Reiður

Ég vil brjóta allt og bramla
og brytja fjendur gamla.
Svo kýla menn og kremja
því kæfir mig nú gremja. 

Harpa (reiðislestur yfir húsi, fluttur í ölæði)

Þú útsýni mínu stelur, þú skakka gler-kássa frá Kína!
Ég veit að sjálfur Ingólfur myndi meira en glaður
og af djörfung brjóta þig niður og bramla...

Þú ert tákn um oflæti lítilla manna
sem smánaðir voru af sjálfum sér
í sturtuklefum bernsku sinnar!

Þú ert tákn um taumleysi fíkilsins
og takmarkaða vitsmunahætti.
Þú ert standandi sönnun virðingarleysis.

Þú ert hin eina sanna „mella“ lands og þjóðar.
Þú ert óþarfa „rúnk“ til viðurkenningar menningar
sem keypt var fyrir stolna peninga ófæddra barna.

Harpa - ég hata þig.

Raus...

Þér standið höltum fótum
á mörkum tveggja heima,
á þeirri fínu brún
- eða línu -
sem hvílir milli þess
alvarlega raunveruleika
og hinnar barnalegu
ímyndunar tilverunnar.

Þér styðjist við staf
yðar sveltu hæfileika,
sem fyrir hungraðri
áfergju stoltsins
létu yður reika.
Bugaðir af sárum
hins sára sannleika
sem sýndi yður ítarlega
hina sönnu mynd sjálfsins.
Bældur biturleikinn
í brjóstinu sýður
- svíður -
og mun gjósa að lokum
sem og líður - ef óáreittur.

„Verið viðbúin“
gæti ég sagt en litla stoð
myndi það veita til viðsnúnings
ákvarðana örlaganna.
„Fangið ykkar föggur
og flýjið“
                 -Nei...
tilgangslaust og ó- tilrauna vert.

Þolraunin virðist yður of þung
- ofviða.
Vonlaust verður hjálpina
að veita þeim sem upprisið
hafa gegn sínu sanna eðli,
hinu ómótaða innra
með hinu mótaða ytra,
sem í annarlegum tilgangi
matað er af mönnum til manna
- falsað.

Þér reynið sem mest megið
að halda jafnvægi,
en vogarafl samvizkunnar
verður samvizkusamlega
að láta eftir þyngdarlögmáli
gjörðanna.

Aflvana þér eruð, rjúkandi af reiði
og brennandi í brjósti. Sárt svíður
hið særða stolt og það brjálæði
veldur ama þar til líkaminn lamast.

Þér liggið í djúpu dái blekkinga,
trúandi á þá spekinga sem yður
böðuðu upp úr laugum lygarinnar.
En kvíðið eigi kæru kunningjar,
kvíðið eigi! Við öll verðum dæmd
á hinum hinsta degi en skoðanir
skipta þá engu. Það er sá fengur
sem hjartað hefur fram á að bjóða,
óháður áhrifum hins vakandi huga.
Allt til fórnar fyrir eilífa alsælu.

---

Ég vildi aðeins láta yður vita.
Svo, ég óska yður vægðar,
ró og friðar í ólgusjó hinnar
óröklegu hegðunar.

Ég skal senda yður póstkort!
           - Adieux!

Ónefnt

Engum lögum á mark ég tek
er afskræma hið rétta.
Þeim er leiða lýðinn í villutrú
og lygi uppá pretta.

Kurteisin hún manni kemur
kannski langt, eða ekki.
Stirðu og þungu stefin lemur
í stefnuleysi - það best ég þekki.

Ljúfmennskan, hægt með laumast
lífinu löngu, hart í gegn.
Nú virðist mér það allra naumast!
Nútíðin er mér um megn.

Tilraun til sátta niðurlægingar

Úr mörgu er ég gerður maður
og met allt jafnt til griða.
Lofa hvorki last né þvaður,
læt hið sanna áfram miða.

Lyganöðrur og lágar sálir, 
last ég ber til ykkar.
Ykkur ég bölva og óska báli
er biturleikinn þykknar.

Reiður mjög, rjúkandi af bræði,
rökkur hylur huga minn.
Frá hatrinu fæ ég ekkert næði 
fyrr en slokknar eldurinn.

Hvernig né hvaðan, enginn veit
hvert svo sem það stefnir.
En rosaleg hér var sett í reit
raun, til að sanna efnið.

Kannski

Þegar eitthvað er endalaust
þungt, svo þú ræður ekki við.
Langar þig þá ekki til að berja
einhver í höfuðið með hamri..?

Loforð, líka lygar

Það byrjaði allt í þátíð,
þolgæðið var valt.
Hávaða og hátíð
ég heyrði útum allt.
Grín og líka grátur;
gránar nú mitt stef...
Loforð, líka lygar,
lánuð voru mér.
-
Ég sat og skar út stjörnur,
en stefnan allt'of þröng.
Ljóstruð ljóðin önnur -
letur fært í söng.
Kapp er valtur kostur,
hver sem er það sér.
Loforð, líka lygar,
lánuð voru mér.
-
Ríkjum ánauð ræður,
rausn fokin'í rokið.
Þó glettni kyndi glæður
þá gefur undan oki.
Dýrt er stundum kveðið,
en ekki er allt sem er...
Loforð, líka lygar,
lánuð voru mér.
-
Lausn þú gafst til leiða,
lagðir breitt þinn veg.
En sauðst í leynum seiða,
sælu gefnum með.
En stundum reynist stoltið
stolið, hvort sem er.
Loforð, líka lygar,
lánuð voru mér.
-
Nú, allt að lokum verður
endalokin við.
Göfugleikinn gerður
að gömlum dæmdum sið.
Þú reyndir þér að bjarga
en þolinmæðin þykir þver...
Því loforð, líka lygar,
lánuð voru þér...

Ég bölva

Þú ert fífl og fáviti,

fagot spilandi hóra.

Rusllíður og rasisti,

ræfils ónýtt flóra.

Heimspekileg vangavelta #4

Það er rigning og þoka og gefur sig mjóbakið.

Þjarmar að mér stanzlaust sú bælda tilfinning

að ég fynni aldrei hinn innri frið.

Læt hug minn reika um lokuð betrunarsvið.

Losa um streitu á hug með bjór í plastglasi,

ljúft læt hann renna í minn kvið.

Verðmiðinn vegur þungt og ræður því ferðinni.

Vegna bólgu í fjárhagi er stjórnin löngu sprungin

en lúmskt þeir leyna því mennirnir.

Dett niður aumur og sé ekkert fram á við.

Í auðmýkt skríð ég áfram móti gömlum sið

sem allt er í boði einvaldsins.

Skoða bækur og rit og bít við þeim pælingum

sem bjóða uppá heim fullan af upplýsingum,

hluti sem ég veit ekkert um.

Bara glórulaust drit og vitlausar kenningar.

Velti mér uppúr skít því svo er mér skipað,

en ég kippi mér ekkert við það.

Læt því yfir mig vaða með látum og skítkasti.

Löðrungarnir eru því fjarri fágætir.

Ég geymi hjarta mitt í frauðplasti.

Heilræði #2

Ég veit að sumt er staðreyndin ein

og sjálfsagt fleira mun meira en það.

En kynnst hef ég sjálfur kvennanna grein

að kreista úr manni sálina og rífa í spað.

Þó fríðar á vanga þér finnist þær vinur

eða fríðar og fágaðar í máli og sýn.

Þá veit ég og segi að þú undan þeim stynur.

Lífsþrótt þinn þamba sem rónarnir vín.

Slæmur dagur?

Klóra mér í hnakkann,

minn níþunga makkann.

Ég bölva því ég á engan aur.

Stari djúpt inn í vegginn,

búinn að brjóta á mér legginn

og er við það að drukkna í saur.

Stundum er Jón ekki glaður

Eigi á ég neina von

og engan á ég aur.

Syndarinnar er ég son,

sitjandi í saur.

Ólukkan, um allt eltir mig;

ertir litla bjálfan.

Rífur bæði 'og ríður á slig

ræfilinn mig sjálfan.

Hugrenning um dýrkun skotvopna

Skrítin mér þykir sú skakka pæling

að skotvopnin úr leysi 'allan vanda.

Biluð og steikt mér þykir sú stæling

að stríð verði unnið með þeim fjanda.