Óstorknað leður;
skemmtunin skeður í miðri leti.
Hvað er óstyrkleiki annars
annað en blekking?
Kannski afsökun fyrir raga nálgun?
Hver veit..?
En það sem að skiptir máli, er að reyna.
Það eru allir að reyna - reyna sitt...
reyna að vera til.
Og hvað er það annars,
'að vera til'?
- Það er að reyna!
vita ekki betur en giska samt.
Þannig varð jú tíminn til
og hann reyndi ekki einu sinni,
hann bara svaraði sínu eigin kalli
með sínum rétta rómi,
án áreynslu,
en í rauninni var það raunin við að reyna
sem síðan olli því að hann vildi öllu gleyma...
---
Ólykt af óþvegnum skíðafatnaði,
barn að grenja súrefni - allir hressir.
Þetta er reyklaust flug, allt á frönsku.
Mig hungrar í kartöflur í brúnni sósu
og gulrætur,
skaðar ekki ef það fylgdi hálf hæna með
- það líður ekki korter
og ég vildi að ég ætti hænsnabú.
Því ég er bóndi, fæddur ræktari,
lífs-upptrekkjari, græðari,
jarðefna forritari foldarinnar,
meitlari moldarinnar;
lífskraftur hugans hallast til þess
að hefja'upp allegoríu náttúrunnar
- einskis og alls í og með öllu.
Mhm og aha...
"Tada"!
---
Á meðan, ein flugan suðar í annari,
bara til að suða svo hringurinn gangi heild sína til fullkomnunar,
og þá gengur einn vísir hraðar yfir annan
og svo hinn og annan
til að réttlæta erfiðið
- hringrásin, hrinrásin!
Allt dettur í dúnalogn
og á meðan verður allt að engu í þögninni.
Rétthentur réttlátari;
býflugan og blómið...
Þar á eftir frjóvgar hún næsta vegfaranda, vegsíðu-standara.
Þann sem 'er-ann'.
Allt er gott og gaman.
Leikrit í framan.
---
Eitt er dregið af öðru,
blóðheit tunga,
lyganöðrur svitnandi tárum
dáina barna á pappírum.
Smituð, sýkt
inn að flóknustu gerðum tauganna;
atómum frumnanna.
Lygin er heitari en Hiroshima
rétt eftir hálf átta.
Samt eru allir tilbúnir til að gleyp'ana,
ótuggða - bara svarta og sykurlausa.
Og svo er veggurinn skallaður aptur,
með púðursykri og rjóma.
Svo aptur og aptur, og aptur
þar til ennið brotnar inn
og færir yfir höfuðið
gleymskuna svo eftirsótta.
En ætli menn hafi ekki mismunandi leiðir til túlkunar hvað það varðar
útaf fyrir sig og svo annað fyrir aðra í tilfellum annara..?
Höfuð, herðar, hné og tær.
Tvöþúsund kall fyrir þær
en á tilboði sem rann út í gær...
Glært glerið sýnir
(þeim sem vilja)
regnbogann - en heldur honum í pant:
'Aðeins til útleigu'.
Menn eru ekki lengur náttúran,
heldur bleyður
- "yes please" -
sálarlaus vélmenni.
Stýrt af harðri hendi
heimsku plasmasjónvarpsins,
tengt gömlum afruglara.
Það verður ekki ruglaðra.
En það er sama,
aftur á bak og áfram,
til hliðar meira'ð segja
- hliðar saman hliðar
til hliða allra hliða -
því ekkert getur orðið heilt
nemað því sé fyrst sundrað,
rifið í tætlur og "bamm"!
Splundrað,
skemmilagt til nýbyggingar.
---
Klukkan var stillt á mér óþekktan tíma
og þessvegna vaknaði fólkið mitt á hárréttri stund
- algleymi á gandreiði.
Allt til einskis...
en mann dreymir,
mann dreymir,
mann dreymir...
Ljósglitrunni er stjórnað af nóttinni,
og öfugt,
og jafnt á milli alls og einskis.
Án hvors annars hefði hvorugt orðið til
- þetta er sjálfuppgötvuð heimspeki;
sín eigin kennslustund, messa og teiti.
Múraður sementsveggur leysis aptur upp í vatninu.
Nákvæmlega það sem allt óskar sér hið innra -
bara'ð fá að vera sín eigin tilvera
til að vera;
vera til
að
vera til.
Jamm og jæja.
Hér er mismunun manna ekki í boði,
bara uppfundin og ímynduð staðreynd sem er
og svo til búin að hún verði tilbúin þegar allt er búið
- prúðbúið svo hægt sé að búa allt til aptur
allt upp á nýtt og svo aptur og svo búið.
Aptur og enn.
Enturtekning, ég veit -
og hér kemur hún aptur,
og síðan aptur.
Aptur á bak - hnúabrak -
og hryggurinn syngur svo bassann.
---
Klukkutíminn kostar hér eitt stykki fjólubláann,
einn nýfermdann og ferskann
- hálftíminn er frír ef þú kannt Magarena,
skref fyrir fokkin skref,
þú ónýta þjóð - kanamella.
Lærðu að skammast þín og vertu nú
einu sinni, svona undir hið síðasta
fyrirmynd hinna komandi afsprengja
efnis þíns og anda.
Láttu af hórdómi þinnar ramm-skökku blikkdósar-myndar,
þitt dældaða áldrósakjólaskart er meingallað ofstopa ljóða-lakk.
Ímyndun.
Allt.
Og ekki.
Byrjunin er hér og í sjálfu sér um leið sinn eiginn endir;
flauelsmyndir krákukrunka og eftirherma
í fullkominni grind efnisleysunnar...
"eters" - hins heilaga anda.
Það blanda allir landa upp til Stranda
og alla leið niðr'í Úganda.
Í vímu finnur fólkið andann.
Helelúja og svei'attan.
Ég fæ vitneskju minnar meðvitundar
að neðan og að handan.
Þú líka.
Allir.
Þannig er það.
Bújaka!
En gleymum ekki að segja 'takk'.
'Takk fyrir allt'.
...takk.
---
Línudans,
eurotrans,
Óli motha'fuckin skans
- með glans.
Davíð Oddsson,
sveppatripp,
stopp
-og að lokum-
stanz og grams.
Sjúddann.
Dorit Músæjef andspænis Búdda.
Lífið er lag, með Sálinni.
Sódóma og skuggar.
Ljósgeislar, frá himni.
Lokið mig inni!
Hver er annars ekki bófi og krimmi?
Bogin nál og slitinn tvinni.
Auddi&Sveppi, Jói&Simmi.
Við búum öll á opnum kleppi.
Eða ekki.
Og þó.
Gling gling og fokkin gló.
Fagur fiskur í sjó
og hvítir sandar.
Vanda, vanda!
- gætið ykkar handa.
Allir englar þurfa fjanda
til að vera til.
Punktur, punktur,
komma - bil.
Næstum því
og hér um bil.
Frá og til,
ég veit hvað ég vil.
Það er ágætt,
einfalt og sérstætt,
þó snúið og margþætt -
hinn flókni einfaldleiki.
Eiki bleiki.
Húsafellsætt.
Allt sem var tætt
er aptur mér bætt.
Glötun og gróði.
Elsku systir,
elsku bróðir...
Ugla sat á kvisti.
Og dó. Fó-sjó.
Allt gengur í hringi;
lifandi spegilmyndir.
Á móti straumnum syndi,
kannski,
en er þó einsog skáti,
ávalt viðbúinn -
ef það er búið til
og tilbúið
rökum og réttsýni.
Stjarneðlisfræðingur,
eða þú veist,
við sem vitum - vitum.
Og þessvegna erum.
Því við reynum,
reynum okkar besta.
Lífið maður -
lífið...
---
Ást er allt.
Sérstaklega eptir sex bjóra á barnum - allir sáttir.
'Öl er innri maður'
og allt annað er á endanum endemis þvaður,
ef þú kýst að ekki viðurkenna endanlega þraut
þinnar endalausu innri og eigin brautar
(það sem telst til þess að teljast maður)
karl eða kona eða hvorki né -
'allt'er ekki til...
'Lífið er erfitt' og skilgreiningin,
ofan á allt,
ennþá erfiðari ef út í hana er farið.
Gott er að gleyma sér í sól og sumar yl,
en mun betra er að verða úti í frostinu.
Þá fyrst skilur maðurinn sína eigin vitund
og hvað tilveran snýst um.
Það held ég og hallast á að nema,
þó ég geti með engu móti útskýrt það nánar...
ég er ég og þú ert þú
- hver?
Tangó og tvisst,
lúdó og risk.
Einmitt
og shit,
ég fraus í sporinu,
týndi orðinu.
Veit hvorki nú né þá,
þegar eða hvenær
- í dag eða gær
eða hvorugt?
Mögulega,
nema á morgun.
Ég drekki mínum sorgum
í botnlausu horni hamingjunnar!
Og syngjum því nú saman:
'Ég er réttur maður, á réttum tíma og í hárréttu húsi'
- þar sem nóg er af glaumi og ókeypis búsi;
þar sem ríkir rónar ráða ríkjum,
þar sem enginn trúir ýkjum,
heldur lifir fólk í og fyrir orðin réttu,
fólk úr öllum stéttum
- ein heild þar sem köllun hvers og eins
hljómar eins,
þó hver fyrir sig
sín eigin einstaka
sinfóníska harmonía
í barnslegri blindni.
---
Blaðsíða fjörtíuogtvö:
Ég hef gengið í hringi alltof lengi
svo ég settist lúinn á bekki,
með stirða strengi
og þar vonaði ég að aflausn einhvern tímann fengi.
Hef lútað fyrir fáu í veruleikanum gráum
en því sem ég hef hatt minn niður fyrir tekið
hefur allt til baka á hol mig rekið.
Traust var gefið, helst of mikið,
því iðulega hef ég endað svikinn
og fyrir vikið hefur millibilið því aukist
milli stoðanna sem halda uppi stöllum skoðana
á völlum eigin hugsana og ályktana
til allra boðanna og bannanna
frá ytra samfélagi mannanna
sem eru mér í rúmi og tíma
samferða á vegum vorra fyrrum forfeðra,
tilbúnum fyrir og handa framtíðar kynslóðir
eptir kynslóðir annara kynslóða
- fyrir komandi kynslóðir kynlegra slóða kynslóða
genafræðilegra kóða og glóða erfða frumefnanna
frá byrjun til þess enda sem enn sér ekki fyrir enda á
- nei eða já -
lítið! og þér munið sjá!
Það geri ég, eða jah sko, ég reyni,
að fá þá sýn inní anga þess alls sem ég lifi í og hrærist,
þar sem ég anda minn efli og næri,
í líkama mínum lánuðum frá bankanum sem stýrir
gengi, þenslu og vöxtum efnahagsstefnu lífsins.
En allt fer eptir veðri og vindáttum,
hvernig árfarvegirnir liggja í grófum dráttum.
Línulestur úr lófum.
Framtíðin er sú fortíð sem við grófum
í óbyggðum og týndum móum fjallstoppa hvítra skýjanna,
sem tróna á himni þess gamla og nýja.
---
Bragðbætt tilveran,
grænn hlunkur
og tilbeiðsla bragðlaukanna
til hindurvitna skugga tannanna,
sem lúra í skúmaskotum allra kima
og króka og spá og sig spóka.
KókaLóka -
án þess að hvorki vaka né sofa.
Þetta er eins svalandi og appelsín í glerflösku,
með lakkrísröri og sígó á eptir,
alsæla í frímó,
fullt af fjöri og rívó,
nei djók!
- við notum ekki læknadóp -
við brýnum blöð og spjót
fyrir Ragnarök og heilög jól.
Síðan skein sól...
Helgi Bjöss og sveitaball í ziplock-poka;
sterkir molar og betri stofan.
Deyfilyf að ofan.
Orga og borga.
Orga aptur og borga meira,
því úrvalið er endalaust
og ennþá meira -
'meir'í dag en í gær'.
Höfuð, herðar, hné og tær.
Ég er svo skýr og skær;
kristal-tær,
með kristal tær
og tungur tvær
en samt dýrlingur
með fima fingur,
heilan tug
og ráfandi hug
sem ræður þeirra hreyfingum...
Tvo þeirra met ég öðrum meira og mest,
sinnhvorn sprottinn af sinnhvorum lófa sinnhvorrar handar,
lífsins sönnu boðin bera þeir tveir saman best.
Löngutengur eru lífsins fengur -
'fokkið ykkur'!
Já ég sagði það,
skilaboðin eru skýr og þessi:
'Haldið kjafti og étið skít með skeið og gaffli!'
Það er hinn sanni kærleikur -
hinn allra hæsti og hreinasti kærleikur.
Svo ég segji að lokum,
frá botni míns hjarta,
aptur:
'Fokkið ykkur og eigið framtíð bjarta'
---
- Ástir og virðingar!
Ykkar,
Jón 'mothafuckin' Ingvar