Lesson learned

As I stand in my fresh steps of harmony, a soothing gust of wisdom hits me. It feels as something from beyond has been revealed. There's a quiet song, a different one from before, that I adore and find more related to my ground. I've never found out the twist behind the sound, but I'm clever enough to bring up the right question at the exact time an answer is ready for being brought to the light. And as I see it, my feeling towards it must be right. With the winds delight, feelings of awareness creep up through the cracks in the wooden floor of my conscientious mind. Like a draft in an open house of bricks. Feelings are slick and I know it... all stones and sticks. Guess I have to take it as it is.

In the most and highest towers of hatred lives an abandoned king. Alone, without any company of others. For nobody beliefs in his cause any more. Eyes blurred with illusions, dry of solutions, a mind in confusion - a kingdom of de solution. An institution coming to its end. Still he lives and thrones in his towers, around them are walls of bones from disciples of wrong doing. It's only a matter of time 'till they'll fall piece by piece to the ground. Still it stands, for now. 

On a field of four leafed clovers I wake up hungover, lost in confusion. Lady luck left her underwear here. Tyrannical move at its worse, because she left no note with her number... Never trust a stranger. As I rise, to my surprise, I feel nothing, see nothing nor do I find any ideas to describe this state I'm in. I say that's a win - win situation. Covered with the morning dew I rise and to a greater surprise I'm still where I started - in the very same footsteps as when I left. It's like I didn't move although I have surely travelled.

Nine nights I wandered, sought wisdom in the form of battle; drank beer with the witches, hung upside down like a clown... got stitches, bruises and broke some bones just to learn what no one knows. Lost an eye, ran for miles, battled in poetry with strangers. And that got me here to this meadow of green, this plateau of purity and fortune. From this adventure I've reaped blessings and pleasure, seen the lowest, risen up to the highest callings of gods and demons... There for I live on. My purpose is clear and simple; to hand out my knowledge, clear the path for others to try and test their inner self. And I'm glad to help.

Next thing I know, I'm back again in my steps. The steps of pure harmony and I feel like a refugee. Saved from oppression, doubt and suppression, I keep on walking into the future, bright and full of nurture. think I'll keep on strolling this path, forget and discard any other way. Keep on moving towards the light, evolving inward and keep up the right spirit. Believe it, because I do. At least I want to.

The end is coming, sooner as each day passes. It's a law you can't discard, can't break. Time goes the moment it comes, moves forward and runs through the masses of matter. And that is what this world is made of. Time scatters in the drain of the past, never lasts. Same with matter, it dies and deceases. And that is you. You, I, we are the people made to parish. Matter made to go in circles. So use time wisely. Be happy. Be merry and do good. Never regret. Troubles forget. Do better - do best. Be whole. Expand your sole. Be forever and never doubt. Be true. These are the words I leave with you.       

Þreyttur í sálinni

Að ala manninn ku erfitt mjög
einsamall í mergðinni.
Að grafa sína eigin gröf
grátlega ræður ferðinni.

---
Úr djúpinu rís depurðin,
dagar saman falla.
Yfirgnæfandi erfiði
elta mig ævina alla...
---

Einsog málaður strigi, eptir Van Gogh -
svo óð mér heimurinn sýnist.
Súrealisminn er helst til of "of",
því allt sem ég finn aptur týnist.

---
Úr djúpinu rís depurðin,
dagar saman falla.
Yfirgnæfandi erfiði
elta mig ævina alla...
---

Sjáöldur mínar "shrinka",
sjónin með því minnkar.
Blóðið í æðunum hitnar og þykknar...
Já þannig, fólk, er þessi þynnka.

---
Úr djúpinu rís depurðin,
dagar saman falla.
Yfirgnæfandi erfiði
elta mig ævina alla...
---

Böl og böl, og enn meiri böl.
Bjáni er ég að drekka öl!
Eymd og eymd og eilíf vítiskvöl -
en allt er þetta mín eigin völ.

---
Úr djúpinu rís depurðin,
dagar saman falla.

Yfirgnæfandi erfiði
elta mig ævina alla...
---

I can't let you go

Against my own free will
I gladly let you in.
Running through my vains,
you're the devils worst kind of sin.

Oh my, oh my, oh my
how I can't let you go.

You're presence seems to me
like of pure infinity.
So god damn irresistible
and taunting is your deal.

Oh my, oh my, oh my
how I can't let you go

The way you make things real
is a blessing and a curse.
Wicked are your burning ways
as I loose myself into your world.

The toll of the troll in my street

It takes it's toll to be purely whole
in the deepest depths of ones sole.
To keep the heart and mind carefully entwined,
making ways for the rays of light
sprung from beyond the origins of life. 

The light, the sound, bound in matter.
Matter controlled by time and vice versa.
It takes the hardest toll to long for the day,
today or any other day - it's all the same.

I see reflections scattered on the water 
and try to catch them, the pieces, 
as they float away and sink to the bottom 
of this lake of memories. I fail my mission. 
Every bit fades away as each piece goes its own way.

Deep in a valley of mourn
I was born as the son of Lady Sin. 
Fathered by The Holy Spirit. 

Only taking, I don't know what giving means.
Making my own rules of attraction. 
Full of affection for the whole, 
I choose to go my way alone. 
With my head out of the ground, 
I walk on the sunny side of life -
stuck in the clouds, 
holding on to the doubt 
of given righteousness and its glory.

Enough!

Wonderful are the many 

different ways of man.

Wonderful is the great circle 

of evolution and destruction.

The wall which separates all 
was built by the human state of mind 
with tools of pure foolishness. 
I am one of many and there are many more 
who hold the gift of sense for behaviour of truth.

Now I can't see the line which
used to be between fiction and reality 
- I am blind. 
I still feel, 
have sense of smell and touch. 
I also hear. 
I keep growing my senses 
each of their own 
to recognize the shit
given to me as gold. 
I can feel the wet and cold surrounding
presence of loneliness, 
as I listen to the roaring silence 
brake the laws of science.

It truly takes its toll. 

It's a burden, hard one,
and I don't like it. 
I despite it. 

Truly hate it with all my might.

A decision I take to finally close the flow and let go.
My eyes open up and everything changes.
Ch-Ch-Ch-Changes to the better. 
If better could be better it would be the best; best of the best. 
That's a fact.

But it isn't. 

And that takes its toll...

It feels like a trolls toll
this concrete wall 
I created for my comfort.
Now everything is of different sort.

The toll of the troll in my street.

When I finally am free
from its burden,
I'll write poetry of love,
laughter and easy living.

Until then I write about what I feel,
what I hear, what I see... 

The gigantic troll in my street.        

Heimspekileg vangavelta #53

Þú styður þig við stoðir réttlætis með faldnar fullyrðingar sjálfselskunar. Þvi jú, ekki er allt sem sýnist. Og það veist þú. Allt gefið og gert blátt áfram, án áfalla. En samt, þú veist...

Allt sem þú ert er einmitt hið eina sanna - þú, spegilmynd. Fullyrðing sjálfsins til fullkomnunar. Svo ekki reyna að ljúga. Hugmyndir fljúga fram og aftur, en þú þarft ekki að trúa öllu því sem á þig er borið. Ekki standa á stöllum þeirra trúarbragða sem mötuð voru ofan í þig á milli stríða rökræðna síðasta fyllerís. Þú færð afslátt af ís, en ekki af namminu

- þetta er lítil tilraun. En hér eru ekkert nema ræningjar sem þamba bjór þess á milli. Kvöldin eru eins góð og menn vilja. Það er bara þannig, eða þú veist, eru ekki allir jafn gefnir fyrir gamnið? Hin vélræna hylling. Það er víst hún sem ræður... Það held ég, systur og bræður - Bubbi Morthens er bara sjálfselskur trúbador, svo styrkið ykkar krafta og bara verið. Verið gegnsæjari en glerið sem nafn ykkar var ritað á til eilífðar. Verið "þið" út þann tíma.

Byrjunin - on/off. Þið ráðið hvernig þið kjósið á ljóðið að líta, hvort þið viljið endurgjaldið nýta; hvort gjörðin sé gjaldgeng til hins sama. En munið að vera ekki til erfiðis og ama.

Þú dregur andann að þér, ólöglegan, og brýtur þar með í bága við eðlið, strandar á skeri í öldugangi vitfirringarinnar.

Æði - gæði - vannæring - útkast.

Þú blæst út eitruðum drætti andans. Eldur og brennisteinn, hreinn og þar af leiðandi drepandi. Andardrátturinn er kennimerki drekaflokksins sem þú tilheyrir. Þó þú reynir, þá verður það ekki af þér tekið. Samviskan sefur ekki þó líkaminn dotti, hún er alltaf á varðbergi. Þessvegna sefur þú svona illa. Þar hefurðu það!

Munið þið hin bara að láta af ósómanum. Lifið betur í dag en í gær. Frá toppi niður í tær verið hrein, eins hrein og þið viljið. Sýnið þann styrk sem þið getið... Pétur opnar nefnilega ekki fyrir sóðum sálarinnar. Nei, hann skellir á tær þeirra sem upp láta um van-hegðun sína. Ég meina, maðurinn er með lyklakippu úr hreinu gulli. Afhverju ekki að nota hana..?

Heilshugar

Ég upprifjun fékk óumbeðna, 

skínandi í gegnum anaðann hugann,

um æskunnar skot sem forðum ég, 

saklaus gerði sjálfum mér upp,

til þín - í misskilningi víðrar vináttunnar.

Alein, hvort öðru við mættum; 

leið, yfirgefin - reið...

en sáttina fengum í þrengslum

félagsskaps hvors annars.

 

Vinkona - frænka - systir!

Ég sakna þín; ég af þér missti

fyrir ógleði vímunnar kvala.

 

Ég vildi að ég hefði séð og komið auga á

vísbendingarnar þínar hvað það varðar.

 

Oft og óðum, óður ég 

mig í minningum baða

til að endur-upplifa

þá tíma sem við áttum saman

svo glöð - þó í tíma og ótíma.

 

Og þó svo margt nú okkur skilji að,

ég í vonina held um að hittast á ný.

Og þá ég mun þér ekki aftur týna.

 

Þangað til ég óska þér

gæfu og blessunar!

Heilshugar.

Fjötrar fráhvarfa

Ég er fjötraður fráhvörfum;

finn mér upp afsökun

fyrir sjúka löngun

sem heldur mér föngnum

og elur mig feitan

á raunum röngum.

Þvílíkur ofsi,

þvílíkur kraftur!

Ég er ákveðinn, en haltur.

Þetta gerist bara

allt'í'einu -

aftur og aftur og aftur.

Trúandi því að komi annar dagur bjartur,

ég reyni að flýja, en sit vízt fastur...

svo þetta fær vízt að gerast

aftur og aftur og aftur.

Ég er öskrandi alkóhólisti

Ég er öskrandi alkóhólisti; 
ölvuð karl-ugla á kvisti.

Neikvæður níhílisti.

Allt ég átti en frá mér missti 
í ölæði, og ekki sá fyrsti

sem ævinni eyðir í borg 
alinni 'á eymd og djúpri sorg.

Glataður gisti ég kuldaleg torg

því gleymd er barnatrúin.

Gamall; leiður - geðheilsan fúin.

Lífsins löngun fæddist lúin

og elja sálar öfugsnúin.

Auralaus ég; brotinn hnúi -

og illa telst ég búinn

til fararinnar löngu,

minnar einmannalegu göngu.

Reiður yfir raunum ströngum;

ráðviltur á stræti þröngu.

Yfirgefinn, einn í mínum öngum.

Magnast upp mæðandi

máttleysið. Kæfandi

leggst yfir leiði mitt mara.

Ljót, hún neitar að fara.

Hann svíður; er særandi,

sannleikurinn - 'og'

erfiður. Engin von,

ást né nokkur friður.

Því er ver og miður.

Dvergar dansa framhjá.

Dáleiddur horfi ég á

þá

mögnuðu sjón að sjá;

sjálfan mig, aftanfrá

að líta. 

Hugarins leyndarmál.

"Hið best geymda".

- Staðfesting staðreynda.

Fljúgandi þunglyndi prinsinn

Erum við svona eins? Bæði tvö? Skreytt arfbærri böl og ekki til neins, segja sumir. Það er einsog enginn muni eftir fórnunum sem við færðum, óumbeðin. Fyrirfram ákveðin drög sem við gengdum og gáfum alla orku í að fylgja. Það varð okkur að falli til feigðar. Var nokkuð allri trúnni beygt til fjandans? 

- Við skulum bara slaka á og anda.

Fyrst svona er í pottinn brotið; samfelag án mannúðar - rotið. Og engum er treystandi í þannig umhverfi. Allir að hugsa um rassgatið á engum nema sjálfum sér. Fólk sér sjálft sig á endanum, þegar það rífur höfuðið á sér útúr sínu eigin rassgati. 

Fyrst verður maður reiður. Reiðin verður meiri, varir lengur og verður það mikil að hún umbreytist í biturleika. Biturleikinn leikur mann það grátt að hann gerir mann brjálaðan. Og að lokum klikkast maður.

Þegar maður svo yfirstígur geðveikina sem öllu fylgir, brenndur af logum vitleysunnar (til þess að stíga upp úr ösku viskunnar), rís maðurinn upp til meðvitundar. Vaknar inní vöku vizku sinnar, og vitundar. Fermdur til þeirra forréttinda að, með vissu viskunnar, vita að stærsta tré í heimi var einu sinni lítið fræ. Fermdur til samþykis að allt sé með öllu öðru jafnt; að allt sé eitt...

Og kannski er tilgangur. Kannski er tilgangurinn sá að gera tilgang fyrir aðra? Skapa líf innan tilviljanakenndra aðstæðna. Er tilgangurinn kannski bara tilviljun..?

Saga spekingsins

Hvar sem ég er, hvert sem ég fer
eru manneskjur einsog ég.
Þau spyrja mig ótal spurninga -
og speki þeim aðeins ég el.

Spyrja mig út - spyrja mig inn.
Á spurningareikninginn
leggja í fimmtugasta sinn,
og skuldirnar saman eg tel.

Ávextir endurtekninga
forvitninnar alinnar
eru sætir, en súrir blendingar
innan þeirra leynast.

Ómurinn eilífi víbrandi;
andardrátturinn út og inn.
Hugmyndir heilagrar þrenningar.
Hjálpræði 'vorrar menningar.

Rætur efnisins reyna 'að
ryðja sér rúms hérna;
róta í moldinni, leitandi lífs
og ríkulega uppskera.

Ode to all natives

Growing food right in their backyard

and in the front they mined for gold.

Living peacefully with their neighbours, 

the atmosphere was far from cold.

Building large futuristic buildings,

making epic history - left untold.

Eyes of the society was beautiful

but now their culture has been sold.

---

Sailing across the whole Atlantic-sea,

packed with diseases and guns to blow.

With only one thing on their narrow minds:

"Find some land and growth, you know".

Invading those beautiful nations,

taking everything they had to give.

Starting cutting down the people

where not a sole was left to live.

---

They're not gone but still forgotten;

still their land the white man craves.

Starting wars within every nation

for the survivors 'to become slaves.

When will history stop repeating itself?
When will those genocides be stopped?

They've rewritten our correct history,

the truth in pieces has been chopped.

Dagurinn

Það er alltaf sami dagur.
"Í gær" og "á morgun" 
eru ekki til. 
Bara 
"dagurinn í dag". 

Í gær, 
var "dagurinn í dag" 
- í gær. 

Á morgun, 
verður "dagurinn í dag" 
- á morgun. 

Í dag, 
er "dagurinn í dag" 
- í dag. 

Ég las það í blaði.
Helgarblaði.
Frá síðustu helgi 
- í dag. 

Hið lúna tikk

Fyrir, ég furðulega menn hitti - reyndar bara rétt í þessu. Ráfandi ég, nýkominn úr ríkinu - frá ríkinu - hafði engu að tapa. Svo ég þáði smók. Það bjargaði mér. Bjargaði mér frá heilbrigði. Menn einsog ég eru hræddir við heilbrigði. Ég held að heilbrigði sé mér lífshættulegt. Það eyðinleggur nefnilega alla þá hegðun manns sem byggð er á áhættu, því miður. Því menn einsog ég elskum áhættur. Reyndar geri ég það ekki sjálfur persónulega. Ég vara mig á því. Hef alltaf verið varasamur. Mér stafar hvort sem er engin raunveruleg hætta af því heldur... ég bara nenni því ekki. Þessu heilbrigði. Því ég nenni fáu. Sá sannleikur fær að standa óáreittur.

Gáfurnar eru misskildar, teknar úr öllu samhengi - því alltof lengi höfum við byggt hér blokkir á sandi, hér á landi elds og íss. Öllu heldur (eða fyrir mér a.m.k) landi hlandsins.

Við höngum hoknir undir yfirbyggðu horni við gömlu Landssímabygginguna, það hafði tekið að rigna. Úrhelli. Rigning er blaut, úrhelli blautara. Það er ekki gott að drekka regnblautan bjór. Ekki til lengdar. Svo vill jónan gjarnan deyja út í rigningu. Skemmast í úrhelli. Það er staður og stund fyrir allt.

Við skeggræddum, hlógum - drukkum, dóum... Lifnuðum svo til lífs á ný og fórum. Eða þeir - ekki ég. Ég nenni ekki að fara neitt. Ég nenni fáu. Það er satt.

---

Þegar þarna var við sögu komið, hafði andinn tekið yfir. Andi vissra frum-oxaðra orða. Þrúgurinn óx nú yfir, og tók sjálfinu sem sinni eigin hugmynd. Og það er synd. Því með því stal hann af mér núinu - sem þá mér fannst það eina sem virkilega virtist af alvöru í raun vera... Af því, að því meira sem undan ég vildi láta - út gráta - komst meira af soranum inn, óhyndrað. Svo þaðan - að innan - sprakk út tikkið; tikk, tikk - tikk. Ó, þetta lúna tikk...

Tikkið kemur að neðan og er svo ofan á allt ofið - sjálfhverft einsog ameríski draumurinn;

vel út látið, göfugt, fágað - en virðist bara vera það.

Hann hafði þá haft rétt fyrir sér eftir allt saman, fíflið - gráa vofan... Dauði og djöfull!

Og ég sem hafði lofað að þeigja..!

Tikk, takk - Takk fyrir, og aftur: Takk, þið lúna skítapakk - vitið vel hver þið eruð...

En þið hin, þið sem "skiljið" hvert ljóð mitt er tekið að fara - hvað það snertir; hvert það stefnir - ég yfir ykkur ei spara ástina. Hafið það, þess vegna, gott undir þökum minna þakka. En þakkir eru aldrei nægilega skýrar eða það djúpar - eða svo út lagðar, að sannar og réttar séu sagðar - að mark sé á að taka. Þau fyrir löngu týnt hafa tilgangi sínum, orðin. Orðin tóm, orðin. Tóm. Bara orð - orð til að fylla uppí tímann sem líður...

En ég tel mig vita hver ykkar þekkja mig með réttu.

Og þetta er til ykkar.

Það er satt.

Hið lúna tikk.

Takk.

Vömm

Fór út. 
Kom aftur inn. 
Það var svo mikill vindur.

Fór inn. 
Kom aftur út. 
Það var svo mikið vesen.

Fór niður. 
Kom aftur upp. 
Það var svo mikill vandi.

Fór upp. 
Kom aftur niður. 
Það var svo mikil villa.

Fór fram. 
Kom aftur - aftar. 
Það var svo mikils vænst.

Fór aftur. 
Kom aftur fram. 
Það var svo margt til vinnings. 

Fuglinn

Af hverju dó hann í lífsins blóma? Sá hann aldrei hamingjunnar ljóma? Einn sá tignarlegasti er hafði sést en endaði flugið í grút fyrir rest.

Ég vil skrifa skemmtileg ljóð

Ég vil skrifa skemmtileg ljóð,
skreyta orðin með gleði.
Með Braga list og „brútal“ móð,
breyta ég vildi leiðu geði.

En bergmál berst í gegnum mig,
sem bindur mig til þeirra verka
að berjast hart mót harðræði
og að hata alla tilvist klerka.

Að sjá í gegnum síðan allt
og senda lögvaldi tóninn.
Kunna að berja stálið kalt
og kyndil bera vetrarnónin.

Að elska lífið og allt sem er,
og í andartakinu eina lifa.
Heillandi virðist sú hugmynd mér,
en hentar mér ei er ég skrifa.

Því munu ljóð mín döpur vera,
myndskreytt bláum litbrigðum.
Orð í taumi blönduð með trega
til að létta á mínum birgðum.

Hvar er húfan mín?

Hvar, ó hvar ertu mín indæla húfa?
Ég glaður þig fékk og á höfðinu bar
en sár nú ég er því þú ert ekki þar.

Hvar, ó hvar ertu mín ylríka húfa?
Mun höfuð mitt þann harmleik líða,
að þurfa undan frosti að svíða?

Hvar, ó hvar ertu mín uppáhalds húfa?
(ég týndi húfunni minni)

Kær kveðja, spegillinn þinn.

Lít ég augum lífið á,
last ég yfir það mála.
Þykir mér það sárt að sjá;
þrautir og sorgir ráða.

Af enni þínu drjúpa dropar hroka;
deyjandi myndir af stolti þínu stranga.
Þú hélst þig persónu rétta, 
slétta - 
en gafst ekki gaum þeirri staðreynd 
að á endanum er ég þú.

Fýla

Fari nú allir fjandans til;
fávitar sem og skækjur.
Ljótt er útlitið og ekkert ég vil
annað en að vera sprækur.

Confessions of a Schizo

Unforgotten sins

I lock so deep within.

Though sticks and stones

may brake my bones,

still the risk I take.

Moments move on by

in the magic of the night

and swiftly grab my senses;

my heart and mind

fully comprehends.

Nightmares ride over

the fields of my heart.

Goblins run in every corner of the dark,

rip through me and tear apart

every piece and bit.

Still, I just laugh at it.

Málfrelsi

Ég veit ekki hvaðan þau komu, hvert og eitt og sér, en vingjarnlegri vofur gat ég ekki ímyndað mér. Hafði reyndar aldrei ímyndað mér neitt yfirnáttúrulegt yfir höfuð, hvað þá yfir höfuð náttúrunnar sjálfrar í heild sinni. En einmitt þannig vissi ég allavega, og að minsta kosti, að þau gátu ekki verið annað en raunveruleg... 
En hvað veit ég?

Allavega. Þarna voru þau komin. Og síðan hefur heimsóknunum ekki lint. Þau koma og fara. Sumir stoppa stutt samt, meðan aðrir bara setjast niður, hvíla sálina og stara á samferðalanga sína - eða útum gluggann. Og sumir horfa í gólfið eða fá sér Tópas. Þeir eru hættir að selja bláan Ópal. Hann innihélt líka klóróform. Það er skrítið efni, notað til svæfinga.

Veggirnir segja sögur og endurspegla hugarfar "bakpoka-kynslóðarinnar" í öllum mögulegu lituðum orðum, bundnum - stundum í setningar. Því ráða hendingar. Í raunveruleikunum ættu þessir veggir samt að vera hvítir. Þá á ég við raunveruleikann sem við lásum um í skólabókunum, blöðunum - sáum í sjónvörpunum. En hann er auðvitað ekki til - raunveruleikinn, hann er plat; óraunhæft frat. Listin er hinn lifandi sannleikur. Slett, strokin, krotuð, teiknuð - útreiknuð og nett uppsett. En það er önnur saga.

Vals hafði orðið fyrir valinu. Vofurnar voru á einu máli um það, enda flestar dánar burt úr heiminum á þeim tíma sem dansinn var djarfari en klám. Það var þá. En ekki núna. Svo ég geri ekki söguna snúna... og talandi um klám og þess lúnu, fúnu stoðir - það er lítið vitið sem við það loðir, að viti... Bara hamsleysi, grams og geysi-sviti; mæðandi og másandi skrokka. Lygi. Samkvæmisdans er heldur ekkert nema skrúðað fans getnaðar, og þú kennir börnunum þínum að hlaupa í kringum greni! Tisk, tisk!

Vofurnar eru vinir mínir. Þó ég hafi engin samskipti átt við þær þannig lagað, þá veit ég, og hef lært það hvernig sannir vinir þaga... Hljóðið er kalt, en vel haft til haga - út látið. Heiðrað til upphafningar. Skellurinn kemur þegar síst er viðbúist. Fortíð og framtíð skellt í núið - fyllt af ást. Vofurnar eru fullar af víni. Þær þjást...

Tilkoma þeirra er til að sýna lífið í raun og kunna það lofa, rétt. En hugurinn neitar að sofa. Reykjandi, ráfandi - rýr andi af velsæmis vitsmunum. Að ráfa annað er kannski unun en ekki til lengdar. Þegar á hólminn er komið.

Vofurnar vinda sér upp til virðingar vindinum... Vesæld og vesen en, en, en, leyfðu mér að ráða til dáða þá deyfðu staðreynd sem með leynd er notuð í lotum.

Það hjálpar að láta eftir. Dagurinn í dag, er dagurinn í gær... og á morgun. Hver og einn fullur af erfiðleikum - sorgum... En þegar uppskorin er sú borgun sem í kjölfarið fylgir sérðu að á endanum gefur lífið engan afslátt. Kannski sátt, en ekkert meira.

Viljinn er sterkur, en vonin er veik.

Vofurnar gera sér að leik að vera til staðar fyrir hvora aðra - og þegar allt virðist komið til að vera, þær fara. 
Stinga af, af því bara...

Það er heitt á könnunni

Englarnir brustu 
í grát af gleði
þegar þú fæddist,
því þú ert svo sæt 
- falleg. 
Mér finnst það 
samt fara 
allan hringinn 
yfir í súrt.

En það má reyna
með öllum 
alheimsins kryddum
að krydda -
fegra þá áferð
sem þú veitir
hinni líðandi stund.

En það er 
ekki hægt.
Því þú ert
fullkomnun
orðsins "fegurðar".

Þú ert súrsæt;
í gegn-
um
myndlíkingar
mínar
sérðu sjálfa 
þig best.

Elskan, ástin -
engillinn minn...
þú veist hver þú ert.

Kíktu í kaffi.

Uppvakning

Einhversstaðar 
beið svartur fugl,

svo hann skellti 
lokinu á og henti 
frá sér bútnum.

(Kakan var mygluð undir)

Ég geng sporléttur
meðfram girðingu.

Það er haldið
í hönd mína.

Allt í kring grænir
betrekktir veggir.

(Kona situr við rúmstokk drengsins, og dottar)

Ég horfi,
utan við mig,
á svartan sjó.

-Maðurinn er kolvitlaus!

"Hér er alltaf sól"

- svo grær yfir þetta mosi.

-Hugleiðing dagsins, 30.nóvember-

"Ég" er, og
"þú" skalt ekki
mig að fífli hafa.

Þú skalt ekki
leggja nafn mitt,
né þitt,
við hégóma.

Minnstu þess að hafa
hvíldardaginn næs og kósí,
þægilegan í alla staði.
 Og heiðra skaltu
föður þinn og móður.

Þú skalt ekki morð fremja,
hvort sem á sál eða líkama.

Þú skalt ekki vera hóra
og þú skalt heldur ekki stela.
Þú skalt ekki ljúga
að vinum þínum
né vandamönnum -
eða nokkrum öðrum.

Þú skalt ekki girnast
hús annara.
Þú skalt ekki girnast
eignir annara manna.
Þú skalt heldur ekki
byggja hús þitt á sandi.

Og síðast en ekki síst,
ekki halda mig þig!
 
---

 Bújaka!
Skrifaðu bók um það!
...en ég elska þig samt.

Þetta ætla ég
að gefa þér,
heilshugar,
og ég vona
að fá eins til baka.

Ef ekki,
þú um það.
Maðurinn uppsker
eftir því
sem hann sáir.

Frá A til Ö

Èg vaknaði.
Èg burstaði.
Èg skeit.
Èg skeindi.
Ég sturtaði.
Èg klæddi mig.

Èg helti uppá.
Èg smurði brauð.
Èg reykti og sötraði.
Èg las blöðin.
Èg hugsaði.

Èg tòk allt til.
Ég hafði mig til.
Èg fór út.

Èg tók strætó.
Èg skoðaði fólk.
Fór í búðina.
Èg verslaði.
Èg hló.
Ég las ljóð.

Èg trúði.
Èg treysti.
Èg sparkaði í stein.
Ég laug.
Èg sveik.

Ég fór í ríkið.
Èg fann bjargræði.
Èg drakk það.

Ég hringdi.
Ég hitti mann.
Ég keypti eitthvað.
Èg át efni.
Ég reykti restina.

Èg fèkk mèr dóp.
Èg fèkk mèr tvö dóp.
Ég gekk götur.
Ég kýldi í fötu.

Ég datt út.
Èg yfirgaf.
Ég fór.
Èg dó...

Ég vaknaði.

Til Sunnu Lindar

Brosmild, ljúf og einatt góð,
blíðu gefin í hreinni mynd.
Sælleg, fjörug; göfugt það fljóð
finnst mér hún Sunna Lind.

Kátínu gefin og kæti frá smitar
hvar sem fæti niður hún stígur.
Lífsgleði friðar hún lætur af vita
ef leiðindi aðra grætir og svíður.
-
Þér bata ég óska, og velfarnaðar,
og eigir þú ævina lukku-spunna.
Að barnið þitt dafni og'þú'til batnaðar
blessunar-lindin þín, Sunna!