The heavenly queens stone

In so many ways I can't explain,

I've found peace, got rid of pain.

Everything is now and will forever,

always has been, yet also never.

          It's strange how we seem

          to be prearranged in shame,

          but who's to blame?

Heavenly blue as the clearest sky,

your blossom pours out from your eyes.

The kind that saves lives,

truly your optical doors.

          It's strange how we seem

          to be prearranged in shame,

          but who's to blame?

Blond hair and blue eyes,

I believe those are yours.

Your grace all around shines
without a word or even a move.

Writings through past times
from Gods creation and rules.

          It's strange how we seem

          to be prearranged in shame,

          but who's to blame?

Justice for your glory

and justice for your fate.

I know it's not our time

that's my reason to hate.

 

 

The day the earth stopped turning

The sun is bleeding diamonds

and the moon starts to cry.

It’s pretty hard to take

to watch your sister die.

Staring into a black universe

that collapses under fear.

Moaning out it's last thoughts

as death follows near.

Rises up from his evil inside

so dark and deep, yet so tall.

Following the soles of sin

he reaches for us all.

Fighting the core of our earth,

living on all of our days.

Breathing flames of burning fire

his anger on us he lays.

Intoxicating our children

and destroying our minds.

We walk out the gallows

leaving all of ours behind.

Into the night we've vanished,

left the colourful dance.

Beaten brutally down

by our violent ignorance.



The Wait

I sit here all alone waiting for a call.

I drank a lot of Jack last night

but that don't matter at all.

I'd like another cigarette,

I gave my last one away.

So if my call will come in time,

could I speak with Dylan, O.K.?

Now away I flow, and like Bobby said:

“One more cup of coffee before I go”.

My gun I reload, and like Bobby said:

“One more cup of coffee before the road”.

If my call doesn't come on through,

or if the operator says “no”,

could you come down to the coffee-shop

quickly and please let me know?

Because if I will not know in time

I could wait for many years,

hoping for that one phone call

to hear Dylans voice in my ear.

Now deeper I go, and like Bobby said:

“One more cup of coffee for the road”.

My gun I reload, and like Bobby said:

“One more cup of coffee before I go - to the valley below”.

The Humorist Dreamland

Floating around the world in a day

on a cardboard made out of clay.

I live in a house called Pete

and for fun I don't bother to eat.

A moment in time

She says to me she bares a name from above;

runes - written by god.

Her presence's delightful, she steals my eyes.

For a moment in time

but forever on my mind.

Together we travel through all sorts of images

and with spiritual privileges

we float alone with nowhere behind.

For a moment in time

but forever on my mind.

Although I know, I still can’t say it

or explain this one single thought.

She enslaves my mind completely,

yes, dips in it deeply

and converts it neatly.

And I think I may have to say

it’s all to a better way

in getting through the day - unchained.

For just a moment in time,
though forever on my mind.

Loneliness

Shadow creatures of every size

break the silence of stillborn cries.

Suddenly, I hear echoes of a baby, crying.
As it haunts me feel my sole dying.

          Now, the Exodus isn’t far away.

          Genesis was only yesterday.

          I pray and I pray!

          Oh Lord, can’t you hear
          what I have to say?

I see lifes reflection in the wind

reminding me of all my deadly sins.

My eyes try up and I feel the spirit fly by,

touching my back and I wonder why?

          Now, everything is so far away.

          No one remembers yesterday.

          I pray and I pray!

          Oh Lord can’t you hear
          what I have to say?

See me

See me trying.

Trying to make the world a better place to live in.

See me crying,

and fighting the armies who’re frying,

every little thing that has never made a sin.

See me walking.

Walking forward to the bitter end.

See me talking.

Talking to somebody I thought was a friend.

See me setting my goal higher.

Higher than no time known before.

See me try a little harder,

harder than anyone just to score.

---

Every time I try to make myself clearer,

something drags me nearer

to the darkness of the world

which none but "he" understands.

He’s here

The Devil reminds
us of his existence

in words,
with sounds
and in fiction.

With great speeches
he preaches of war a
nd power, globalization
and extermination.

I see through this
bloody veil of lies.
Feed me truth!

- No…

He doesn't dare 

to speak the truth,

nor even to admit

his wars fought for
power, globalization

and extermination.

That very tempting phone-call

Come on, ride with me!

We’ll solve our mysteries

like Scooby-Doo

and you know who.

- Could it be? Eternity?

He doesn't see and he doesn't hear.

He doesn't think the end is near.

Working hard or hardly working?

- He doesn't really talk that much, nor sing.

Spreading diseases

and blowing to pieces.

Celebrating victory with democracy

is our history biggest hypocrisy.

Over and out, and march me over!

Freedom is as rare as a four-leafed clover.

Too many guns to kill -

too much blood’s been spilled.

If he doesn't see and he doesn't hear

he doesn't think the end is near.

This & Everything

Open eyes that gaze at me.

Shadows running on the wall.

Paranoia drags me down,

no one will ever hear my call.

Spider spins her masterpiece.

We are friends, or so it seems.

We talk of politics and sins,

we talk of this and everything.

The moon is shining, stars are bright.

Someone is leaving for the door.

The spirits talk of disbelieve

as no one knows them any more.

My greatest friend is myself,

I don’t need anybody else.

I know my politics and sins,

I know this and everything.

Nerve-Brawling

Feelings unknown begin to rise

and they’ll stay with me this time.

At first I recognize my pride

and then I loose my mind.

But after all, I’m just a man.

That I have to understand.

I think it’s love, but then again

it could be hate my dear old' friend.

Sometimes I can’t tell those things apart,

but that’s my choice of art.

'Cuz after all, I’m just a man.

That you have to understand.

We’re all condemned, we’re all confused.
We’re all alone with nothing to lose.

We must accept their wicked games

which they play, all in our names.

And after all, we’re all human.

That we have to understand.

Time Of Sadness

Take my brake

at the lake

and make me crawl.

Leave all stupid things.

Let everything go, and fly

to meet the people in the sky!

There your sole will be followed

until it becomes free.

Free yourself at the end

and I’ll carry your life in my hands.

Good Advise

I try and I try, but my mind I can not find.

Every question unanswered is just left behind.

However, this I ask you and answer me in truth:

Who is more human, is it me or is it you?

I lay alone and tremble from worries and fear.

My imagination has gone far - yet so near.

I can't bare the fact that the undone is not,

so I must accept that unforgivable plot.

I've been just a pessant for twenty long years,

sentanced to stagger for what the puplic most fears.

I've tried to live by their laws and their rules,

I've paid them my taxes and I've tended their schools.

Now, looking in awe upon the crusified man

who they say dit not follow our Gods masterplan.

Still the thing is my children, my women and men,

the one thing he dit was the people to defend.

Just open your eyes, you will see it so clear.

Just open your ears and you clearly will hear.

There ain't much time left - the end, it is near

but if you follow the peace there is nothing to fear.

Falleg, hugsandi mær

Stendur hún þarna sæt, og fín,

og les upp úr Magna Carta.

Elskulegasta stúlkan mín,

einsog perla í sjónum svarta.

Hún stendur þar svo bein og rétt

svo geislar af henni þokkinn.

Yfirlit hennar ávallt svo létt,

þó hugurinn sé niðursokkinn.

Óvitinn

Eftir langa bið mælti hann:

,,Hvað er það að deyja?

Það vill mér enginn segja.
- Það ætti að setja á hann bann.

Það er meðfram langri ánni

sem þeir láta hanga á slánni

þann mann sem ekki sannleikann kann.

Deginum ljósara

Guðs börn eru stór og smá,

saman búa í veröld hér.

Einsog systkyn kíta sárt,

samúð enginn neina ber.

Við dýrkum vá af eigin sök,

viljum sanna ófagra vídd.

Réttlætum með kolröng rök,

reiði að innan erum prýdd.

En það bjargar hver sem sýnist sér,

er sálirnar frelsast af jörðunni frá.

Því deginum er ljósara að í dvölinni hér

dafnar ekki neitt fyrr en dauða er náð.

Rísandi meðvitund

Ég sá þig í gegnum nóttina

angraður - truflaður.

Andlit þitt ég sá það, fagurt.

Srapaður - hruflaður.

Tröppu hafði ég gert mér heima

er hoppaðir þú þar fram hjá.

Ég var næstum því búinn að gleyma

en mundi snögglega er horfði þig á.

Ég kallaði nafn þitt og þú namst,

nauðhemlaðir strax og á mig leist.

Í setningar orð ég get ekki bundið

um þá tilfinningu sem fékk við mér hreyft.

---

Augu þín óttast ekkert;

verndarar veraldar

minnar.

Ára þín óttast ekkert,

gætir veraldar

þinnar.

Erfið leið heim

Stein fyrir stein

skríð ég einn heim.

Tek af mér sokkana 
og ég hendi þeim.

Hef þurft að þræla,

grátbiðja og skæla.

Sé veginn framundan 
og leiðin er greið

en ég kemst ei alla leið.

Hef farið víðan völl,

vötn heimsins synt öll.

Hitt fullt af furðufuglum, 
bæði álfa og tröll.

Klórað í bakka

með þungan hnakka.

Drukkið með Bakkusi 
á við heilan her

sem í restina kálar mér.

Hef þurft að bíða

og dónaskap líða.

En gleymt því öllu 
með því að detta'í'það.

Rústir ég byggði

og eilíft líf tryggði.

Dansaði djöfullsdans 
í engum skóm

við eigin ímyndunarhljóm.

Gleðin þá búin

og ég er lúinn.

Hugur minn óheill 
og öfugsnúinn.

Sit sár á tröppunum,

dofinn í löppunum

Ég finn enga lykla, 
búinn að týna þeim

og ég kemst ekki heim.

Vistin

Ég stend á önd meðan styð mig við glugga

og stari á álftirnar fljúga út í geim.

Við bryggjuna bíður ein lítil dugga

bara eftir því að ferja mig heim.

Þó ég vilji ekki fara er ég samt dreginn burt,

æpandi á goðin og aðrar vættir.

Það er ekki einu sinni að því spurt

hvort um vistina nokkuð ég skætti.

Ég bölva

Þú ert fífl og fáviti,

fagot spilandi hóra.

Rusllíður og rasisti,

ræfils ónýtt flóra.

Lúmsk er þrautin

Ég sá hana í gegnum kófið,

útúrdópuð búin að „koksa’á“ gólfið.

Lá á bakinu með augun brotin,

bjartsýnishugsunin löngu rotin.

Ég hugsaði um Halldór Laxness

en hugsun þeirri í burtu strax blés.

Svo ég lét á litlu sem engu bera

því lúmskir menn láta ekkert vera.

Burt frá því séð er enginn eftir,

sem ergir mig og hug minn heftir.

Ég geng í burtu á milli þrepa.

Athyglissýkin er mig að drepa.

Svo lýsi ég yfir stuðning við komma,

stelpur með stelpum og brennandi homma.

En vantar ennþá smá salt í grautinn,

svona er hún erfið lífsins þrautin.

Glóruleysislega ort

Sit á bekk með skrifblokk í hönd,

stari ég út í veður og vind.

Spái' í að skrifa um fljúgandi önd,

eða sjálfhelda aumingja kind.

Hugsa og hugsa en ekkert ég festi

í hugan um skriftirnar mínar.

Fæ ýmsar ídettur á mínútu fresti

en fæstar af þeim eru fínar.

Gefst þá upp með þetta á blaði

en þykir nú samt helvíti fínt.

En þarf nú að hugsa um þarfari staði,

því glórunni hef ég nú týnt.

Læt þetta duga mér sjálfum að sinni,

svoleiðis búinn mig út að keyra.

Ég vona nú bara að glóruna finni,

annars yrki ég aldrei neitt meira.

Heimspekileg vangavelta #4

Það er rigning og þoka og gefur sig mjóbakið.

Þjarmar að mér stanzlaust sú bælda tilfinning

að ég fynni aldrei hinn innri frið.

Læt hug minn reika um lokuð betrunarsvið.

Losa um streitu á hug með bjór í plastglasi,

ljúft læt hann renna í minn kvið.

Verðmiðinn vegur þungt og ræður því ferðinni.

Vegna bólgu í fjárhagi er stjórnin löngu sprungin

en lúmskt þeir leyna því mennirnir.

Dett niður aumur og sé ekkert fram á við.

Í auðmýkt skríð ég áfram móti gömlum sið

sem allt er í boði einvaldsins.

Skoða bækur og rit og bít við þeim pælingum

sem bjóða uppá heim fullan af upplýsingum,

hluti sem ég veit ekkert um.

Bara glórulaust drit og vitlausar kenningar.

Velti mér uppúr skít því svo er mér skipað,

en ég kippi mér ekkert við það.

Læt því yfir mig vaða með látum og skítkasti.

Löðrungarnir eru því fjarri fágætir.

Ég geymi hjarta mitt í frauðplasti.

Draumur Bakkusar (Við Bakkus í draumi)

Man ég þá mæðu sem upplifði ég

meðan áfengi hug minn fyrrti.

Stúlka bæði falleg og fönguleg,

en fyrir lítið ég hnátuna myrti.

Ég gekk hægt að og gaf henni högg,

og grýtti svo í andlitið steinum.

Á flótta hún stökk, var ekki nógu snögg

ég skar hana djúpt inn að beinum.

Hún hneig þá niður og engdist um stund,

með höfuðið blóðugt og skrapað.

Ég sparkaði í hana einsog skítugan hund

og sársauka hafði þá skapað.

Hún lá þá nær líflaus í götunni ein,

í laug af ógeði og viðbjóði.

Kreistandi upp sitt síðasta kvein,

og kafnandi á eigin blóði.

Ég fylgdist með henni dálitla hríð,

hló óður og bið hennar lengdi.

En vitandi það að verða'að enda'hennar líf,

ég vafði gaddavír um hálsinn og hengdi.

Heilræði #2

Ég veit að sumt er staðreyndin ein

og sjálfsagt fleira mun meira en það.

En kynnst hef ég sjálfur kvennanna grein

að kreista úr manni sálina og rífa í spað.

Þó fríðar á vanga þér finnist þær vinur

eða fríðar og fágaðar í máli og sýn.

Þá veit ég og segi að þú undan þeim stynur.

Lífsþrótt þinn þamba sem rónarnir vín.

Óður

Með aragrúa í höndum mínum,

mökkölvaður þurrka af þér slef.

Búinn að horfa á hundruð af línum

hverfa beint upp í þitt nef.

Bakkus með allt sitt brennivín

bjargað þér getur ei meira.

Ég sé það í gegnum augun þín

að þú ert þig búin’að útkeyra.

Fædd og uppalin í fallegri sveit,

með fjallgarða háa sem prýða.

Fyrirmyndar stúlka frá henni leit,

sem fannst gott að detta í það.

Skilur eftir þig fátt nema vin

sem vildi hafa verið þér nær.

Mig verkjar í hvern vöðva og sin,

við að hugsa um daginn í gær.

 

Ef ég hefði aðeins hugsað fyrr,

hugað að því sem uppúr sauð.

Þá lægir þú kannski ekki svo kyrr,

þá værir þú kannski ekki dauð.

Nú gleðin er löngu liðin tíð,

legst hægt niður við þína hlið.

Andlitið fallegt og augun þín blíð

og í huganum loksins færð frið.

Slæmur dagur?

Klóra mér í hnakkann,

minn níþunga makkann.

Ég bölva því ég á engan aur.

Stari djúpt inn í vegginn,

búinn að brjóta á mér legginn

og er við það að drukkna í saur.

Sekur mínum sökum

„Hörund þitt, þitt hold svo fagurt"

hvíslar í gegn augu mín.

Og aldrei er nú mál mitt magurt

ef mál mitt er til þín.

Ég elska þig í gegnum vindinn

og er andar suðrið hlýja.

En ef brotið er gróft þá stækkar sindin

sem seinlegt mun vera að flýja.

Ég rita því þessi orð til þín

er þreytan er mig að svæfa.

Ég vildi að ég gæti hætt við vín

en eymdin er mig að kæfa.