Allt eins

Það er allt eins,
upp og niður.
Ekkert til neins
og enginn friður.

Hægri-vinstri hólmganga,
hamagangur í gríð.
Upp og niður fangar hanga,
endalaus blóðug stríð.

Helvíti hart

Vaxandi vitundin opnar mér
veröld, svo fjarri öllu.
Með gjöfum Freyju hún færir mér
frelsi á hugarins stöllum.

En bjálfarnir vanhugsað banna
betrun þá er felst í því
að vitundina varlega kanna -
að vefja' upp arfa og kveikja svo í.

Þess vegna ég þjakaður er,
þurfa þau bönn að líða
sem hefta hamingjunnar veg,
sem heilagleikann kalt níða.

Til ráðherra

Þú, þú ráðherra lands,
er þín samviska hrein?
Og fílabeinsturn þinn
frekar mannabein
úr hinum vinnandi manni
sem trúði þig á?
Þú sem mat okkur meinar
meðan tyggjum við strá.

Þú ert sekur að sanni,
samviskulaus.
Svíkur sárt fólkið
sem að þig kaus.
Með þína vopnuðu verði
þú vanvirðir oss.
Rausar þinn rógburð
um rafbyssukost.

Viltu útskýra eitt
um efnahaginn,
eru varnarmál heldri
en öryrkinn?
Hvað með blíðu börnin
blæðandi sár?
Í hverju felst vörnin
um ókomin ár?

Mig dreymir þig deyja,
og að þú deyir í bráð.
Að þú tapir þínu trausti,
þá er takmarkinu náð.
Verðir grafinn að vetri
í volgum og vellandi grút.
Og þú súpir seið þinna gjörða
af svo sjóðheitum stút.

Ný byrjun (Líbríum)

Botninum náð - ný byrjun þráð...
Með vota hvarma, veikur karl harmar
þá ákvörðun er hann leiddi
að stað, sem framhjá sneiddi
rökum hugans.

Á nýjum stað staddur - og það
átti að bæta, en bölina mun kæta.
Afturhvörf til þess arfa,
sem alinn er milli fráhvarfa
alsælu lyginnar.

- Allt sem hann þráði var ný byrjun,
en hann fékk ekkert annað en Líbríum...

Tungur ótamdar - illa hamdar;
spúandi kok sín vitleysu-rop.
Spakmæli andskotans
sem hræða trúverðuleika hans -
þess, sem sefar sitt eigið hjarta.

Og'nú aftur hann álpast, án allrar hjálpar.
Forsendur brostnar og reiðin hún blossar.
Gjörðin óendanleg; efninu gengdarleg.
Hann þjáningu elur og sjálfum sér selur
það, að sjálfsins val sé öllu æðra.

- Allt sem hann þráði var ný byrjun,
en hann fékk ekkert annað en Líbríum...

Ævi mín mun ekki löng

Ævi mín mun ekki löng, margur er mér eldri. Þykir mér þó tíðin röng, þrungin haturs eldi.