Stríðið við lífið

Laugaður hef ég og ljóð mín skrifað,
að litbrigðum myndmáls orða miðað.
Í sálinni hef ég magnað upp seiða
og sungið þannig burtu lífsins leiða.

Styrjaldir hef ég hamslaus staðið
og hart stjórnleysið með mér alið.
Ég svifið hef frjáls um sælunnar engi
og spilað mín lög á vímunnar strengi.

Ég drukkið hef vín og ég hef dópað,
hef Díonýsus oftsinnis blótað.
Með Bakkusi hef títt bísað og starfað,
og barist um óður í stríðum geðhvarfa.

Á hugarfluginu langt hef ég farið,
og hratt um flogið upp á æðri staði.
En aldrei ég hef það haft fyrir sið
að hafa'af því unun og staldra þar við.

---

Sný ég því aptur í súru geðveikina
og snaraður fastur er neyddur í leikina.
Það leikrit að þykjast eðlilegur vera
og þjáningu raunveruleikans að bera.

Ragnarök

hið græna ljón gleypir sólina
galdurinn skerpir sjónina
fyrrum blóði drifið engi bíður
blómstrunar meðan tíminn líður
dynur frá verkstæði dverga
djúpt neðan úr fjöllum
æsirnir vanina ergja
og espa upp þeirra köllun

eldinn gaf oss Prómóþeus
aldin færði á silfurfati
líf fyrir líf - eilífur Deus -
ljósið gefur svo verði bati
frá rökstólum goðanna geislar
galdurinn æðsti og beislar
efnið, svo fyllist gatið

satúrnus til munns sér leggur
syni sína með bernaise-sósu
tyggur bita fyrir bita og heggur
brotna sólstafi í ljósum
logum, og himininn rifnar...
dætur Óðins blóði drifnar
dólgar viðhafast undir rósum

úr hásætum himnanna kemur
hið algilda lögmál sköpunar
ofið úr þeim einingum þremur
er uppfylla og greiða götuna
vitund upp vinda á gátt
villtum beina í rétta átt
af veginum sem leiðir til glötunar

til þjónustu sagna er tíminn
tilgangurinn í gangverkinu
endalokin hafin í mynd
unna af sjálfu sköpunarverkinu
urið mun allt upp til agna
um aldur og ævi ragna
sólin rís aptur í nýrri merkingu

Enn ein bábiljan

Óáþreifanleg tilvera sem 
er svo sannarlega til.
Án snertingar, sjónar,
bragðs eða heyrnar
- ég er þar, verð og var;
í skynvilluflóði
ég drukkna þar og dey.

...eða nei,ég lifi!!
Ég lifi, geng um og dafna í mistri
veruleikans en gleymi mér,
á meðan heimurinn heldur áfram.

Heimurinn, með sinni hlutlægu synd,
heftir mig og mína huglægu ímynd.
Form, mót og bygging mannsins,
sem mótast í þyrnum frelsarans kransi,
gefa mér góða mynd af tilganginum:
Að eiga í einingu staðfestu um að
í eilífðinni saman mega dansa um
og að elska Guð af öllu hjarta,
í auðmýkt trúa á hans krafta
- tvö sem eitt, í faðmi frelsarans.

...áfram ég læðist í taktlausu flæði,
meðfram formlausri vitund minni.
Með vissu um að ég snúi ekki aftur,
ég upplifi í nóttinni endurteknar,
endursýningar drauma minna.

Ég er hættur að finna til.
Ég er hættur að finna fyrir
skítugum hvötum og hugsunum.
Finn fyrir bata og horfi rólegur
á heiminn fæðast í dauðann.

Dæmigerð morgunstund

Áfram, áfram!
- en ég dett áður 
en ég kemst af stað.
Aleinn, drukkna ég í deginum.

Ég finn hvernig vit mín fyllast 
af rjúkandi raunveruleikanum,
sem á endanum skríður niður í mig
og fyllir hverja einustu lungnablöðru.

Svo ekkert.

- Kæfður úr einu í annað,
svo allt aftur á morgun.

Séð í gegnum tilganginn

Ég sé ljósin loga
gegnum litleysuna,
einsog hverir hyldjúpa
hvínandi funa.

Ég finn tímann titra
í eintómu hringsóli.
Markmið allra manna-
- mega finna'upp hjólið.

Heimspekileg vangavelta

      Þeir skipa mér að þegja
      og segja: "Sá sem spyr,
      er að biðja um að deyja".
Þannig held ég áfram, því
ég tel mig þurfa að lifa.
Þó ég lesi framtíðina í
læt ég mér nægja að skrifa.
Því ég óttast að ef ég segi frá,
verði ég laminn, grýttur;
negldur krossinn á.
En er það annars ekki það sem allir þrá?
-Athygli?

Portúgalskala

Meðan tungumál manna ómar út'í eitt,
og magnast frá orði til orða.
Sit ég og hlusta en skil ekki neitt,
svo best væri nú sér að forða.

En ef ég það gerði ekkert ég græði,
af þeirra máli né talsmáta þeim.
Nei, aldrei mál þeirra skilja ég næði
ef gæfist ég upp og hundskaðist heim.

Viltu bita?

Ég á mér einn stóran draum,
það að geta ekki vaknað.
Því í draumi ég ann mér við glaum
og ekki vil ég þess sakna.

Ég bý í húsi sem heitir Pétur,
hannað af sjálfum mér.
Upp’á höfuð mitt Hallgrímur setur
hverfula klukku sem tímana sér.

Viltu kaupa þér villu mína?
Viltu skera þér tertusneið?
Ég skal gera frænkuna fína,
fljótur skenkja í þína skeið.

Á meðan viltu slátra mér ær?
Viltu lambið litla pína?
Meðan Donovan strengina slær,
sjónvörpin viðbjóðinn sýna.

Hjálpaðu mér upp í mót,
mjakaðu mér út á broddinn.
Viltu síðan þaga sem grjót,
svo blotni ekki hjá mér koddinn?

Löngun

Hví fæ ég ekki að auðnuleysast
eins og skáldin gerðu hér forðum?
Í ölvímu um landið mitt geysast
og upphafinn seinna í orðum?

Hvers vegna að örvænta?

Tíminn líður
eins og
alda í sandi.
Skellur á
og rís,
og rís
uns hámarkinu 
er náð.
Þá fjarar hann út
og blandast því
sem er
og var
og verður.
Aftur
svo rís
og rís
og skellur
á sandinn.

Sandurinn
er geimur,
þar sem
hvert sandkorn
er sömuleiðis
og.

Og aldan rís
á sandinn,
sem þyrlast
og berst með
þangað til 
hámarkinu
er náð.

Þá renna þau
saman 
til baka
og
sameinast
öllu hafinu.

Hvers vegna
að örvænta?
Hvers vegna
að festa sig
á strönd
skynvillunnar?

Ónefnt

Virða skal varúð
váa, og gegna.
Urða skal úlfúð
ástar vegna.

Hatri skal hætta;
hamingju leita.
Samfélag sætta
til sjávar og sveita.

Gildandi sannleysi

Margt er af mörgu dregið
og mótað saman í sannleik.
Hugsun eins hals er slegin
í háttvísi, dyggð og kærleik.
Orð í felum, orð í laumi,
orð sem hlýða engum taumi.

Mannvitið, það mesta af öllum
moldarinnar afsprengjum;
getur það verið uppfullt af göllum
sem í gáleysi óðum við rengjum?
Nei vinur kæri, ég veit það eitt,
aðeins það eitt að ég veit ekki neitt.

Vizkuþrá

Ég hef tekið ákvörðun
sem afvega ei leiðir:
Að spynna úr öllum spurningum
speki öllu mun meiri.

Hyggst ég herja á nýja slóð
og hugann reyna að opna.
Kynda upp gáfna minna glóð
í geisla sem aldrei slokna.

Brotthvarfið

Í fögrum dal í fjarlægu landi,
fann ég eitt svo magnað.
Fyrir utan tímann, í sælu svífandi,
sólríkis hásumars dag.

Dansandi
dreymandi
án kvaða,
í algleimi.
           Laust mig ljúfasta tilfinning.

Á augnabliki vitund mín breyttist
í óendanlega tilveru.
Hugurinn óður, braust um og þeyttist
og augu mín stjórnlaust hringsnérust.

Líðandi
leikandi
í frelsi,
án mótstreymis.
            Fékkst mér mín fegursta minning.

Að snúa til baka þótti mér verst,
að verða aftur að engum.
Standa aftur einn í stjórnlausri lest
sem stanslaust í hringi gengur.

Eðli mannsins?

Maðurinn byggir
og maðurinn splundrar.
Maðurinn hryggir
og maðurinn sundrar.
Maðurinn grætir 
og maðurinn meiðir.
Maðurinn tætir
og maðurinn eyðir.
Maðurinn skekur
og maðurinn, frekur, 
maðurinn tekur
og maðurinn drepur.

Heimspekileg vangavelta #3

Staður og stund
tími og rúm
- eða tóm?

Takmarkað og taktlaust.
(því engin stund er til)

Líður að lokum 
og verður til 
á sama augnabliki.

Allt það sama
en háð öðruvísi lögum.
Mismunandi hugtök.

Mismunandi mælingar og mótun.

Bíltúr

Veröldin er þjóðvegur og við erum bílarnir. Hver er þinn farþegi? Má ég slást í hópinn? Ég skal lofa að vera góður á meðan þú keyrir. Hvert er ferðinni heitið? Eitthvað útá land? Það er komið myrkur, við erum langt frá öllum ljósastaurum. Ég lít útum gluggan, hvað heldurðu að ég sjái? Heldurðu að það sé ekki allt lífið að þjóta framhjá. Hvers vegna kom ég með? Hvers vegna var ég ekki eftir? Nú þegar ferðinni er lokið erum við komin á leiðarenda - allt er búið... Afhverju var ég ekki bara eftir heima í kvöld?

Á degi sem þessum

Á degi sem þessum, á kvöldi sem slíku, ég slummaði lessu og sleikti píku. Mér fannst það algjört ævintýr. Tróð ég marvaða svo þetta lukkaðist, dró að mér andann og rukkaði almættið um afganginn. 

Tíndi stjörnurnar í poka merktum Bónus og sýndi þeim sem ég treysti hvað mest fyrir leyndarmálinu. Þetta snýst allt um rétta nálgun. Það er það sem er að frétta. Ég tók mér pásu meðan ljóskan undir nálinni söng laglínur hástöfum og útskýrði sína átröskun í hljómum. Ég fór semsagt hamförum. Fékk uppljómun - allir geta tjáð sig með orðum.

Við rúmgafl næturinnar beið ég eftirtektar. Upplifði afl og tilgang vætunnar fyrir gróðurinn,

svo ég gróðursetti. Uppskeran mildaði geðið. Nóttin leið og um morguninn skreið fram með birtunni, seiður nýja dagsins. Ef svo má að orði komast. Draumar eru ekkert án vona.

Vekjaraklukkan hringdi á slaginu og mér sýndi hina raunverulegu banalegu stundarinnar.

Lessan snérist til tvíkynhneigðar og ég leifi mér að trúa að ég hafi átt stóran þátt í að snúa 

henni aftur til mannlegra hvata. Bannað að hata, því þannig trúin glatast. Veikindin urðu að bata. Það er bara þannig!

Lesson learned

As I stand in my fresh steps of harmony, a soothing gust of wisdom hits me. It feels as something from beyond has been revealed. There's a quiet song, a different one from before, that I adore and find more related to my ground. I've never found out the twist behind the sound, but I'm clever enough to bring up the right question at the exact time an answer is ready for being brought to the light. And as I see it, my feeling towards it must be right. With the winds delight, feelings of awareness creep up through the cracks in the wooden floor of my conscientious mind. Like a draft in an open house of bricks. Feelings are slick and I know it... all stones and sticks. Guess I have to take it as it is.

In the most and highest towers of hatred lives an abandoned king. Alone, without any company of others. For nobody beliefs in his cause any more. Eyes blurred with illusions, dry of solutions, a mind in confusion - a kingdom of de solution. An institution coming to its end. Still he lives and thrones in his towers, around them are walls of bones from disciples of wrong doing. It's only a matter of time 'till they'll fall piece by piece to the ground. Still it stands, for now. 

On a field of four leafed clovers I wake up hungover, lost in confusion. Lady luck left her underwear here. Tyrannical move at its worse, because she left no note with her number... Never trust a stranger. As I rise, to my surprise, I feel nothing, see nothing nor do I find any ideas to describe this state I'm in. I say that's a win - win situation. Covered with the morning dew I rise and to a greater surprise I'm still where I started - in the very same footsteps as when I left. It's like I didn't move although I have surely travelled.

Nine nights I wandered, sought wisdom in the form of battle; drank beer with the witches, hung upside down like a clown... got stitches, bruises and broke some bones just to learn what no one knows. Lost an eye, ran for miles, battled in poetry with strangers. And that got me here to this meadow of green, this plateau of purity and fortune. From this adventure I've reaped blessings and pleasure, seen the lowest, risen up to the highest callings of gods and demons... There for I live on. My purpose is clear and simple; to hand out my knowledge, clear the path for others to try and test their inner self. And I'm glad to help.

Next thing I know, I'm back again in my steps. The steps of pure harmony and I feel like a refugee. Saved from oppression, doubt and suppression, I keep on walking into the future, bright and full of nurture. think I'll keep on strolling this path, forget and discard any other way. Keep on moving towards the light, evolving inward and keep up the right spirit. Believe it, because I do. At least I want to.

The end is coming, sooner as each day passes. It's a law you can't discard, can't break. Time goes the moment it comes, moves forward and runs through the masses of matter. And that is what this world is made of. Time scatters in the drain of the past, never lasts. Same with matter, it dies and deceases. And that is you. You, I, we are the people made to parish. Matter made to go in circles. So use time wisely. Be happy. Be merry and do good. Never regret. Troubles forget. Do better - do best. Be whole. Expand your sole. Be forever and never doubt. Be true. These are the words I leave with you.       

The toll of the troll in my street

It takes it's toll to be purely whole
in the deepest depths of ones sole.
To keep the heart and mind carefully entwined,
making ways for the rays of light
sprung from beyond the origins of life. 

The light, the sound, bound in matter.
Matter controlled by time and vice versa.
It takes the hardest toll to long for the day,
today or any other day - it's all the same.

I see reflections scattered on the water 
and try to catch them, the pieces, 
as they float away and sink to the bottom 
of this lake of memories. I fail my mission. 
Every bit fades away as each piece goes its own way.

Deep in a valley of mourn
I was born as the son of Lady Sin. 
Fathered by The Holy Spirit. 

Only taking, I don't know what giving means.
Making my own rules of attraction. 
Full of affection for the whole, 
I choose to go my way alone. 
With my head out of the ground, 
I walk on the sunny side of life -
stuck in the clouds, 
holding on to the doubt 
of given righteousness and its glory.

Enough!

Wonderful are the many 

different ways of man.

Wonderful is the great circle 

of evolution and destruction.

The wall which separates all 
was built by the human state of mind 
with tools of pure foolishness. 
I am one of many and there are many more 
who hold the gift of sense for behaviour of truth.

Now I can't see the line which
used to be between fiction and reality 
- I am blind. 
I still feel, 
have sense of smell and touch. 
I also hear. 
I keep growing my senses 
each of their own 
to recognize the shit
given to me as gold. 
I can feel the wet and cold surrounding
presence of loneliness, 
as I listen to the roaring silence 
brake the laws of science.

It truly takes its toll. 

It's a burden, hard one,
and I don't like it. 
I despite it. 

Truly hate it with all my might.

A decision I take to finally close the flow and let go.
My eyes open up and everything changes.
Ch-Ch-Ch-Changes to the better. 
If better could be better it would be the best; best of the best. 
That's a fact.

But it isn't. 

And that takes its toll...

It feels like a trolls toll
this concrete wall 
I created for my comfort.
Now everything is of different sort.

The toll of the troll in my street.

When I finally am free
from its burden,
I'll write poetry of love,
laughter and easy living.

Until then I write about what I feel,
what I hear, what I see... 

The gigantic troll in my street.