Háir hamrar ris-kastalans
tróna yfir hempudansleiknum
sem haldinn er í boði
heimskulegra jakkalakkakalla.
Það er sjálfalin streituröskun
áfalla og frákalla
himnahöfðingjanna í austri
sem botnar síðan raupið.
Helga Helga heldur á spilastokk
og rímar það við orðið "fokk".
En Helga Helga þvær ekki þvott,
heldur snýr hún uppá sig glott.
Afsökun fyrir alþýðuna
í formi gátta og glufa
í bókstaf laganna saminna
af bófum og ganglerum
samvizkusamlega á þverbak.
Furðulega gengur að finna
rètta hljómfallið svo sinfónían
geti gengið fyrir sig
í hringi fyrir lífstíð.
En það hlýtur að reddast.
Það reddast alltaf allt.
Og ef ekki, þá skiptir það ekki máli.
Börn alin á káli og gúrkum
af bakarasmiðum og skúrkum
sem búa með hjúkkum
- hjúkket -
og hananú fyrir klukkan þrjú.
Nema um jólin, þá er það klukkan ellefu.
Þegiðu. Stundum. Alltaf.
Og allt það.
Kastalinn stendur á túni,
austan megin við lækinn.
I like it.
Hirðin er á flúní
og ræður ekki við svipbrigðin
sem stökkva fram
einsog kettir í hanaslag.
Það er nú það.
Kastalinn er fullur af gulli og vínsulli
sem í sjálfu sèr
sèr sjálfu sèr og öllum,
sèrstaklega og sèr,
fyrir konunglegu bulli
sem ómar meðal hljóma-tóna.
Nýr gluggi; klippa, líma og vista.
Sistah.
Líkkista og hitakassi.
Tenór og bassi.
Hver er munurinn á listaverki og krassi? Eftirnafnið.
Yfirhafnir fyrir þá
sem eru yfir aðra hafnir.
Partýblaðra.
Engill sem er naðra.
Hann er fallinn kallinn.
Fallin spýta sem ekki lengur
er hægt að nýta
nema til þess að sparka í.
Spýtan er inní herberginu
við hliðina á klósetinu
sem glatt ètur skít.
Það er vel við hæfi
að þau eyði sinni ævi
þar sem darraðadansinn
er stiginn í sölum ris-kastalans
á túninu austan meginn við lækinn
sem frækinn liðast niður
hlíðar himnabjarganna,
þaðan sem raddirnar koma.
Að ofan.
Jakkalakkakallarnir
höfðu fengið kallanir
hver einn og einasti (líka sá fallni),
allir, um hvernig ætti í bræði
að gera allt brjálað á milli mála.
Helst á milli hádegis
og seinna kaffisins.
Loksins.
Loksins veit einhver hvenær
eitthvað má eitthvað einhvern tímann.
Hver fann upp símann?
Hver er þessi Frímann?
Hann er brotinn, það þarf að lím'ann
svo hann verði aftur heill í framan,
ekki þessi gríma
sem leitt hefur hann til leiða
svo mikils að hann leiður
hefur alið sjálfstraustið
að hausti
í lokuðu klaustri
með blýant.
Allt er samt, en samt ekki.
Èg rúlla bíldekki
niður slóða með kekki
og fulla sekki
af drukknandi möðkum.
Èg kann bara að bulla
en raunin er að í draumi
èg geri það á þann veg
vegna þess að svarið er falið
í höfuðstöfum
á mismunandi stöðum
í mismunandi röðum
og misvísandi tilgangi.
Langi svangi Mangi
á gangi um ganginn
sem liggur ekki heldur hangir
niður meðfram gluggunum
sem snúa hvort um sig
í austur og vestur.
Meðhjálpari og prestur
labba inná bar
þar sem kjúklingur var sestur
á undan klukkunni.
Klukkan er nefnilega sjúklingur,
sýkt af veiru
sem hefur hundrað eyru
með meiru.
Læknarnir standa á gati,
skilja ekki í neinu,
en skrifuðu uppá nokkrar línur á dag,
límonaði og bað.
Á meðan gerðist það
að presturinn stökk á bak
og meðhjálparinn lak
niður einsog málning á striga
þegar hún er ennþá blaut.
Af þessu hlaut enginn skaða.
Kastalinn var byrjaður að riða
áður en tekið var til miða
og á hann skrifað:
"Lotugræðgi auðvaldsstefnunnar."
Síðan fèll hann saman,
stein fyrir stein,
þangað til ekkert stóð eftir
nema klósettið sem ètur skít
og spýtan sem til einskis er nýt
nema'að til'að sparka í.
Þá sagði klósettið:
"Èg hef ekkert nema saur ètið"
og spýtan svaraði:
"Viltu bit"?
og rètti fram smárètti,
nefið uppá bretti
og söng stefið við Húsið á Slèttunni.
Búsið í flèttunni.
Svo fóru þau í sleik.
Hundur undir stýri,
Sogamýri.
Að eilífu, Salem.
Engin ummæli:
Skrifa ummæli