Samansafn af öllu því efni sem ég hef talið vert að skilja eftir ritað á blaði eða tölvutæki.
| Veröldin er þjóðvegur og við erum bílarnir. Hver er þinn farþegi? Má ég slást í hópinn? Ég skal lofa að vera góður á meðan þú keyrir. Hvert er ferðinni heitið? Eitthvað útá land? Það er komið myrkur, við erum langt frá öllum ljósastaurum. Ég lít útum gluggan, hvað heldurðu að ég sjái? Heldurðu að það sé ekki allt lífið að þjóta framhjá. Hvers vegna kom ég með? Hvers vegna var ég ekki eftir? Nú þegar ferðinni er lokið erum við komin á leiðarenda - allt er búið... Afhverju var ég ekki bara eftir heima í kvöld? |
| Af hverju dó hann í lífsins blóma? Sá hann aldrei hamingjunnar ljóma? Einn sá tignarlegasti er hafði sést en endaði flugið í grút fyrir rest. |
| Listen carefully and the truth you shall see... What we know as "time" is an absurd invention. For time as we know it isn't part of this world, it was given to existence by the offsprings of evil: The ego of the mind and it's sister - pride. So please see through their lies! That is, the importance of time. Just ignore it - relax and just keep on snoozing. |
| If it wasn't me and it wasn't you, who else could it be except for us two? Who is there to blame, who is there to bless? Who is playing this game? - I couldn't care less. |
| Kuldaleg situr ein kona á bekk, kramin á sál, og á hjarta. Reynir mest megnis að vera geðþekk, meðan ríkara fólk sáran kvartar. Talar um allt milli himins og helju, hvort við mig eða þig eða aðra. Og'þó rífir þú kjaft og kallir svo belju, kerlingin samt ekki hættir að blaðra. Veit hún um hluti sem fáir af vita; hefur margan frætt um annað og eitt. Sagt agnarsögur og veitt öðrum hita, en aldrei slíkt fengið til baka greitt. Enginn þykjast vill þekkja'hana, þegar heilsar hún fólki með „hæ“. En'ef söknuð fólk finnur til sagnanna, þá skíst það beint niður'í bæ... Dvelur hún þarna alla daga, mér dásamlegt finnst hennar gagn. Og sjaldan verður þreytt sú saga, er segist hún taka næsta vagn. |
| „Spurning hvort maður aðeins þjálfi sinn innri mann, kannski á kortersfresti? Það er allavega hægt að reyna“. - Svo gekkk hann út. Ég horfi á eftir honum, með svívirtan spilastokk í höndunum. --- Klökkir eru karlarnir, herfa; þú kynnist þessu brátt unga mey. Inní myrkrið þeir endlaust hverfa og enginn af þeim snýr aftur heim. --- „Spurning hvort þú grafir þér ekki bara dýpri holu í hvert skifti“? Skíst framhjá Jón á hjólinu... Hann tekur ekki eftir því. Svo ég dreg djúft andan, teygi mig aftur og hlæ. --- Lætur á sér lítið bera, lifir í eigin heimi. Það er ekkert hægt að gera, ef lítilmennskan á sveimi. --- „Spurning hvort þú getir ekki lánað mér samviskuna þína á morgun“? Ég lofa að reyna mitt besta... Og hann kveður með látum. Tek af mér húfuna og allt í einu hugsa: „Ég væri alveg til í að lifa.“ |
| Hvað þarf ég að gera, til að fá þig til að skilja, það, hver þú ert og hvað þú verður. Tilgangslaust virðist að reyna því þú hlustar ekki á, þó innst inni þú vitir það samt. En „vinur“ þinn besti, með sína ljótu lesti, ræður yfir þér nú. Hann dregur þig frá mér, svo frekur, svo reiður. Þú skilur bara ekki hvað mér þykir vænt um þig. |
| Mig dreymdi að mig væri að dreyma, draum sem ég skildi ekki neitt. En honum vil ég helst ekki gleyma, og heldur ekki fá honum breytt. |