Vanalega mér þykir austur vera vestur
á verstu tímum - er allt bregst.
Þó nemi ég gleði, mér finnst ég vera gestur,
gerandi það sem geri ég best.
-
Dreymandi undur - drekkandi bjór -
og dröslast um göturnar strangar.
Kendur ég ráfa, kófdrukkinn og sljór;
en'að komast „heim“ aðeins mig langar.
-
En hvernig er það, kemur ei betri,
kátari 'og bjartari tíð?
Skyldi það verða, að skýni'undan vetri;
að skáni mitt vesæla líf..?
Engin ummæli:
Skrifa ummæli