Sit á bekk með skrifblokk
í hönd,
stari ég út í veður og vind.
Spái' í að skrifa um
fljúgandi önd,
eða sjálfhelda aumingja
kind.
Hugsa og hugsa en
ekkert ég festi
í hugan um skriftirnar
mínar.
Fæ ýmsar ídettur á mínútu
fresti
en fæstar af þeim eru fínar.
Gefst þá upp með þetta á
blaði
en þykir nú samt helvíti
fínt.
En þarf nú að hugsa um
þarfari staði,
því glórunni hef ég nú
týnt.
Læt þetta duga mér
sjálfum að sinni,
svoleiðis búinn mig út að
keyra.
Ég vona nú bara að
glóruna finni,
annars yrki ég aldrei
neitt meira.
Engin ummæli:
Skrifa ummæli