--- Utan legs nám um lífið ---

ég bý 

í marglaga heimi 

endurtekinna hringrása

nótur, spilandi samhljóma 

sem kastast svo taktfast

fram og til baka 

milli rýmis og tíma

í riðandi flæði

samtvinnaðra vídda

og ég sé það

og ég skil það

og ég veit það

og ég er það

og ég er allt sem er 

og allt því meðfram

og allt þetta er 

á sama tíma ég

og heimurinn sem ég byggi

sem einsog vaxandi tré -

rótabundinn 

í nærandi sverði

stöðugur, græðir 

og gefandi dafnar

Askur alls þess sem er 

og þess á milli 

vel á milli

óþrjótandi endurkasta 

andstæðri endurspeglun 

andspænis svo annari 

og annari og annari

og öðrum

í allar áttir 

og úr þeim öllum

dregur upp mynd

í augnabliks upplifun

sjálfsins þar sem

andinn verður eilífur 

í millibils-ástandi 

sjálfs síns og efnis og tíma

Marglaga ómur 

öldugangur marserandi 

frá hyldýpi marsins 

ólgusjós úthafa 

endaleysis alls í engu

eigin upplifun eilífðar

fortíðar, nútíðar, framtíðar

aldrei en samt alltaf

djúpstæður kærleikur

alsæla, ást, eilífðin og - ég

að eilífu

salem 

Allsgáður og stútfullur af ást

Veruleikinn er ekkert 

nema minningar 

sem endurspeglast 

gegnum upplifanir; 

heimildir sjálfsins 

að tilheyra 

þeirri tilvist 

sem allir deila. 

Endurómar sálasöngva. 

Þrautseigja sáttarinnar 

springur út 

í viðurkenningu sjálfsins 

á breyskleika skepnunnar 

og hennar skynjunar. 

Upplifun réttlætinga 

eigin hagsmuna 

öllu og öðrum framar. 

Sjálfsjúkar hyllingar 

hugspillingar efnis í anda. 

Leitin að nýjum

og ódýrari landa.

Ég er ekki ég 

og á sama tíma 

er ég. Og ég sé 

mig í þér og næsta 

manni og tré. 

Vaðandi regnblautar 

hellur og gangstéttar

og malbik með puttana 

á iði og hugaðar hendur 

aftur fyrir bak

og speglandi skuggar 

í glugga gróðageðvillunnar, 

bjóða helmingsafslátt 

ef keypt er fyrir 

allan peninginn 

eða meira. 

Strýtroðnir lundar 

og Dettifoss-seglar. 

Jóhannes grætur 

úr gröfinni 

og Björgólfur lærir 

að skammast sín 

fyrir næstu kynslóðir

fiskvinnslufólksins;

gleymdu gæludýr 

blóðbundnu eyjunnar

úti við sundin.

Gvuð blessi Hörpuna 

og stöðumælagjöld

En meðan lygin 

drekkir sér

í áfengum tárum

loforða sinna

gagnvart lífinu

og gleymir

líður mér vel

því 

ég mundi sannleikann 

drakk hann allan

drakk mig allsgáðan

og stútfullan 

af ást

888

Áttahundruðáttatíuogátta 

dagar milli 

áttahundruðáttatíuogátta 

nátta síðan

ég steig mín fyrstu

áttahundruðáttatíuogátta 

spor í átt að

einlægri værð

í huga og hjarta.

Áttahundruðáttatíuogátta

endurfæðingar

til lífs

til ástar

til fullkominnar

sáttar.

Áttahundruðáttatíuogátta.

Listi

Hvað þarf?

Hvenær þarf það?

Tímapöntun?

Hvað þarf "ég"?

Hvað þurfum "við"?

klukkan er korter yfir höfuð

nýr dagur og styttist í páska

baunate í bolla

sængin vakti mig með skjalli

lífið er að vakna

með fyrirfram þökk

-

og hvað kostar þetta nú?

tíkalla og tuttugu ár

fjöldan allan af árum

og tíköllum 

fyrir trúðinn

frosið smjör í tappa

sykurmolar fyrir sálina

djúpvöðvaþjálfun og hjálega

drjúpa í fötur hljóma

tónar og nóturnar svífa

meðfram brúnunum

forvitninni fullnægt 

með fimm fingrum

og fimm fingrum fleiri

-

góðan daginn og verið þið sæl

...hvort er á morgun eða í gær?

endurupptaka sjálfsins

undirbúningur dagsins

ég sleiki út um

og kyngi lofti

brosi og sýni tennur

amstrið er kærkomið í kaffi

Við Tjörnina

Ég sit á bekk og horfi

horfi á fugla synda

og syngja.

Mér finnst svanirnir falskir.

Gæsirnar reiðar,

út í hvað

veit ég ekki.

Andapörin leiðast

saman í gegnum lífið.

Dúfurnar dansa

og sveima á milli.

Svo eru fuglar þarna

sem eru alltaf að kafa.

Kona gengur hjá með hund

í bandi.

Önnur fylgir með barn

í vagni.

Unga fólkið hlær og grætur

og talar um hlutverk hvíta mannsins.

Það er rigning á köflum

og nánast logn

nema stundum.

Innskeif gæs biður mig um brauð.

En ég á ekkert.

Ekkert nema áhyggjur morgundagsins.

fagrir fíflar í glasi

þegar skýjin gráta 

líður mèr vel

einsog gróðrinum

ég drekk í mig 

anda náttúrunnar 

sem gufaði upp

einsog landi

til að fylla

uppfylla lífið

ég er gangandi planta 

rótarlaus 

einsog blístrandi kúreki 

vatnið er lífið

en einsog allt

er það betra með whiskey

ég sit á bar

ég á heima þar

fólkið hlær

ég tengi

en mèr stekkur ekki bros 

því þetta er allt

svo tilgangslaust

ég hlæ ekki nema

brandarinn snúist 

um kúk eða piss

samansafn af fólki

með mismunandi metnað 

en allir eru að 

reyna að verða fullir

fullir af viti

sem kemur út

í vitleysu

ég anda að mér

sýp froðu

og fussa yfir

fréttum af hamförum

og græðgi mannsins

fólkið blaðrar 

og ælir orðum

ég stend upp

og borga barþjóninum

með Matador seðli

sem ég stal 

af barni í strætó

kvöldsólin vermir

og ég vankast

bara dagur

Ég er vaknaður

er lengi að vakna

nóttin var og svo löng

og sérlega óframfærin

ég teygji úr mér og styn

úr stununum verða ljóð

Ég fer á fætur 

og ég geispa

laga kaffi og les blað

dagurinn er að byrja

með látlausum látum

ég þríf mig allan

svo af geislar

úr geislunum verða ljóð

Ég held út í daginn

dreg andann djúpt

og leyfi sólinni 

að snerta húðina

brosi með augunum 

til himinsins og rýni

úr skýjunum nem ég ljóð

Ég stoppa í sjoppu

kaupi pulsu með öllu

nema remúlaði

og appelsín í gleri

með lakkrís röri.

Ég borga með klinki

slegnu af Seðlabanka Íslands

og læt afganginn í kassann

úr vinningnum verður ljóð

Ég stoppa við grjótgarðinn

tilli mér á stein

fuglar fljúga og syngja

fiskar synda og dansa

allir eru hressir í dag

og ég spyr fregna

úr fregnunum móta þeir ljóð

Ég held áfram að ráfa 

um borgina gráa

gegnum daginn 

með poka fullan af 

guða veigum í dósum

úr dósinni sötra ég ljóð

Ég hitti mann 

og annan og mikið 

er mannsins gaman

rökræður og lofsöngvar

um og til lífs og dauða

fylla hug og hjarta

með rómuðum óðum

úr óðunum föndra ég ljóð

Ég geng heim á leið

signi mig og þakka

fyrir hlutskipti mitt og ævi

í rökkrinu finn ég lás

og ég opna dyrnar

að hellinum sem ég bý

á móti mér taka fljúgandi ljóð

Ég hátta mig 

og skola af skítinn

leggst á koddann 

og loka augunum 

grátandi af gleði 

sátt og skilning

og dáleiða mig 

húmsins svæfandi ljóð

Ég sofna

draumarnir vakna

líð ég um í heimi

undra að handan

hitti skáld fortíðar

þau lesa mér orð

úr orðunum móta ég ljóð

Morgunleikfimi

Ég settist hérna niður 

til að skrifa.

Skrifa ljóð.

Ég ætlaði að beygja orð 

og blanda saman,

meitla og móta í setningar

sem áttu að lýsa 

fegurð og einfaldleika

í bland við flókinn ósóma.

Ég ætlaði að skrifa ljóð

um gleði og trega,

og báðar hliðar sjálfsins.

Ljóð, sem kennt yrði í 

grunnskólum framtíðarinnar

og myndi aldrei gleymast,

heldur varðveitast 

fram yfir Ragnarök.

En ég get það ekki.

Ekki í dag.

Ég læt mér nægja 

að hlusta á útvarpsfréttir

og sötra kaffi úr bros-bolla

meðan veðrið fyrir utan

tekur geðhvarfaköst 

til skiptis við sólina.

Öreindir

ég kyssi þig

á taugarnar -

þú talar svo mjúkt

hlærð svo fallega

flauel, satín

blandar þér sóda 

og hvítvín

og segir svo seiðandi bless

Kveðjuorð til kanínu

Ég sótti þig seint um kvöld

í snjóhríð lengst upp í Árbæ.

Þú, bakvið brún gluggatjöld,

beiðst mín þar feiminn og vær.

Þó smávaxinn sýndist og var,

þú sannaðir fljótt hið gagnstæða.

Svo hugaður, hljóður og snar

þú hafðir margt við mig að ræða.

Kápa þín hvít, eins og mjöll,

hún klæddi þig svo fullkomlega.

Þú vígðir hér þinn heimavöll

varst þrjóskur, samt guðdómleg vera.

Glöggt af þér skynsemin skein

og skapmikill varstu á köflum.

En hvenær sem kom ég seint heim

þú heilsaðir ávallt með skjöllum.

Einlæga ást gafstu þér frá

óeigingjarn varstu og prúður.

Stílhreinn og stóískur, klár,

strákurinn minn, elsku Snúður.

Ég gaf þér allt sem að ég gat,

gerði mitt besta og reyndi.

En sjálfstæði þitt ég ofmat;

að 'einmanna þú værir, ég gleymdi.

Ég sakna þín vinur, svo sárt,

og sýni það með orðatenglum.

Litli kallinn minn, ljóðið er klárt -

ég lifi en þú kúrir með englum.

Bæn drykkjumannsins

Brennivín og bjór...
Færðu mér brennivín og bjór!
- Svo batni minn hugur;
verði' aftur sljór.
Hér sit ég einn, leiður,
ófullur - ófrjór -
því sál mína vantar
soðið brennivín
og bjór...

Sjá meira

Ég sýp blóð úr dauðum dýrum,
blóð sem hefur dropað niður
smogið gegnum jörðina
og orðið að næringu aldinna
og lífsneista jurtanna.

Ég et gróður sprottinn úr skít,
skít sem hefur droppað niður
smogið gegnum jörðina
og orðið að næringu aldinna
og lífsneista jurtanna.

Hugleiðing daxins, þann níenda júníus complexus

Æðið mun seint af mèr teljast,
èg skrítinn er og fèkk'ekki að velja
neitt um það, nè um þaðáð segja 
nokkuð, og furðulegur èg mun því deyja.

Èg er ekkert að kvarta og í rauninni kann ekki...
Kímni er vopn mitt og þó hlekkir
sèu bundnir um fætur mína báða;
böl èg óska þeim sem yfir mèr ráða.

En samt, eftir allt, mun èg ávalt þá elska.
Ástæðu til haturs èg sè enga helsta.
Mannskepnan er sköpuð til að beita
skökku rèttlæti til þeirra sem yfirvaldi afneita.

Þad er bara því midur á þann veginn.
Þad er líka þad sem afvegaleiðir
mannskepnunar til að meðtaka og ekki skilja
máttinn sem þær hafa til ad fá þad sem þær vilja.

Frelsi.
Ekki helsi.
Heldur heimta
það löngu gleymda
til baka - lífið.
Endurheimta þífið
frá ræningjunum -
svo syngjum:
"Einn fyrir alla, allir fyrir einn!"
Fuck you
and
your absurd culture!

- Triple X, respect to you!

Hægri efri skankann hefjum upp,
höldum fingrunum kreftum og krefjumst
afnáms spillingar og allmennrar nauðgunar
alræðis-auðsöfnunnar
gagnvart okkur fólkinu,
hinna sönnu erfingja
auðlinda jarðarinnar!
Frelsum svo löngutöng!

Nú er tími hinna rèttlátu íkveikja norna!
Afturkall til tíma náttúrunnar!
Við erum fólk, ekki fokkin þrælar!
Fynnum aptur hið innra,
látum okkur ekki myrða til þöggunar!
Segjum sönnu sögurnar!

Sýnum heiminum hverjir sigra þegar því kemur,
særum þrjótana sem lifa af
á eftirlaunum ömmum okkar og afa!

"Látum þá drekka hland,
og hèr mun rísa fyrirmyndarland"!

Um leið, leiðum hugann ad börnunum,
látum þau ekki verda undan upplýsingunum,
kennum þeim rèttláta, kærleiksríka uppbyggingu
á kerfi sem þjónar öllu mannkyninu.
Án misrèttis til kynþátta, kynhneigða eða lífsfyllingar!
Krefjumst betrunar,
leiðir til batnaðar
og að það sè bannað að skilja útundan!

Við erum öll í sama liði,
við erum öll bestu vinir
sem börn,
svo tekur eitthvad illt yfir...

Ranglæti, í kringum
aldurinn um fermingu
vid lærum,
vegna illrar innrætingar
og brenglaðrar menntunar
þeirra sem ráða
og semja reglurnar
til rèttlætingar
sinna vitfirrtu sýna
og falsaðr upplýsinga.
Það er það sem þeir svo í skólunum kenna.

Vöknum kæru vinir, systkyn - vöknum!

Sýnum kærleika, samstöðu og þökkum
sjálfu lífinu fyrir med pökkum
fylltum auðmýkt frá okkar innra,
fordóma og spillingar skulum svo myrða.

Höldum uppá heilögu Jólin, Ramadan og Ljósahátíðina,
sem og hátíðir "frumbyggja",
sameinaðar sem tákn einingar
mannkynsins í baráttu vid illskuna,
það afl sem knúði okkur til sundrunar:
Peninga, arðrána, þjóðarmorða
og kerfisbundinna spillingar!

Vöknum kæru vinir og systkyn -vöknum...

Takk fyrir að lesa,
hlusta med augunum
og hugsa.
Èg innilega frá hjartanu vonað
èg hafi'ekki valdið neinum usla.

Meininginn er að við sameinumst gegn ríki þursa,
arðræningjum og lygurum.
Það er það eina sem èg bið um:

Vöknum, kæru vinir og systkyn - VÖKNUM!

Hrafninn drukkinn

Með blaki sinna
svörtu vængja
hann sýnir mèr 
með hverri fjöður
andardrátt aldanna.

Blekbytta skýjanna.

Út frá hjarta
heimsins sækja
falin skilaboð
Allsherjarföðurs;
fagnaðu falli fíflsins!

Fæðingarhríðir fegurðar.

-

Allt er í engu,
en samt...

-

Yfirdrifin alsæla normsins,
enginn hefur lamið biskup.

Dagamunur

Frá botni dalsins sèst til toppsins.
Frá toppi fjallsins sèst til botnsins.
Sólin og stjörnurnar eru eins frá báðum stöðum litið.
-
nema þegar er þoka.

Að vera alkóhólisti á Íslandi

Leiðir liggja til allra átta,
en èg finn bara'ekki leiðina heim.
Reykjavíkur-blæti

Kær kveðja

Fingur hef èg fína mèr
fimm á hvorri hendi.
Langatöng þó best èg tel
traustust boð mín sendi.

- sjúddann!

Fjallstoppurinn

Skoraði sköpun mín
skemmst frá að segja
magnaðri misskilning
en menn kann að dreyma...

En èg lærði að umræður um aðrar víddir
og fegurðina við dauðann
eiga ekki heima í "smáspjalli"
við fólk sem talar helst bara um veðrið
- við alla, allsstaðar og alltaf -
í miðri skírnarveislu eða í strætó...

Fólk vill bara kökur, kaffi og kjaftæði
sem kemur engum að gagni.
...silly me

Maður er samt alltaf að læra.

Vangaveltur yfir tómu glasi

Raunveruleikinn
er ekki til
í raun og veru.
Draumur dreymdur
glaumur gleymdur
alvara alls
og einskis.
Tíminn dansar tangó
á Tenerife.
Allt uppá grín.
Að eilífu
- Harlem!