Erum við svona eins? Bæði tvö? Skreytt arfbærri böl og ekki til neins, segja sumir. Það er einsog enginn muni eftir fórnunum sem við færðum, óumbeðin. Fyrirfram ákveðin drög sem við gengdum og gáfum alla orku í að fylgja. Það varð okkur að falli til feigðar. Var nokkuð allri trúnni beygt til fjandans?
- Við skulum bara slaka á og anda.
Fyrst svona er í pottinn brotið; samfelag án mannúðar - rotið. Og engum er treystandi í þannig umhverfi. Allir að hugsa um rassgatið á engum nema sjálfum sér. Fólk sér sjálft sig á endanum, þegar það rífur höfuðið á sér útúr sínu eigin rassgati.
Fyrst verður maður reiður. Reiðin verður meiri, varir lengur og verður það mikil að hún umbreytist í biturleika. Biturleikinn leikur mann það grátt að hann gerir mann brjálaðan. Og að lokum klikkast maður.
Þegar maður svo yfirstígur geðveikina sem öllu fylgir, brenndur af logum vitleysunnar (til þess að stíga upp úr ösku viskunnar), rís maðurinn upp til meðvitundar. Vaknar inní vöku vizku sinnar, og vitundar. Fermdur til þeirra forréttinda að, með vissu viskunnar, vita að stærsta tré í heimi var einu sinni lítið fræ. Fermdur til samþykis að allt sé með öllu öðru jafnt; að allt sé eitt...
Og kannski er tilgangur. Kannski er tilgangurinn sá að gera tilgang fyrir aðra? Skapa líf innan tilviljanakenndra aðstæðna. Er tilgangurinn kannski bara tilviljun..?
Engin ummæli:
Skrifa ummæli