekki hægt.
Því þú ert
fullkomnun
orðsins "fegurðar".

Þú ert súrsæt;
í gegn-
um
myndlíkingar
mínar
sérðu sjálfa 
þig best.

Elskan, ástin -
engillinn minn...
þú veist hver þú ert.

Kíktu í kaffi.

Uppvakning

Einhversstaðar 
beið svartur fugl,

svo hann skellti 
lokinu á og henti 
frá sér bútnum.

(Kakan var mygluð undir)

Ég geng sporléttur
meðfram girðingu.

Það er haldið
í hönd mína.

Allt í kring grænir
betrekktir veggir.

(Kona situr við rúmstokk drengsins, og dottar)

Ég horfi,
utan við mig,
á svartan sjó.

-Maðurinn er kolvitlaus!

"Hér er alltaf sól"

- svo grær yfir þetta mosi.