Fyrir, ég furðulega menn hitti - reyndar bara rétt í þessu. Ráfandi ég, nýkominn úr ríkinu - frá ríkinu - hafði engu að tapa. Svo ég þáði smók. Það bjargaði mér. Bjargaði mér frá heilbrigði. Menn einsog ég eru hræddir við heilbrigði. Ég held að heilbrigði sé mér lífshættulegt. Það eyðinleggur nefnilega alla þá hegðun manns sem byggð er á áhættu, því miður. Því menn einsog ég elskum áhættur. Reyndar geri ég það ekki sjálfur persónulega. Ég vara mig á því. Hef alltaf verið varasamur. Mér stafar hvort sem er engin raunveruleg hætta af því heldur... ég bara nenni því ekki. Þessu heilbrigði. Því ég nenni fáu. Sá sannleikur fær að standa óáreittur.
Gáfurnar eru misskildar, teknar úr öllu samhengi - því alltof lengi höfum við byggt hér blokkir á sandi, hér á landi elds og íss. Öllu heldur (eða fyrir mér a.m.k) landi hlandsins.
Við höngum hoknir undir yfirbyggðu horni við gömlu Landssímabygginguna, það hafði tekið að rigna. Úrhelli. Rigning er blaut, úrhelli blautara. Það er ekki gott að drekka regnblautan bjór. Ekki til lengdar. Svo vill jónan gjarnan deyja út í rigningu. Skemmast í úrhelli. Það er staður og stund fyrir allt.
Við skeggræddum, hlógum - drukkum, dóum... Lifnuðum svo til lífs á ný og fórum. Eða þeir - ekki ég. Ég nenni ekki að fara neitt. Ég nenni fáu. Það er satt.
---
Þegar þarna var við sögu komið, hafði andinn tekið yfir. Andi vissra frum-oxaðra orða. Þrúgurinn óx nú yfir, og tók sjálfinu sem sinni eigin hugmynd. Og það er synd. Því með því stal hann af mér núinu - sem þá mér fannst það eina sem virkilega virtist af alvöru í raun vera... Af því, að því meira sem undan ég vildi láta - út gráta - komst meira af soranum inn, óhyndrað. Svo þaðan - að innan - sprakk út tikkið; tikk, tikk - tikk. Ó, þetta lúna tikk...
Tikkið kemur að neðan og er svo ofan á allt ofið - sjálfhverft einsog ameríski draumurinn;
vel út látið, göfugt, fágað - en virðist bara vera það.
Hann hafði þá haft rétt fyrir sér eftir allt saman, fíflið - gráa vofan... Dauði og djöfull!
Og ég sem hafði lofað að þeigja..!
Tikk, takk - Takk fyrir, og aftur: Takk, þið lúna skítapakk - vitið vel hver þið eruð...
En þið hin, þið sem "skiljið" hvert ljóð mitt er tekið að fara - hvað það snertir; hvert það stefnir - ég yfir ykkur ei spara ástina. Hafið það, þess vegna, gott undir þökum minna þakka. En þakkir eru aldrei nægilega skýrar eða það djúpar - eða svo út lagðar, að sannar og réttar séu sagðar - að mark sé á að taka. Þau fyrir löngu týnt hafa tilgangi sínum, orðin. Orðin tóm, orðin. Tóm. Bara orð - orð til að fylla uppí tímann sem líður...
En ég tel mig vita hver ykkar þekkja mig með réttu.
Og þetta er til ykkar.
Það er satt.
Hið lúna tikk.
Takk.
Engin ummæli:
Skrifa ummæli