Mynning

Mynning var mér að upprifjast,

frá miðskólaárum mínum.

Þegar vit mitt þjála var ennþá hart,

og ég þeyttist óprúður í tímum.

Rauðhærður djöfull, sem reiddist of fljótt

og ruddist á aðra'eins og sýndist.

Um samnemendur söng misjafnt ljótt,

síðan kennaran hiklaust flímdi.

Ein var þó sem aldrei ég hæddi,

af aulaskap fylltist er var henni með;

um vináttu' og frið kauplaust mig fræddi,

‘fyllti hjarta mitt glatt og stillti mitt geð.

- 

Við fyrstu kynni ég kunni 'þig við,

þú komst mér ósjaldan frá falli.

Vænni vinkona fæst ei fundið

í veröldinni gjörvallri.

-

Þó tíð sé nú runnin og tímarnir aðrir,

þá títt ég velti mér uppúr því;

afhverju samband svona lítið ég hafði

eftir að sitthvora áttina fórum við í.

Vízt hef ég villt mína eigin lífssýn;

vaðið í dýpsta syndafljótið.

Ég vil bara'að þú vitir, vinkona mín,

að' ég vona þú alls besta njótir.