Prósi úr ljósi

Èg heyrði tvær manneskjur vera að ræða bókstafstrú í dag. Önnur talaði fyrir hönd hinnar víruðu (vímuðu) kristni í sínu víða samhengi boðskapar Jèsús nokkurs, kallaðan spámann, og hin talaði fögur skreyttum orðum um fyrir hina vímuðu (víruðu) fylgismenn Múhameðs nokkurs, kennda við spámann.

Allavega.

Èg kom að á hjóli.
Aðvífandi heyrði èg aðra mannskepnuna þenja raddbönd sín og segja:
"...og hver er þá hinn sanni guð".
Èg bremsaði og bauð góðan dag.

Þau samþyktu.

Èg sagðist hafa heyrt samtalið og baðst afsökunar á inngripi mínu. Þau veittu mèr hana og horfðu spyrjandi á mig. Èg lagði frá mèr hjólið og sagði stutt:
"Það eru allir að tala um það sama, öll trúarbrögð, allir sem bregða fyrir sig trú, allir sem reyna. Á endanum ljómar fyrir þeim sem þráir sá skilningur að 'mistík' allrar andlegrar iðkunnar er sú sama þeirra á milli og leiðarendi þeirra alla er 'ljósið' - hið allra eina"

Þar með sló ákveðin þögn yfir, þögn sem bar með sér sátt þeirra beggja um viðnám, virðingu og viðurkenningu á rökum hvors annars og upplifun...

Báðar mannskepnunar frusu við í spori og sættust á núllpunkti um rök sín gegn hvoru öðru sem ómerk, vegna þess óvara sem inngrip mitt olli svo greinilega, en allveg óvart.
Svo önnur röddin bjó sig um og kváði:
"Ertu í gvuðfræði"?

Èg hló af "hissingi" og svaraði:
"Nei reyndar ekki, èg hef bara setið með sjálfum mèr í miðri náttúrunni og spurt svara. Ekki bara það, þá hef ég þolinmóður beðið og hlustað, reykt stundum arfa og í mig öli sturtað.
En èg hlustaði og èg heyrði...
Og svarið er einfalt".

Starandi horfðu þau á mig sitt í hvoru lagi og til skiptis; sinn hvor postulinn frá sínu hvoru horni hinna ráðandi metsölubóka Mesópótaníu til forna,
og spurðu í kór:
"Og hvert er þá svarið?"

Èg brosti í kampinn og sagði frá mínu eina viti og bestu vitund:
"Ekkert"

Þau urðu "snúin", hálf óviðbúinn.
Svo hlógu þau, eins og börn gera þegar þau leika sèr frjáls.

Ég hjólaði af stað, óskaði þeim gæfu og veifaði...
Þau bara brostu og hurfu mèr út í tímann og rúmið.

Ég andaði djúpt, horfði til fjallanna og himinsins.
Þakkaði náttúrunni fyrir mig, fyrir sig...

Síðan rak èg við útí alheiminn án þess að afsaka það!